I SA/Wr 752/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W treści skargi skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "u.p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że skarżąca nie uzasadniła przedmiotowego wniosku, tj. nie wykazała, w jaki sposób wykonanie skarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek strony, Sąd nie dokonuje natomiast oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.