I SA/Wr 726/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi Fundacji A (dalej: Fundacja/ Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS; organ podatkowy) z dnia [...] czerwca 2019r. Nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia zażalenie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniesione na postanowienie DKIS z [...] marca 2019 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z dnia 24 stycznia 2019 r. (data wpływu w dniu 29 stycznia 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej braku obowiązku składania deklaracji rozliczeniowych oraz przesyłania w wersji elektronicznej JPK_VAT z wykorzystaniem formularzy w postaci papierowej bez korzystania z komunikacji elektronicznej. 1.2. W uzasadnieniu ww. postanowienia odwołano się do treści art. 14h, art. 236 § 1, art. 239, art. 222, art. 168 § 1 - 3, art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900; dalej: O.p.). Organ podatkowy stwierdził, że w wyniku dokonanej analizy treści ww. zażalenia z 9 kwietnia 2019 r. dokument ten, w świetle przywołanych wcześniej przepisów art. 168 i art. 222 O.p., dotknięty jest wadami formalnymi uniemożliwiającymi jego rozpatrzenie. Z treści bowiem ww. zażalenia wynikało, że nadawcą tego dokumentu jest A. K. D.. Jednocześnie jednak wskazano tamże, że jest to zażalenie na postanowienie DKIS z dnia [...] marca 2019 r., a ponadto do tego zażalenia załączono wydane dla Fundacji przez DKIS postanowienie z dnia [...] marca 2019r. Nr [....] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z dnia 24 stycznia 2019 r. (data wpływu - 29 stycznia 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej braku obowiązku składania deklaracji rozliczeniowych oraz przesyłania w wersji elektronicznej JPK_VAT z wykorzystaniem formularzy w postaci papierowej bez korzystania z komunikacji elektronicznej, a także sam wniosek Fundacji z dnia 24 stycznia 2019 r., podpisany przez A. D. Ponadto z dokumentu - Urzędowe Poświadczenie Odbioru (UPO) - podpisanego profilem zaufanym przez A. D. i wygenerowanego z systemu epuap w związku z przesłaniem do organu podatkowego zażalenia na postanowienie DKIS z dnia [...] marca 2019 r. wynikało, że zostało ono przesłane od Fundacji A (Fundacja A) do Krajowej Informacji Skarbowej (KIS/SkrytkaESP). Złożone zażalenie z dnia 9 kwietnia 2019 r. nie zawierało też wskazania istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia a także wskazania dowodów (okoliczności) uzasadniających to żądanie, tym samym nie zostały spełnione wymagania, które ustawodawca zawarł w przywołanym wcześniej przepisie art. 222 O.p. Organ podatkowy wezwał wnoszącego to zażalenie do jego uzupełnienia przez: jednoznaczne wskazanie czy podmiotem wnoszącym ww. zażalenie jest Fundacja w imieniu której dokument ten profilem zaufanym podpisał A. D., działający jako osoba upoważniona, czy też podmiotem wnoszącym i podpisującym to zażalenie jest A. D. jako osoba fizyczna w swojej sprawie, oraz czy zażalenie to dotyczy, wydanego dla Fundacji, postanowienia DKIS z [...] marca 2019 r.; wskazanie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia a także wskazania dowodów (okoliczności) uzasadniających to żądanie. W dniu 3 czerwca 2019 r. do organu wpłynęło, podpisane przez A. D., pismo Fundacji z dnia 28 maja 2019 r. w którym wyjaśniono, że A. D. działał w imieniu Fundacji. Jednakże Fundacja nie przedstawiła żadnych wyjaśnień w kwestii wskazania istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia a także wskazania dowodów (okoliczności) uzasadniających to żądanie. Uznano zatem, że pomimo wyjaśnień przedstawionych w piśmie Fundacji z dnia 28 maja 2019 r. nie zostały usunięte braki formalne złożonego zażalenia z dnia 9 kwietnia 2019 r., w konsekwencji czego nie może ono zostać rozpatrzone. W związku z powyższym pozostawiono zażalenie Fundacji bez rozpatrzenia. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono w całości ww. postanowienie DKIS zarzucając mu naruszenie: art. 121 § 1 O.p. poprzez nie dokonanie wystarczającej oceny stanowiska Skarżącej; art. 122 O.p. poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 126 w zw. z art. 217 § 1 pkt 7 O.p. poprzez nie podpisanie przez osobę upoważnioną wydruku postanowienia doręczonego Skarżącej. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie ww. postanowienia DKIS i rozważenie celowości zasądzenia kosztów według norm przepisanych. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 126 w zw. z art. 217 § 1 pkt 7 O.p. poprzez nie podpisanie przez osobę upoważnioną wydruku postanowienia doręczonego Skarżącemu należy zauważyć, że jest on niezasadny. Jak bowiem wynika ze skarżonego postanowienia organu podatkowego z dnia [...] czerwca 2019 r. zostało ono wydane w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez osobę działającą z upoważnienia DKIS, który z mocy art. 14b § 1 O.p. rozpatruje wydaje, interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego, w trybie przewidzianym w art. 14b O.p. Dodano, że w ww. postanowieniu organu podatkowego przywołane zostały przepisy Ordynacji podatkowej, które stanowiły jego podstawę prawną. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: 3.1. Skarga jest bezzasadna. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167; dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 pusa). 3.3. Dodatkowo warto jest przypomnieć, że w myśl art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. 3.4. Przedmiotem skargi jest postanowienie DKIS, którym pozostawiono bez rozpoznania zażalenie Fundacji z dnia 9 kwietnia 2019 r. Rozstrzygnięcie to było konsekwencją nieuzupełnienia przez Fundację zażalenia w zakresie wskazania istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia a także wskazania dowodów (okoliczności) uzasadniających to żądanie. 3.5. Akta sprawy dowodzą, że pismem z dnia 14 maja 2019r. wezwano A. D. do uzupełnienia zażalenia w dwóch kwestiach: pierwsza kwestia dotyczyła wyjaśnienia w jakim charakterze on działał czy w imieniu własnym czy Fundacji oraz druga kwestia dotyczyła wskazanie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia a także wskazania dowodów (okoliczności) uzasadniających to żądanie. Nie można bowiem zapominać, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. W myśl art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zaś zgodnie z art. 222 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Pismem z dnia 28 maja 2019r. A. D. wyjaśnił, że działał w imieniu Fundacji lecz nie odniósł się natomiast do tej drugiej kwestii – nie określił istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia ani nie wskazał dowodów uzasadniających to żądanie. I właśnie ta okoliczność była powodem pozostawienia ww. zażalenia bez rozpoznania. Natomiast z treści skargi można odnieść wrażenie, że Skarżąca żąda aby organ podatkowy uwzględnił, że zażalenie zostało wniesione przez A. D. działającego w imieniu Fundacji, co tak naprawdę nie jest już kwestionowane przez organ podatkowy. Skarżąca pomija zaś w skardze ww. kwestię, która miała wymiar kluczowy dla sprawy czyli nieuzupełnienie braków związanych z treścią zażalenia, co legło u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Z tych też względów nie sposób jest uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Za bezzasadne należy też uznać zarzuty naruszenia art. 126 w zw. z art. 217 § 1 pkt 7 O.p. Stosownie do treści art. 126 O.p. sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 217 § 1 pkt 7 O.p. postanowienie zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty. Z treści postanowienia wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Jednakże Skarżąca pomija w skardze treść art. 144b O.p. Stosownie do treści art. 144b § 1 O.p. w przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. W myśl art. 144b § 2 O.p. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 1) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała; 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała pismo (art. 144b § 3 O.p.). Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (art. 144b § 4 O.p.). Jak z powyższego wynika wydruk pisma, o którym mowa w § 1, uzyskał moc dowodową dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) wskazującego organ, od którego pochodzi wydruk, i domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności), które nakazuje przyjąć, że treść wydruku jest zgodna z treścią pisma w postaci elektronicznej (L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX 2020). Stąd też wskazywanie przez Skarżącą, że dokument nie został jej doręczony na skrzynkę ePUAP nie dotyczy zaistniałej w sprawie sytuacji. 3.6. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 ppsa.