I SA/Wr 739/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i od lipca do grudnia 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję Skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W motywach wniosku podniósł, że zapłata zobowiązań wraz z odsetkami wynikającymi ze spornej decyzji w kwocie około 200.000 zł dwukrotnie przewyższa roczny dochód prowadzonego przez Skarżącego przedsiębiorstwa. Natychmiastowa egzekucja spowoduje znaczne ograniczenie w finansowaniu bieżącej działalności gospodarczej tj. uniemożliwi dokonywanie płatności kontrahentom, a także realizowanie pozostałych bieżących zobowiązań publicznoprawnych. W konsekwencji Skarżący będzie zmuszony zawiesić bądź zlikwidować działalność gospodarczą, co spowoduje, że ulegną zatarciu jego budowane przez lata relacje biznesowe, straci wiarygodność w oczach kontrahentów. Ponadto zaprzestanie prowadzenia działalności spowoduje brak bieżących wiadomości związanych ze stanem branży oraz panującymi w niej aktualnymi trendami, a zaprzepaszczonych szans nie da się powtórzyć nawet, jeżeli uda się odbudować firmę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Jak słusznie wskazał Skarżący we wniosku, przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że Strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w części określającej zobowiązanie za marzec 2009 r. Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, nie może bowiem odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. A takich informacji, które obrazowałyby sytuację Strony nie przedstawiono. Skarżący nie podał bowiem żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami danych dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku wynika jedynie, że kwota podlegająca egzekucji ponad dwukrotnie przewyższa dochód roczny prowadzonego przedsiębiorstwa. Brak jest natomiast informacji o stanie kont bankowych, posiadanym majątku ruchomym czy nieruchomym i innych informacji dotyczących sytuacji majątkowej, dlatego Sąd nie jest w stanie ocenić wpływu przytoczonych przez Skarżącego okoliczności na jego funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd, o których mowa w powołanym przepisie, nie mogą zostać uznane także jedynie ogólnikowe stwierdzenia strony dotyczące konsekwencji finansowych (brak dokonywania bieżących płatności kontrahentom, bieżących zobowiązań publicznoprawnych w ramach działalności gospodarczej, zawieszenie bądź likwidacja działalności gospodarczej) czy społeczno–gospodarczych (relacji biznesowych z kontrahentami, wiarygodności w oczach kontrahentów itp. ). Co się zaś tyczy określenia w decyzji innej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc niż zadeklarowana przez Stronę za miesiące od lipca do grudnia 2009 r., to nie zagraża ona wszczęciu postępowania egzekucyjnego, gdyż z tej części decyzji nie wynika obowiązek zapłaty należności podatkowej na rzecz organu podatkowego . Zatem w tej części decyzja ta nie podlega wykonaniu. Na marginesie powyższych wywodów należy dodatkowo wskazać, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.