I SA/Wr 752/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 752/13) dotyczące odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 10 lutego 2014 r. (I SA/Wr 752/13), doręczonym stronie skarżącej 28 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 7 marca 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, którego nie podpisała własnoręcznym podpisem. Zarządzeniem z 12 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, prawidłowe doręczenie skarżącej odpisu tego zarządzenia nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru na k. 181). Zażalenie nie zostało podpisane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: u.p.p.s.a.). Zgodnie z art. 178 u.p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten, na podstawie odesłania z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie także do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Bezspornie, skarżąca - wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2014 r. - zobowiązana była podpisać wniesiony środek zaskarżenia, co wynika z treści art. 194 § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) u.p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów wprowadza wymóg, aby zażalenie czyniło zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Niezbędne z kolei elementy pisma procesowego określa art. 46 § 1 u.p.p.s.a., zaliczając do nich m.in. podpis (art. 46 § 1 pkt 4) u.p.p.s.a.). Wprawdzie, przepis art. 46 § 1 pkt 4) u.p.p.s.a. nie operuje pojęciem "podpisu własnoręcznego", niemniej, tak ten wymóg interpretowany jest w orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego i zbadanie autentyczności podpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., I OZ 368/11, LEX nr 795331; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r., II FSK 2139/12; LEX nr 1318863). Powyższe oznacza, że wymogu z art. 46 § 1 pkt 4) u.p.p.s.a. nie spełnia, jak w sprawie, jedynie wydruk komputerowy z imieniem i nazwiskiem strony. Stwierdzonego w tym zakresie braku formalnego zażalenia skarżąca natomiast nie uzupełniła, pomimo wezwania. Mając na uwadze, że wezwanie do podpisania zażalenia skarżąca otrzymała w dniu 24 kwietnia 2014 r., to ustawowy termin na sanowanie stwierdzonego braku formalnego zażalenia rozpoczął bieg w dniu 25 kwietnia 2014 r. i upływał, przy uwzględnieniu treści art. 83 § 2 u.p.p.s.a., z dniem 2 maja 2014 r. Wniesione przez stronę zażalenie nie zostało przez nią podpisane, która to okoliczność uzasadniała jego odrzucenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a.