I SA/Wr 732/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Radom Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Protokolant: Starszy specjalista– Edyta Luniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi: P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 rok oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi P. F. (dalej: Podatnik, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: SKO, organ odwoławczy) z [...] czerwca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej: organ pierwszej instancji) z [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r. w kwocie 22.821 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W styczniu 2017 r. (w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych za ubiegłe lata 2015 – 2016), Podatnik 31 stycznia 2017 r. złożył w Urzędzie Gminy w G. korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego na 2017 r., wykazując do opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 100 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 40 m2, grunty orne o pow. 2,55 ha oraz grunty rolne zabudowane o pow. 1,2215 ha. Na wezwanie o wyjaśnienie przyczyn zmniejszenia powierzchni gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą Podatnik podał, że wynika ona ze zmiany stanu faktycznego. Wobec wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym danych wykazanych przez podatnika w złożonej korekcie informacji, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] maja 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. W toku tego postępowania Podatnik złożył w dniu 16 maja 2017 r. kolejną korektę informacji (ze zmianami od 28 kwietnia 2017 r.), wykazując do opodatkowania: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 1521 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow.524,32 m2, grunty orne o pow. 2,55 ha oraz grunty rolne zabudowane o pow. 1,22 ha. Decyzją z [...] lutego 2018 r. organ I instancji ustalił Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r. w kwocie 26.776,00 zł, którym objęto nieruchomości w G. przy ul. [...] i ul. [...], w K. i W.. Nieruchomości w G. zostały w części opodatkowane podwyższonymi stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla nieruchomości wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Na skutek złożonego odwołania SKO decyzją z [...] maja 2018 r. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazano na konieczność dokonania ustaleń faktycznych w zakresie sposobu wykorzystania przez Podatnika w 2017 r. gruntów i budynków położonych w G. przy ul. [...] i ul. [...]. Wskazano przy tym, że dowody zgromadzone w ramach postępowań podatkowych za lata 2011 – 2016, mogą być wykorzystane w postępowaniu podatkowym prowadzonym za 2017 r., o ile organ podatkowy wykaże na ich podstawie, że stanowią one również potwierdzenie wykorzystywania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej w 2017 r. Kolegium wskazało także, że Podatnik nie wyjaśnił przyczyn zmian przedmiotu opodatkowania w składanych informacjach, co winno skutkować także weryfikacją stanu faktycznego m. in. poprzez kontrolę albo oględziny nieruchomości. Nie można bowiem, bez weryfikacji stanu faktycznego niezbicie wykluczyć zmian rozmiarów korzystania z nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Kolegium wskazało również, że kontrola i oględziny nieruchomości w G. przy ul. [...] (przeprowadzone w marcu 2016 r. i w lutym 2017 r.), w zestawieniu z innymi dowodami potwierdziły fakt wykorzystywania tej nieruchomości dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej w latach 2015 i 2016. Taki też związek organ podatkowy I instancji winien wykazać w odniesieniu do 2017 roku, chcąc opodatkować przedmiotową nieruchomość podwyższonymi stawkami przewidzianymi dla nieruchomości wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Zwłaszcza wobec faktu złożenia przez Podatnika zmienionej informacji w dniu 16 maja 2017 r., w której Podatnik wykazał zmiany od dnia 28 kwietnia 2017 r. w zakresie wykorzystywania nieruchomości, w odniesieniu do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy w związku z oględzinami nieruchomości przeprowadzonymi w lutym 2017 r. Z udziałem Podatnika należało też wyjaśnić fakt nie wykazania do opodatkowania budowli usytuowanych na działce w G. przy ul. [...]. Ponadto w aktach sprawy winny znaleźć się dowody stanowiące podstawę wartości przyjętych do opodatkowania podatkiem w 2017 r. budowli zarówno przy ul. [...] jak i ul. [...]. W następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji decyzją z [...] stycznia 2019 r. wydaną m.in. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej: OP), art. 1a, art. 1c, art. 2,3,4,5,6 ust. 1-5, ust.7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.),Uchwały Nr XVII/66/2015 Rady Gminy w G. z 20.10.2015 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości, art. 1 – art. 6 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1895 ze zm., dalej: u.p.r.) oraz Uchwały Nr XXXV/151?2016 Rady Gminy w G. z 10.11.2016 r. - ustalił Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 rok w kwocie 22.821 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na zgromadzone w sprawie dowody, z których wynika, że Podatnik od 2003 r. jest przedsiębiorcą a obecnie (w 2017 r.) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A P. F.. Działalność ta prowadzona jest w G. przy ul. [...] (działka nr [...]) na której znajdują się budynki i budowle, służące prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pokoi oraz sprzedaży samochodów oraz przy ul. [...] gdzie znajduje się sala bankietowa, z przeznaczeniem na organizację przyjęć i wynajem sali. Taki zakres działalności potwierdził szereg zgromadzonych dowodów, w tym m.in. protokoły z kontroli podatkowej oraz oględzin nieruchomości z 13 lutego 2017 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Ponadto, jak wynika z danych zawartych w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEDG), przedmiotem działalności Podatnika jest m.in.: wytwarzanie gotowych posiłków, sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych, restauracje i dział gastronomiczny, sprzedaż hurtowa i detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, wynajem i dzierżawa samochodów osobowych, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi jak budynki mieszkalne i niemieszkalne. Organ podkreślił, że teren na którym znajdują się nieruchomości Podatnika, przeznaczony został w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. na lokalizację obiektów produkcyjnych, magazynowych i innych z zakazem zabudowy mieszkaniowej. W tej sytuacji, specyficzne cechy nieruchomości gruntowych i budynkowych wykluczały realizację na nieruchomości jakichkolwiek celów innych niż gospodarcze, w tym wykorzystanie jej na własne cele mieszkaniowe. Organ wskazał na orzecznictwo NSA, z którego wynika, że wystarczy, aby wskazane nieruchomości mogły służyć prowadzonej działalności gospodarczej Podatnika i nie ma znaczenia, czy obecnie działalność gospodarcza jest w nich wykonywana. Po uzupełnieniu materiału dowodowego zgodnie z zaleceniem organu odwoławczego, który uchylił wcześniejszą decyzję do ponownego rozpatrzenia – organ ustalił, że w okresie, którego dotyczy wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego (w 2017 roku) Podatnik, oprócz nieruchomości posiadanych w K. i W., prowadził też działalność gospodarczą na nieruchomościach w G. przy ul. [...] i [...], lecz działalności tej nie wykazał w informacji złożonej pierwotnie w styczniu 2017 r. Zasadność ustalenia nowego wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego potwierdziły zgromadzone w sprawie dowody, w tym włączone do akt sprawy materiały z postępowań wznowieniowych prowadzonych za lata 2015 – 2016, w tym.: informacje od kontrahentów o korzystaniu przez nich z oferowanych przez Podatnika usług hotelarskich i noclegowych; pismo Starostwa Powiatowego w G. z 19 maja 2016 r. o częstotliwości nabycia i sprzedaży przez Podatnika samochodów; pismo Starostwa Powiatowego w P. z 18 maja 2016 r. o wydaniu pozwolenia na rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania położonego na działce nr [...] budynku gospodarczego na budynek magazynowy oraz inne dowody włączone do akt sprawy postanowieniem Wójta Gminy G. z 1 grudnia 2017 r. Ponadto do akt sprawy włączono materiały z kontroli i oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniach: [...] grudnia 2015 r., [...] i [...] marca 2016 oraz z [...] lutego 2017 r. i [...] września 2018 r., korektę informacji złożonej [...] maja 2017 r. z wykazaną w niej zmianą - rozszerzeniem od 28 kwietnia 2017 r. zakresu gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, umowę najmu sali bankietowej (w G., ul. [...]) z [...] sierpnia 2017 r. dołączoną przez Podatnika dopiero do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 25 września 2018 r. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej. W oparciu o zgromadzone dowody organ poczynił w sprawie ustalenia faktyczne i na podstawie m.in. art. 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a, art. 1a ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) uznał, że działalność gospodarcza Podatnika nie budzi wątpliwości, ma ona bowiem stały i powtarzalny charakter, podporządkowana jest racjonalnemu gospodarowaniu, nakierowanemu na osiąganie zysku oraz uczestniczenie w obrocie gospodarczym. W związku ze złożeniem przez Podatnika w dniu 31 stycznia 2017 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego oraz w dniu 16 maja 2017 r. korekty tej informacji – konieczna była ich weryfikacja. W ramach przeprowadzonych 25 września 2018 r. oględzin nieruchomości położonych w G. (udokumentowanych protokołem oraz dokumentacją zdjęciową i fotograficznie) ustalono, że przy ul. [...] (działka nr [...]) znajdują się budynki gospodarcze, których powierzchnie przyjęto z protokołów kontroli z marca 2016 r. oraz budynek w budowie jeszcze nie użytkowany, powierzchnia biurowa (14,58 m2 + 13,58 m2) zajęta na działalność gospodarczą; garaż o pow. 50,27 m2 nie użytkowany rolniczo; pozostałe pokoje i pomieszczenia są natomiast związane z działalnością gospodarczą, ale obecnie nie są wynajmowane, czyli nie są zajęte na działalność gospodarczą i nie są użytkowane rolniczo. W uwagach do protokołu Podatnik stwierdził, że kontrolującym okazano wszystkie pomieszczenia, lecz nie są one związane z działalnością gospodarczą. Mimo zapowiedzi, nie złożył pisemnych zastrzeżeń i uwag do protokołu. Ponadto do akt sprawy włączono szereg ogłoszeń reklamowych (w tym z datą wydruku 25.10.2018 r.), z których wynika, że reklamowane gospodarstwo agroturystyczne "B" oferuje noclegi w trzech lokalizacjach, m.in. przy ul. [...] jest gotowe do wynajęcia 6 pokoi (dla 25 osób). Wynajem pokoi jest oferowany w związku z organizowanymi imprezami typu wesela, jak też w ramach tanich noclegów pracowniczych. Powyższe ustalenia, jak też zgromadzony materiał dowodowy i dokumentacja zdjęciowa świadczą o tym, że pomimo, iż w chwili dokonywania oględzin pokoje przeznaczone do wynajmu przy ul. [...] nie były przedmiotem najmu, to nieruchomość ta nie utraciła przymiotu związania z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą. Fakt oferowania usług w postaci wynajmu pokoi, ich stan techniczny świadczący o bieżącej możliwości ich wynajmu oraz brak wykazania przez Podatnika jakichkolwiek okoliczności, pozwalających na stwierdzenie, że nastąpiło zerwanie związku przedmiotowej nieruchomości w zakresie wynajmu pokoi z prowadzoną działalnością gospodarczą – świadczy w ocenie organu, że są one zajęte, jak też związane z nadal prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą. Stosownie do tych ustaleń, organ przyjął, że część budynku przy ul. [...] o pow. 420,03 m2 związana jest z działalnością gospodarczą. Przy czym, inna część nieruchomości przy ul. [...] - zajęta na garaże (o pow. 50,27 m2, 115,41 m2 i 129,90 m2), która w latach 2015 – 2016 opodatkowana była najwyższymi stawkami, obecnie uznana została za budynki pozostałe, z uwagi na nie stwierdzenie ich związku z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą w zakresie sprzedaży aut. Ta część pomieszczeń nie jest przy tym użytkowana rolniczo, stąd opodatkowano je stawką jak dla budynków pozostałych. Stosownie do tych ustaleń, organ pomniejszył odpowiednio powierzchnię gruntu przy ul. [...], opodatkowując jedynie 498,85 m2 gruntu, jako zajętego na działalność gospodarczą Podatnika. Podatnik nie kwestionował, że znajdująca się w G. przy ul. [...] sala bankietowa, o pow. 524,32 m2, grunty o powierzchni 1.521 m2 oraz budowle o wartości 26.400 zł zajęte są na działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez i wynajmu sali, co wynikało już ze złożonej przez Podatnika w dniu 15 maja 2017 r. korekty informacji z wykazaniem ww. powierzchni jako związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Faktu prowadzenia działalności gospodarczej w tej nieruchomości (przy ul. [...]) nie kwestionował też Podatnik w czasie oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez organ w dniu 25 września 2018 r., po czym dołączył do protokołu z oględzin - umowę najmu lokalu użytkowego, zawartą w dniu 25 sierpnia 2017 r. pomiędzy Podatnikiem a M. F.. W ocenie organu I instancji, jako opodatkowane podatkiem od nieruchomości za 2017 r. należało przyjąć: jako związane z działalnością gospodarczą Podatnika położone przy ul. [...] grunty o pow. 498,85 m2 i budynki o pow. 420,03 m2 oraz przy ul. [...]: grunty o pow. 1.521 m2 i budynki o pow. 524,32 m2; za związane z działalnością gospodarczą należało też uznać budowle położone w G. przy ul. [...] 1 i ul. [...] w postaci placu utwardzonego i ogrodzenia o wartości odpowiednio 32.000,00 zł i 26.400,00 zł.; zaś według stawek jak dla pozostałych należało opodatkować pozostałe budynki w G. przy ul. [...] 1 i budynki w W.. Łącznie podatek od nieruchomości wyniósł: 22.628,02 zł. Podatek rolny ustalono dla gruntów o pow. 3,7217 ha fizycznych w kwocie 192,82 zł. Łącznie zobowiązanie pieniężne za 2017 r. organ podatkowy I instancji ustalił w kwocie 22.821,00 zł o czym orzekł w decyzji z [...] stycznia 2019r. (nr [...]). Po rozpatrzeniu odwołania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w L. – decyzją z [...] czerwca 2019 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według organu odwoławczego, zgromadzone w sprawie dowody pozwalają wyjaśnić i ocenić okoliczności faktyczne sprawy i rozstrzygnąć ją na podstawie przepisów prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 OP w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut, że rozstrzygnięcie oparto na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniach za lata wcześniejsze. W ocenie organu odwoławczego, formułując zarzuty pod adresem przeprowadzonej kontroli Skarżący nie wykazał, że zarzucane nieprawidłowości miały istotny wpływ na wynik kontroli, a w rezultacie na wynik sprawy. W skardze na ww. decyzję SKO, Skarżący (reprezentowany przez doradcę podatkowego) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to: pominięcie okoliczności, iż nieruchomość położona przy ul. [...] w G. była związana z działalnością gospodarczą dopiero od 25 sierpnia 2017 r., tj. od dnia zawarcia umowy najmu z p. M. F., która wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie tj. art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.); pominięcie okoliczności, iż w 2017 r. po dokonaniu aktualizacji danych w styczniu 2017 r. Budynki, Budowle oraz Grunty położone przy ul. [...] nie były związane jak również zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej z wyjątkiem biura I (14,58 m2) oraz biura II (13,58 m2), wskutek czego organ w sposób nieprawidłowy zastosował stawkę podatku jak dla budynków, budowli oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą w odniesieniu do całości przedmiotowej nieruchomości. Tak formułując zarzuty skargi – pełnomocnik Skarżącego - doradca podatkowy P. S. – wniósł (na podstawie art. 146 § 1 i § 2 oraz art. 200 P.p.s.a. o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, oraz - zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie, w tym - stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) - bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że decyzja nie narusza prawa materialnego, ani prawa procesowego w sposób, który uzasadniałby jej uchylenie. Mając na uwadze podnoszone w skardze zarzuty, Skarżący z naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego (art. 120, art. 121 § 1, art. 122 OP) w powiązaniu z naruszeniem reguł postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 OP) wywodzi wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującą wadliwością decyzji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 OP). W istocie – tak formułowane zarzuty zmierzają do podważenia przyjętych w sprawie skutków podatkowych, przez zdyskredytowanie przyjętych w sprawie ustaleń i ich merytorycznej oceny. Zarzuty odnoszą się do dwóch kwestii dotyczących postępowania dowodowego i oceny dowodów, zmierzających w istocie do zminimalizowania skutków podatkowych działalności Skarżącego: - poprzez ograniczenie okresu, za jaki nieruchomość położona przy ul. [...] w G. była związana z działalnością gospodarczą Skarżącego, oraz - zminimalizowanie skutków podatkowych, przez zakwestionowanie zakresu zastosowania najwyższej stawki do całości działalności prowadzonej przy ul. [...] . W ocenie Sądu, nie ma podstaw w faktach i w konsekwencji w prawie, by podzielić stanowisko Skarżącego zawarte w zarzutach skargi. Sąd nie stwierdził, by w sprawie doszło do naruszenia zasad: praworządności, zaufania do organów podatkowych, prawdy obiektywnej, czy naruszenia swobodnej oceny dowodów przy ocenie skutków podatkowych działalności prowadzonej przez Podatnika na nieruchomości przy ul. [...], w szczególności w zakresie skutków zawarcia umowy najmu z p. M. F., jak i w zakresie przedmiotów opodatkowania działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika w 2017 r. na ul. [...] 1. Podkreślić należy, że obiektywna ocena opiera się na rozważeniu wszystkich okoliczności i dowodów, które mają podobny walor i znaczenie dla sprawy, nie zaś na uwzględnieniu tylko tych, na których oparł się organ, lub tych, do których odwołuje się Strona. Tylko wszystkie razem, ocenione łącznie dają podstawę do przyjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Aby ocenić poprawność skarżonego rozstrzygnięcia, należy stan faktyczny sprawy odnieść do mających w sprawie zastosowanie regulacji prawnych. Stosownie do brzmienia przepisów art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Owo zastrzeżenie określa, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich część z użytkowania. Z kolei, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., działalnością gospodarczą jest działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast, za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5 oraz działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 1a ust. 2 u.o.p.l.). Z przywołanych przepisów wynika, że związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, co do zasady przesądza o opodatkowaniu tych nieruchomości według stawek określonych dla gruntów, budynków czy budowli związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 381/16, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Analizując zarzuty skargi przez pryzmat uregulowań prawa materialnego i procesowego – Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia pierwszego z zarzutów. Skarżący zarzuca, że organy bezpodstawnie przyjęły, że nieruchomość położona w G. przy ul. [...] była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez cały 2017 rok., gdy tymczasem Skarżący dopiero 25 sierpnia 2017 r. zawarł z M. F. umowę najmu, która wykorzystywała przedmiotową nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca twierdzi, że konsekwencją pominięcia przez organ tego faktu, było naruszenie art. 6 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Zdarzeniem takim –było właśnie udostępnienie przedmiotowych nieruchomości dla przedsiębiorcy, tj. M. F. Zatem według Skarżącego - przed tym okresem (od stycznia do 1 września 2017 r. przedmiotowa nieruchomość nie była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, ani też faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji – od lutego do sierpnia 2017 r. organ podatkowy bezpodstawnie zastosował podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości oraz opodatkował budowlę, bowiem w tym okresie Podatnik nie działał w charakterze przedsiębiorcy w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...], stąd ustalenie z tego tytułu kwoty podatku od nieruchomości, składającej się na łączne zobowiązanie podatkowe za 2017 r. było nieprawidłowe. Sąd nie podziela zasadności zarzutu skargi w tym zakresie. Po pierwsze, Skarżący całkowicie pomija, że jakkolwiek w informacji złożonej organowi 31 stycznia 2017 r. wykazał do opodatkowania jedynie grunty o pow. 100 m2 i budynki o pow. 40 m2 – jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to w złożonej 16 maja 2017 r. informacji korygującej (INRL-1), złożonej po wszczęciu przez organ postępowania podatkowego za 2017 r. - sam Podatnik wykazał nieruchomość w G. przy ul. [...] – deklarując do opodatkowania od 28 kwietnia 2017 r.: budynki o pow. 524,32 m2 i grunty o pow. 1.521 m2 - jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Niezależnie od tej istotnej okoliczności, którą Skarżący całkowicie pomija, organy podatkowe wykazały, że nieruchomość ta służyła prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej nie tylko w spornym okresie (od stycznia do września 2017 r.) ale też w latach wcześniejszych i późniejszych, co wynika chociażby ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu oględzin należących do Podatnika nieruchomości z dnia 18 grudnia 2015 r. (str. 48/65 akt administracyjnych); protokołów oględzin z 13 lutego 2017 r. i 25 września 2018 r. oraz np. decyzji Wójta Gminy G. z [...].03.2013 r. dot. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. Nieruchomość ta od wielu lat służyła prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, choć wadliwie całe lata (co najmniej od 2011r.) Podatnik wykazywał tę nieruchomość jako " grunty pozostałe i budynki pozostałe", twierdząc, że nieruchomość ta nie jest związana z działalnością gospodarczą, lecz z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Niezrozumiałe jest przy tym akceptowanie takiego stanu rzeczy przez organ podatkowy od wielu lat, choć nie powinno budzić wątpliwości jaki charakter ma nieruchomość, w której znajduje się sala bankietowa z całym zapleczem kuchennym, socjalnym i pokojami gościnnymi. Ponadto, Skarżący zarówno w spornym roku 2017, jak i w latach wcześniejszych (m.in. 2015 – 2016) oraz późniejszych (2018) (dowód: wydruki ze stron internetowych portali społecznościowych - m.in. facebook) reklamował świadczone przez siebie usługi w "Sali Bankietowej B G." w zakresie organizacji imprez. Zatem, zarówno z uwagi na złożenie przez samego Podatnika informacji korygującej z 16 maja 2017 r. z wykazanymi do opodatkowania od 28 kwietnia 2017r. gruntami i budynkami przy ul. [...], jak i licznymi dowodami, w tym, protokołami z kontroli i oględzin, reklamami jednoznacznie potwierdzającymi świadczone przez Skarżącego na przestrzeni 2017r. usługi gastronomiczne i noclegowe - całkowicie bezzasadne są zarzuty skargi, odwołujące się do zawarcia umowy najmu Skarżącego z p. M. F. jako okoliczności wyłączającej sporną nieruchomość (ul. Legnicka 7) z opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej. Należy przy tym zwrócić uwagę na okoliczność, że umowa najmu spornej nieruchomości z 25 sierpnia 2017 r. została przedłożona organowi podatkowemu w dniu 25 września 2018 r., po roku od jego sporządzenia, w sytuacji, gdy toczy się cały czas postępowanie podatkowe a dowód ten – jak twierdzi Skarżący – ma dla niej istotne znaczenie. Stąd zarzut podnoszony przez Skarżącego w tym zakresie – Sąd uznaje za całkowicie bezzasadny. W ocenie Sądu - równie nieuprawniony jest zarzut skargi odnoszący się do pominięcia okoliczności, że po dokonaniu aktualizacji danych (złożeniu informacji) 31 stycznia 2017 r. budynki, budowle oraz grunty położone w G. przy ul. [...] nie były związane jak również zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej [z wyjątkiem biura I (14,58 m2) oraz biura II (13,58 m2)], wskutek czego organ w sposób nieprawidłowy zastosował stawkę podatku jak dla budynków, budowli oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą w odniesieniu do całości przedmiotowej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą (na działce nr [...]) w G. ul. [...], w zakresie m.in. wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi, wytwarzania gotowych posiłków, sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów oraz akcesoriów i części do samochodów. Na nieruchomości tej znajdują się budynki gospodarcze, magazynowe oraz baza lokalowa związana z wynajmem pokoi, zarówno w ramach działalności hotelarskiej jak i wynajmu pokoi dla pracowników oferowanych dla firm. Z akt sprawy wynika także, że Skarżący oferował pokoje w "B G." z pełnym zapleczem, także z wyżywieniem (obiady) dla większych grup. Swoje usługi w zakresie wynajmu pokoi, reklamował w Internecie wskazując adres: G. ul. [...]. Oprócz ustaleń faktycznych, za poprzednie lata podatkowe, które potwierdziło rzeczywiste wykorzystywanie tych nieruchomości dla celów hotelarskich, stan faktyczny został także udokumentowany przez sfotografowanie pomieszczeń. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, że pomimo, iż w chwili dokonywania oględzin w dniu 25 września 2018 r. pokoje przeznaczone pod wynajem przy ul. [...] w G. nie były przedmiotem najmu, to nieruchomość ta nie utraciła charakteru związania z prowadzoną przez Stronę działalnością. Fakt oferowania usług na przedmiotowej nieruchomości w postaci wynajmu pokoi, ich stan techniczny i wyposażenie świadczą o bieżącej możliwości ich wynajęcia. Skarżący nie wykazał też jakichkolwiek okoliczności, pozwalających na stwierdzenie, że nastąpiło zerwanie związku tej nieruchomości, w zakresie wynajmu pokoi, z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, co w ocenie Sądu świadczy, że są one zajęte, jak też związane nadal z prowadzoną w tym zakresie działalnością Skarżącego. Z akt sprawy wynika również, że organ dysponował licznymi wydrukami z internetowych witryn ogłoszeniowych, na których Skarżący w sposób nieprzerwany reklamował świadczone przez siebie usługi noclegowe w G. przy ul. [...] 1 oraz ul. [...] oraz wynajmu pokoi dla pracowników. Świadczy o tym szereg zebranych i włączonych do akt niniejszej sprawy dowodów, w tym protokoły kontroli podatkowej oraz z oględzin nieruchomości z 13 lutego 2017 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Podkreślić przy tym należy, że zarzuty skargi w tym zakresie są mało konkretne, skarga nie zawiera szerszej argumentacji i nie wskazuje na jakiekolwiek okoliczności, chociażby zmianę profilu działalności lub zakończenie tego rodzaju działalności przez Podatnika albo zmiana charakteru lub przeznaczenia budynku, które świadczyłoby o utracie związku nieruchomości z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Z tych względów oraz z uwagi na ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w powyższym zakresie. Zdaniem Sądu, zestawienie zebranych w sprawie dowodów, wbrew twierdzeniu Skarżącego o nieprowadzeniu działalności gospodarczej, pozwala na stwierdzenie, że wskazana powyżej działalność spełnia cechy działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W orzecznictwie podkreśla się, że cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. O zarobkowym charakterze działalności można mówić wtedy, gdy jest ona zdatna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie przynieść dochód (zarobek), rozumiany jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami (por. w tym przedmiocie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07 – w CBOSA). Element ciągłości z kolei, świadczy o względnie stałym (a nie incydentalnym) zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że działalność Skarżącego w zakresie świadczenia usług hotelarskich i sprzedaży samochodów, spełnia cechy działalności gospodarczej o jakiej mowa w ww. przepisie. Ma bowiem stały charakter, jej działania są powtarzalne, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym i jest nakierowana na osiągnięcie zysku. Dodać jedynie należy, że organy uwzględniając spadek aktywności Podatnika w zakresie zakupu i sprzedaży samochodów, uwzględniły tę okoliczność i pomieszczenia garażowe, wykorzystywane dotychczas na przechowywanie samochodów, opodatkowały obecnie niższą stawką – jak dla pomieszczeń pozostałych. Uwzględniły też w tym zakresie niższe stawki dla pomieszczeń, w których przechowywane są samochody zabytkowe. W rezultacie przeprowadzonego postępowania odnośnie do przedmiotowej zabudowanej działki gruntu nr [...] w G. przy ul. [...], do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto grunty zajęte na działalność gospodarczą o powierzchni 498,85 m2, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o łącznej powierzchni 420,03 m2 według stawek przewidzianych dla związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zajętych na prowadzenie tej działalności, z zastosowaniem właściwych regulacji prawnych oraz budynki pozostałe: o pow. 50,27m2, 115,41m2 i 129,90m2 oraz budowle o wartości 32.000 zł. Oceniając pozostałe zarzuty skargi Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, stan faktyczny został ustalony w sprawie przez organy podatkowe – zgodnie z przepisami art. 120, art. 121 par.1, 122, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 OP - w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki, bez przekroczenia granic ustawowej swobody oceny dowodów (art. 191 OP), poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia organów podatkowych wynikają z analizy całego zgromadzonego zgodnie z prawem materiału dowodowego w sprawie, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 OP. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono fakty, które uznano za udowodnione. Podsumowując, Sąd stwierdza, że ustalenia organów podatkowych były zasadne i prawidłowe. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że postępowanie w spornej tu sprawie narusza przepisy procesowe lub materialne w jakimkolwiek zakresie. Z powyżej przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w całości.