I SA/Wr 750/04

Dnia 13 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Protokolant: Edyta Luniak po rozpoznaniu na rozprawie w 13 października 2005 roku sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, że decyzja organu I instancji została podatnikowi prawidłowo doręczona w dniu [...] Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało nadane w dniu [...] (data stempla pocztowego), Strona została w zaskarżonej decyzji pouczona o terminie wniesienia odwołania i nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu. W odwołaniu podatnik wskazał wprawdzie, iż otrzymał decyzję w dniu [...] jednakże data ta nie pokrywała się z datą [...] wpisaną na potwierdzeniu odbioru osobiście przez M. B. oraz przez osobę doręczającą. Również na datowniku placówki oddawczej widnieje data [...]. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej brak było w tej sytuacji podstaw do przyjęcia w iż strona otrzymała decyzję w dniu innym, niż określony w potwierdzeniu odbioru. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w przepisie art. 223 § 2 pkt l Ordynacji podatkowej. Na postanowienie to podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] nr [...]. Wywodził, że decyzję organu I instancji odebrał [...], gdyż taka datą opatrzył kopertę z decyzją. Będąc przekonanym, że jest to prawidłowa data otrzymania decyzji nie wnosił o przywrócenie terminu pomimo, iż miał uzasadnione podstawy do takiego wniosku. W dniu 7 stycznia czyli zaraz po otrzymaniu decyzji został zatrzymany przez Prokuraturę Okręgową we W. i Decyzją Sądu zastosowano wobec niego areszt tymczasowy na okres 3 miesięcy. Po wpłaceniu kaucji został zwolniony z aresztu w dniu [...]. Po zwolnieniu z aresztu trwały czynności procesowe w postaci licznych przesłuchań w CBŚ we W. praktycznie do [...]. W wyniku tego zdarzenia nie był w stanie ani psychicznie ani nawet czasowo wcześniej przygotować odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zawartego w niej wniosku o przywrócenie terminy wskazał, że art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi, iż podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ administracyjny nie naruszył wskazanych wyżej przepisów. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organ naruszył przepisy o postępowaniu. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru jednoznacznie wynika, że skarżący odebrał decyzję organu I instancji w dniu [...]. Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów wskazujących, iż mógł ją otrzymać w dniu następnym. Zatem 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...]. Poza sporem pozostaje iż odwołanie zostało wniesione w dniu [...] a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stwierdził organ odwoławczy postanowieniem wydanym w oparciu o art. 228 Ordynacji podatkowej. Jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, przepis ten ma charakter bezwarunkowy. W tym znaczeniu, że stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. "Okoliczności przywołane w skardze, mające wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, nie mogły być z urzędu uwzględnione przez organ odwoławczy, ani też skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez Sąd" (wyrok NSA z 10.10.2001 r sygn. akt I SA/Gd 719/99 LEX nr 53890). Zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten jednoznacznie uzależnia uruchomienie postępowania o przywrócenie terminu od wniosku, przy czym zgodnie z art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej "W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia". W niniejszej sprawie właściwym w tym zakresie był Dyrektor Izby Skarbowej we W., nie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie nie mógł rozpoznać. Wobec braku złożonego do właściwego organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ administracyjny wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.