I SA/Wr 723/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia3 kwietnia 2012r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia. W skardze, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w której orzeczono o jego odpowiedzialności jako byłego prezesa spółki prawa handlowego za zobowiązania podatkowe tej spółki. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Jego bieżące dochody wynoszą aktualnie 3.000 zł. Egzekucja w niniejszej sprawie pozbawi go możliwości utrzymania dwójki dzieci oraz sparaliżuje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, od której płaci on na bieżąco podatki. Oznaczać to będzie konieczność zamknięcia firmy i zarejestrowania się jako bezrobotny, utratę rynków zbytu oraz zaufania kontrahentów. Skarżący podniósł, że tego rodzaju relacje odbudowuje się bardzo długo i mozolnie, zaś utrata możliwości zarobkowania spowoduje utratę jakichkolwiek możliwości płatniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a.. Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie, czyli spoczywa na nim ciężar dowodu. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie załączył do wniosku dokumentów obrazujących jego sytuację finansową wynikającą, jak podaje skarżący, z prowadzonej działalności gospodarczej, a więc nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera także przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż skarżący nie przedstawił w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jego materialnej sytuacji, wskazując jedynie ogólnie na grożącą, w przypadku natychmiastowego wykonania decyzji, konieczność zaprzestania wykonywania, bliżej przez skarżącego nieokreślonej, działalności gospodarczej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.