I SA/Wr 739/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik- Ogińska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienia Sądu z dnia 12 września 2016 r., I SA/Wr 739/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2016 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na to postanowienie pełnomocnik strony złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2016 r. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 września 2016 r. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Sąd oddalił wniosek strony o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu z 12 września 2016 r. Pismem z dnia 17 października 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z 12 września 2016 r. i "uzupełnione postanowieniem otrzymanym 13 października 2016 r. odmawiające stronie przyznania prawa pomocy". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.