I SA/Wr 747/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek,, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant: Specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi: Powiatu O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług: oddala skargę w całości. Powiat O. (dalej jako Wnioskodawca, Powiat, Skarżący) w złożonym do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako DKIS, Organ interpretujący) wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (data wpływu – 09.06.2017 r.) w przyszłym stanie faktycznym podał, że planuje dokonać sprzedaży nieruchomości (zespołu pałacowo-parkowego w J.), którą przejął na własność w drodze komunalizacji mienia. Jednym z powodów planowanej sprzedaży jest chęć uniknięcia wydatków związanych z posiadaniem tej nieruchomości (np. na remont, renowację). Przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana przez Powiat do celów związanych z działalnością gospodarczą. Wykorzystywana była jedynie w celu realizacji zadania publicznego związanego z edukacją publiczną. Obecnie nieruchomość nie jest przez Powiat użytkowana i nie ponosi On z tego tytułu jakichkolwiek nakładów inwestycyjnych. W skład nieruchomości wchodzi szereg budynków wraz z siecią uzbrojenia terenu. Powiat przewiduje zbycie nieruchomości w drodze przetargu, lecz nie wyklucza również skorzystania z tryby bezprzetargowego. W celu dokonania sprzedaży w prasie lokalnej oraz na stronie internetowej starostwa powiatowego zamieszczone zostały stosowne ogłoszenia, a Powiat poniósł wydatki związane z ich zamieszczeniem. Mając na uwadze podane we wniosku o wydanie interpretacji okoliczności, Wnioskodawca zadał 4 pytania: 1) Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Powiat występuje w charakterze podatnika VAT i czy w związku z powyższym sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 2) Jeżeli w odniesieniu do pytania nr 1 stanowisko Organu będzie inne niż stanowisko Wnioskodawcy, to czy przy sprzedaży nieruchomości wskazanej we wniosku Powiat będzie mógł zastosować zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ? 3) Czy przy kalkulacji proporcji, określonej w art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (struktura sprzedaży) starostwo powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać do obrotu dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym? 4) Czy przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-22 ustawy o podatku od towarów i usług, której sposób określa § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193), starostwo powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać wartości dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym do dochodów wykonanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego? Przedstawiając własne stanowisko Powiat stwierdził, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie będzie występował w charakterze podatnika VAT, bowiem czynność ta nie będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dostawa przedmiotowej nieruchomości odpowiada warunkom, w których osoba fizyczna dokonuje sprzedaży składników swojego majątku osobistego. Ponadto w przypadku odmiennego stanowiska w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług należałoby uznać, że: – sprzedaż zespołu pałacowo-parkowego będzie korzystać z powołanego we wniosku zwolnienia (art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług); – Powiat nie będzie zobowiązany wliczać do obrotu dostawy nieruchomości przy kalkulacji proporcji z art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (struktura sprzedaży); – starostwo powiatowe jako urząd obsługujący Powiat nie będzie zobowiązane wliczać wartości dostawy nieruchomości do dochodów wykonanych przy kalkulacji proporcji z art. 86 ust. 2a do 22 ustawy o podatku od towarów i usług (prewskaźnik VAT), której sposób określa § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. Argumentując własne stanowisko Powiat w szczególności podkreślał, że w opisanych we wniosku okolicznościach nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, bowiem czynność ta nie będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) – dalej jako uVAT. Dostawa przedmiotowej nieruchomości odpowiada warunkom, w których osoba fizyczna dokonuje sprzedaży składników swojego majątku osobistego. W interpretacji indywidualnej z 10 sierpnia 2017 r. nr 0112-KDIL2-2.4012.184.2017.2.Mł Organ uznał stanowisko Powiatu za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie DKIS wskazał, że w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych Powiat, jako osoba prawna, podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych, jest również podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości. Przedmiotem zbycia będą bowiem składniki majątku podatnika VAT. W ocenie DKIS bez znaczenia pozostawał fakt, że nabycie części nieruchomości nastąpiło nieodpłatnie, z mocy prawa. Istotne było bowiem to, że wypełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 uVAT. Organ wskazał też na treść art. 15 ust. 6 uVAT oraz art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.). Ponieważ sprzedaż nieruchomości nastąpi w ramach umowy cywilnoprawnej, tj. na warunkach i okolicznościach właściwych również dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, Powiat powinien być traktowany jako podatnik VAT, gdyż w ww. zakresie działa w sposób analogiczny do tych podmiotów. Odnośnie pytania drugiego DKIS stwierdził, że transakcja sprzedaży zespołu pałacowo-parkowego, a także gruntów, na których jest on posadowiony, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 uVAT, a nie jak chce Powiat – art. 43 ust. 1 pkt 10a uVAT. Względem pytania trzeciego oraz czwartego Organ wskazał, że przy kalkulacji proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 86 ust. 2a - 2h ustawy o VAT, której sposób określa § 3 ust. 2 rozporządzenia, Starostwo jako urząd obsługujący Powiat, będzie zobowiązane wskazać wartość dostawy zespołu pałacowo–parkowego do dochodów wykazanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, a przy kalkulacji proporcji określonej w art. 90 ust. 2 uVAT - wliczyć do obrotu dostawę nieruchomości opisaną we wniosku. Powiat nie podzielił stanowiska DKIS wyrażonego w uzyskanej interpretacji indywidualnej i w złożonej na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze, podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Zdaniem Powiatu DKIS uchybił art. 2a, art. 120, art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) – dalej jako: o.p., przez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść Strony. W zakresie przepisów prawa materialnego za naruszone przez Organ - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie -zostały uznane: – art. 15 ust. 2 uVAT, w związku z art. 15 ust. 1 i art. 5 ust. 1 uVAT przez przyjęcie, że Powiat, występować będzie jako podatnik podatku od towarów i usług; – art. 43 ust. 1 pkt 10 uVAT przez przyjęcie, że planowana sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ale korzysta ze zwolnienia z tego podatku na podstawie ww. przepisu uVAT; – art. 90 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2a - 22 uVAT, przez przyjęcie, że przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 uVAT starostwo powiatowe jako urząd obsługujący Powiat, będzie zobowiązane wliczać do obrotu dostawę nieruchomości; W uzasadnieniu skargi Strona wskazał, że spór dotyczy kwalifikacji Powiatu w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości, jako podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 uVAT. Składając skargę Powiat nie godził się z taką kwalifikacją i podnosił między innymi, że sam fakt istnienia majtku nie przesądza o tym, że jest on wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. W wyniku rozpatrzenia skargi Powiatu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 17 stycznia 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 1061/17 uwzględnił ją i uchylił interpretację DKIS. W swym rozstrzygnięciu tut. Sąd powołał się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 marca 2014 r., o sygn. akt C-72/13, w którym Trybunał orzekł, że "Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej transakcji, takich jak te zamierzone przez Gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy". Uwzględniając również ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 1547/14 WSA we Wrocławiu uznał, że kluczowym w sprawie z wniosku Powiatu o wydanie interpretacji jest to, czy podejmuje On aktywne działania w zakresie określonej działalności, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112. Zdaniem Sądu taka sytuacja w sprawie Powiatu nie występuje. Powiat nie wybiera nabywanego mienia celem pozyskania większych dochodów, nie nabywa towarów celem odsprzedaży, nie angażuje środków tak jak przedsiębiorca. Natomiast zwykłe czynności związane ze sprzedażą mienia, takie jak ogłoszenia o sprzedaży, nie mogą być uznane za czynności marketingowe zmierzające do podniesienia atrakcyjności nieruchomości i uznania że Powiat podejmuje działania w zakresie określonej działalności. Tym samym Powiat z tytułu wykonywania czynności opisanych w stanie faktycznym nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej w tym zakresie. W wyniku rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Organu interpretującego, ww. wyrok WSA we Wrocławiu został uchylony orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I FSK 849/18, co spowodowało konieczność ponownego rozpoznania skargi Powiatu z uwzględnieniem orzeczenia sądu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm.) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. sąd administracyjny badając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie W pierwszej kolejności Sad nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności Sąd nie uznał, by wskazane w skardze przepisy prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 uVAT miałyby rodzic niedające się usunąć wątpliwości co do ich treści. Są to przepisy o charakterze podstawowym w regulacji uVAT – stosowane powszechnie przez podatników tego podatku na gruncie różnorodnych stanów faktycznych. Ewentualne wątpliwości w ich stosowaniu są zaś wyjaśniane w oparciu o interpretacje indywidualne i rozstrzygane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odmienna od preferowanej przez Skarżącego wykładnia/stosowanie tych przepisów, nie może być utożsamiana z kwalifikacją jako rodzących wątpliwości w rozumieniu art. 2a o.p. Zdaniem Sądu DKIS nie dopuścił się również naruszenia zasad wynikających z przepisów art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p., w tym nie ma prawnego obowiązku polemizowania z treścią powoływanych orzeczeń sądowych – w tym zakresie wystarczającym jest przedstawienia własnego stanowiska Organu interpretacyjnego i jego uzasadnienie. Skarga została uznana za nieuzasadnioną również w zakresie zarzutów odnoszących się do przepisów prawa materialnego, jako konsekwencja podwójnego związania: 1) wykładnią prawa dokonaną w rozpoznawanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I FSK 849/18 uchylającym pierwotne rozstrzygniecie tut. Sądu (art. 190 p.p.s.a.) oraz 2) zarzutami (w postaci naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego) skargi i powołaną w skardze podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.). Należy więc wskazać, że Sąd administracyjny wyższej instancji wspomnianym wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r. jednoznacznie przesądził – również jednoznacznie zdefiniowaną przez Powiat w skardze – kwestię sporną, a mianowicie, czy opisaną we wniosku transakcję sprzedaży zespołu pałacowo – parkowego w J. należy ocenić jako przejaw działalności gospodarczej Powiatu i opodatkować podatkiem od towarów i usług – art. 15 ust. 2, w związku z art. 15 ust. 1 i art. 5 ust. 1 uVAT. Mianowicie w swym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że: – Powiat na rynku obrotu nieruchomościami ma pozycje taką jak przedsiębiorca, który z tego tytułu uzyskuje stałe dochody (str. 9 wyroku NSA); – ze względu na pozycję Powiatu jako podmiotu wpływającego znacznie na rynek nieruchomości i spełniającego w tym zakresie warunki postrzegania jako podatnika, nie jest uzasadnione wydzielanie z obrotu opodatkowanego nieruchomości opisanej we wniosku o interpretację (str. 9 wyroku NSA); – Powiat powinien być traktowany jako podatnik podatku od towarów i usług prowadzący działalność handlową spornymi gruntami będącą formą gospodarowania zasobami powiatowymi (str. 9 wyroku NSA) W końcowym zaś fragmencie na str. 10-11 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie uznał, że; "Kluczowa dla rozpatrywanej sprawy pozostawała ocena wyrażonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność tego zarzutu skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że właśnie te przepisy naruszył organ interpretacyjny. Odmienna od Sądu pierwszej instancji interpretacja tych przepisów, zgodna ze stanowiskiem organu interpretacyjnego wyrażonym w interpretacji, uzasadniała oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a." Mając powyższe na uwadze jak prawidłowe Sąd uznaje stanowisko DKIS wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej odnośnie postawionego przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania nr 1: "Reasumując, zbycie mienia – Zespołu Pałacowo-Parkowego w J. – otrzymanego w drodze komunalizacji mienia, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Powiat w stosunku do tej sprzedaży wystąpi jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy." (str. 19 zaskarżonej interpretacji indywidualnej) Stosownie do pozostałych zarzutów, których przedmiotem są: art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 90 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2a – 22 uVAT należy zauważyć, że Skarżący upatruje naruszenie wskazanych przepisów wyłącznie w kontekście uznania przez DKIS sprzedaży zespołu pałacowo – parkowego jako opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Powiatu brak uznania Go z tytułu transakcji sprzedaży przedmiotowego zespołu za podatnika podatku od towarów i usług spowodowałby, że wymienione w zarzutach skargi przepisy nie będą mieć zastosowania: "Reasumując zdaniem Strony w związku z planowana sprzedażą nieruchomości Powiat nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, bowiem czynność ta nie będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej, a więc czynność zbycia przedmiotowej nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym też w konsekwencji stanowisko organu podatkowego, w którym wskazał: 1) że sprzedaż Zespołu pałacowo – parkowego w J. będzie podlegać opodatkowaniu VAT, ale będzie korzystać ze zwolnienia w J. będzie podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, 2) na konieczność uwzględnienia przedmiotowej sprzedaży przy kalkulacji proporcji, o których mowa w art. 90 ust. 2 ustawy oraz art. 86 ust. 2a – 22 ustawy o VAT wyrażone w odniesieniu do pytań 3 i 4 wniosku, nie będą mieć zastosowania." (str. 13 skargi). Skoro kwestia uznaniu Powiatu za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu opisanej we wniosku o wydanie interpretacji sprzedaży zespołu pałacowo-parkowego – jak wskazano wyżej została przesądzona na niekorzyść stanowiska Powiatu, to jako nieuzasadnione należało uznać zarzuty opierające się na stanowisku przeciwnym - przeciwnym wobec zaprezentowanego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 849/18. W tym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ograniczony jest zarówno związaniem z art. 190 p.p.s.a., ale i wynikającym z art. 57a p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano art. 57a p.p.s.a. zawiera ograniczenie dla sądu administracyjnego zakresu badania legalności interpretacji indywidualnej, który to zakres sprowadza się wyłącznie do analizowania podstawy prawnej i treści zarzutów zawartych w skardze. Innym słowy jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2018 r. o sygn. akt I FSK 1778/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako CBOSA): "Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest bowiem jedynie do kontroli sądowej tych interpretacji w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. Zatem może tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. To postępowanie w zakresie granic rozstrzygania w istotny sposób zbliżyło się do postępowania w zakresie rozpoznawania skarg kasacyjnych." Sąd pierwszej instancji nie ma przy tym obowiązku domyślać się intencji autora szczególnego pisma procesowego jakim jest skarga na interpretację indywidualną, czy też uzupełniać zarzutów skargi. Tym samym legalność dokonanej w skarżonej interpretacji kwalifikacji przez Organ interpretujący, powołanych w skardze przepisów: art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 90 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2a – 22 uVAT - poza poruszonym w skardze kontekstem uznania Skarżącego za podatnik podatku od towarów i usług, nie może być badana przez tut. Sąd. Skoro prawidłowym - jak była o tym nowa powyżej, okazało się uznanie Skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży zespołu pałacowo – parkowego w J., to niezasługującym na uznanie jest podważanie w skardze wykładni i zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 90 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2a – 22 uVAT w oparciu o stanowisko przeciwne (tak jak uczynił to Powiat). Z podanych względów Sąd nie mógł uwzględnić wskazanych w skardze zarzutów i obowiązany był w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną oddalić.