I SA/Wr 741/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że kwota podatku określona w decyzji jest wysoka i tym samym zapłata tak znacznej należności spowoduje uszczerbek dla skarżącej. Podatniczka nie jest w stanie ponieść jednorazowo tak wysokich kosztów. Zdaniem strony prowadzenie egzekucji w tak wątpliwej procesowo i merytorycznie sprawie byłoby nadużyciem przymusu administracyjnego, tym bardziej że organ podatkowy dokonał już stosownych zabezpieczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Skarżąca bowiem nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji. Za taką okoliczność nie może być uznane ogólnikowe wskazanie, że zapłata określonej w decyzji należności spowoduje uszczerbek dla skarżącej. Podkreślić bowiem należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.