I SA/Wr 754/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2015-2017 z należnymi odsetkami uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. z 15 stycznia 2018 r. nr [...] odmawiającą E.C. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata od 2015 do 2017 w kwocie 5.127 zł z należnymi odsetkami. Z akt sprawy wynika, że E.C. (dalej: Strona, Skarżący) pismem, które wpłynęło do organu podatkowego 20 listopada 2017 r., wystąpił o umorzenie zaległego podatku od nieruchomości za lata 2015 - 2017 wraz z odsetkami. Zobowiązania podatkowe dotyczyły należącej do Strony nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] . Wniosek o umorzenie zaległego podatku Strona uzasadniła: złym stanem zdrowia swoim i żony z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz szkodą poniesioną w wyniku nawałnicy z 29 października 2016 r. (orkan Grzegorz), wyjaśniła też, że nieruchomość nie była ubezpieczona. Ponadto wskazała, że posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26.02.2016 r. W toku postępowania Skarżący przedłożył decyzję Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 10.10.2016 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5.10.2016 r. z powodu niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie oraz oświadczenie o stanie majątkowy. W oświadczeniu tym wykazał wyłącznie dochody żony: uzyskane z prowadzonej w latach 2016 - 2017 działalności gospodarczej (przygotowanie i podawanie napojów) w kwocie odpowiednio 13.362,47 zł (PIT-36 za 2016 r.) i 11.839,04 zł za okres od stycznia do października 2017 r. oraz dochody z renty w kwocie 11.640 zł (za 10 miesięcy 2017 r.). Strona wykazała też wydatki związane z opłatami: za gaz (3.141,23 zł), za prąd (1.871,68 zł), za Internet (701,49 zł) potwierdzone przedłożonymi do wglądu rachunkami oraz wydatki na leki (3.500 zł) udokumentowane paragonami. Burmistrz Gminy i Miasta L. decyzją z 15 stycznia 2018 r. odmówił umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami. Wskazał, że Strona prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną, utraciła status osoby bezrobotnej z uwagi na niestawienie się w wyznaczonym terminie, żona Strony prowadzi działalność gospodarczą i w okresie pierwszych 10 miesięcy 2017 r. uzyskała dochody z tej działalności w kwocie 11.839, 04 zł i dochód z renty w kwocie 11.640 zł. Wskazał też ponanoszone przez Stronę wydatki (opłaty za media i leki) oraz, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] , w skład której wchodzi: budynek mieszkalny ([...] m2), budynki pozostałe (65 m2), budynek zajęty pod działalność gospodarczą żony (45,4 m2), oraz trzy działki nr [...] , nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 253 m m2 . Organ I instancji uznał też, że dochody żony Skarżącego mają stały charakter. Ponadto wyjaśnił, że Skarżący wielokrotnie korzystał z pomocy organu podatkowego w formie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. Uwzględniając te dane, Burmistrz stwierdził, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, wskazane w art. 67a § 1 i pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.). Odnosząc się do przesłanki "ważnego interesu podatnika" organ I instancji stwierdził, że trudności finansowe Skarżącego nie są spowodowane wypadkami losowymi albo okolicznościami niezależnymi od Skarżącego. Zły stan zdrowia Skarżącego i jego żony nie są okolicznością wyjątkową. Odnosząc się do przesłanki "interesu publicznego" organ podatkowy wskazał, że wielokrotnie pomagał Skarżącemu udzielając ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (umorzenia, raty), a prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z ryzykiem i przerzucanie skutków tego ryzyka na budżet Gminy nie leży w interesie społecznym, gdyż uszczupla należne wpływy, z których zaspokajane są potrzeby ogólnospołeczne. Podkreślił organ I instancji, że stosowanie ulg nie może mieć charakteru ciągłego, a Skarżący w kolejnych wnioskach podnosi te same okoliczności. W odwołaniu Strona, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzucała nieobiektywne rozpoznanie wniosku, polegające na: nie odniesieniu się do zadłużenia Strony w A., nie ustaleniu rozmiarów szkody poniesionej w wyniku orkanu Grzegorz oraz nieuwzględnieniu złego stanu zdrowie obojga małżonków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przesłankę "ważnego interesu podatnika" rozumie, jako zaistnienie okoliczności niezależnych od postępowania podatnika albo spowodowanych działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu, a przesłankę "interesu publicznego", jako obowiązek zapłaty podatku i równe traktowanie podatników. Uwzględniając takie rozumienie przesłanek umorzenia zaległości podatkowej wskazanych w art. 67a §1 pkt 3 O.p., organ odwoławczy uznał, że Burmistrz prawidłowo rozważył zarówno "ważny interes podatnika" jak i "interes publiczny", w szczególności rozważył zarówno kwestie osiągniętych przez Stronę dochodów jak i poniesione wydatki. Ustalony poziom dochodów Strony, wg Kolegium, wskazuje, że uiszczenie zaległości podatkowej nie naruszy egzystencji podatnika. W rozpoznawanej sprawie za istotne organ odwoławczy uznał fakt, że większość zobowiązań podatkowych dotyczy posiadanej przez Stronę nieruchomości przeznaczonej na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Umorzenie zaległości podatkowych wiązałoby się zatem z przerzuceniem na ogół podatników kosztów działalności gospodarczej, a to nie jest prawidłowe. Ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża bowiem podatnika, a gdy działalność ta przynosi dochody, jak w niniejszej sprawie, to brak podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że: - brak jest podstaw do przyjęcia pierwszeństwa zaspokojenia należności cywilnoprawnych (zadłużenie w A.) przed publicznoprawnymi (podatek od nieruchomości), istniejący nakaz zapłaty zobowiązania cywilnoprawnego nie daje zatem podstaw do umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości; - szkoda losowa w postaci uszkodzeń budynku w wyniku orkanu Grzegorz została wzięta pod uwagę w czasie rozpoznania sprawy (co wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji), ale nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że gdy zaległość podatkowa powstaje w znacznej części w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą to zakres rozpoznania sprawy w kontekście umorzenia takiej zaległości jest inny niż w przypadku ogółu podatników i ponownie powołał się na ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. E. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu nie precyzując zarzutów. W piśmie procesowym z 15 grudnia 2018 r. podniósł zarzuty analogiczne jak w odwołaniu, w szczególności zarzucił: nieobiektywne rozpoznanie sprawy ze względu na brak odniesienia się do zadłużenie Skarżącego w A., nie ustalenie rozmiarów szkody poniesionej w wyniku orkanu Grzegorz oraz nie uwzględnienie złego stanu zdrowie obojga małżonków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga jest zasadna. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Treść ww. przepisu wskazuje, że oparty jest on na tzw. uznaniu administracyjnym (sformułowanie: "organ podatkowy może"), co oznacza, że decyzja o przyznaniu stronie wnioskowanej ulgi zależy od woli organu podatkowego. Jednakże możliwość zastosowania uznania administracyjnego uzależniona jest od wystąpienia w danej sprawie opisanych w ww. przepisie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W przypadku wykazania przez stronę, że w sprawie takie przesłanki wystąpiły (a co najmniej jedna z nich) od uznania organu podatkowego zależy, czy przyzna on podatnikowi ulgę w zapłacie zobowiązań podatkowych. Tak więc uznanie administracyjne musi być poprzedzone ustaleniem czy w danej sprawie wystąpiły ww. przesłanki, bowiem ich brak powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania o przyznaniu ulgi podatkowej. Z takim ukształtowaniem omawianej instytucji, tj. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, korespondują przepisy powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami, Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a zatem jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Poza kognicją sądu pozostaje zatem sama kwestia uznania administracyjnego, a zatem decyzja czy stronie, która spełnia opisane w art. 67a § 1 O.p. przesłanki (przesłankę), powinno się udzielić jednej z ulg określonych w ww. przepisie. Sąd uprawniony jest natomiast do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności czy prawidłowo przyjął, że w sprawie wystąpiły - bądź nie - przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika. Działając w tak zakreślonych ramach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, stwierdza, że użyte w powołanym przepisie pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" są pojęciami niedookreślonymi. O istnieniu "ważnego interesu podatnika", jak podnosi się w piśmiennictwie, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Z kolei przez "interes publiczny" rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Istotne jest także wskazanie na konsekwencje pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku podatnika, polegające na wygaśnięciu zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, ponieważ Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje wówczas należnych mu danin. W związku z tym instytucja umorzenia winna mieć zastosowanie jedynie do sytuacji szczególnych, odbiegających od przyjętych standardów. Nie można bowiem z instytucji umorzenia zaległości podatkowej czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego (zob. wyrok NSA z dnia 21 września 2001 r., SA/Sz 884/00, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyznanie ulgi w zapłacie podatku stanowi bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i płacenia podatków. Zasada ta stanowi konstytucyjny obowiązek każdego obywatela. Przepis art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Ustawodawca podatkowy przewidział wyjątki od tej zasady, jednym z nich jest właśnie regulacja będąca podstawą rozstrzygania i sporu w niniejszej sprawie, tj. art. 67a O.p. Relacja ww. przepisu do konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w przytoczonym art. 84 Konstytucji wskazuje, że ma ona charakter wyjątku od zasady, co oznacza konieczność jego ścisłej wykładni i stosowania jako normy o charakterze szczególnym, w sytuacjach wyjątkowych. Teza ta znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Umorzenie zobowiązania, stanowiąc wyłom od zasady płacenia podatków, tylko pozornie stawia w korzystniejszej sytuacji podatników korzystających z takiego zwolnienia, w stosunku do tych, którzy podatek zobowiązani są zapłacić. Umorzenie zaległego zobowiązania podatkowego jest formą pomocy udzielonej z budżetu danego związku publicznoprawnego (Skarb Państwa, gmina, miasto ...) podatnikowi po to, by przez egzekwowanie podatków nie doprowadzić do niepożądanych skutków z punktu widzenia zarówno społecznego, jak i indywidualnego. Chodzi o to, by na skutek dochodzenia zaległych podatków Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania ich przymusowego poboru. Wykładnia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. winna być zatem dokonywana z uwzględnieniem opisanych uwag, co w szczególności dotyczy użytych w tym przepisie sformułowań "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nieprawidłowo rozumieją przesłankę "interesu publicznego" jako obowiązek płacenia podatków. Takie rozumienie tej przesłanki czyni niemożliwym umorzenie zaległości podatkowej z jej uwzględnieniem. Tę przesłankę umorzenia zaległości należy oceniać w kontekście dobra publicznego. Chodzi o to aby poprzez dochodzenie należności publicznoprawnej Państwo (Gmina) nie ponosiło w efekcie większych kosztów niż w przypadku zaniechania egzekucji tych należności. W zakresie rozumienia "interesu publicznego" doszło zatem do błędnej wykładni art. 67a §1 pkt 3 O.p., która skutkowała nieprawidłową oceną istnienia tej przesłanki w sprawie. W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało zatem prawidłowej oceny istnienia przesłanki "interesu publicznego" nie dokonało też pełnej samodzielnej oceny istnienia drugiej przesłanki, tj. "ważnego interesu podatnika". Kolegium ograniczyło się do uznania rozstrzygnięcia organu I instancji za prawidłowe ze względu na rozważenie zarówno dochodów jak i wydatków Skarżącego i ustalenie w ten sposób, że zapłata przez Skarżącego zaległych zobowiązań podatkowych nie narusza jego egzystencji. Jedyna samodzielna ocena dokonana przez Kolegium, jaka wynika z zaskarżonej decyzji, to wskazanie, że większa część zaległego zobowiązania podatkowego wiąże się z wykorzystaniem części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem umorzenie zaległości podatkowych Skarżącego prowadziłoby do przerzuceniem na ogół podatników kosztów działalności gospodarczej, co w ocenie organu odwoławczego nie jest prawidłowe. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie zrealizował w pełni, wynikającej z art. 127 O.p., zasady dwuinstancyjności postępowania. Takiej oceny Sądu nie zmienia też odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania. Akceptując przyjętą przez organ pierwszej instancji ocenę "ważnego interesu podatnika", organ odwoławczy nie dostrzegł, że nie została w sposób wnikliwy rozważona sytuacja finansowa i zdrowotna, w kontekście możliwości podjęcia pracy przez Skarżącego. W szczególności nie dostrzegł, że Skarżący – osoba niepełnosprawna nie posiada żadnych dochodów i jest na wyłącznym utrzymaniu żony, która także przewlekle choruje. Nie dostrzegł też, że działalność gospodarczą prowadzi żona Skarżącego nie Skarżący, a zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości, ciążąca wyłącznie na Skarżącym, nie powstała na skutek błędnych decyzji podejmowanych w ramach działalności gospodarczej. Wprost przeciwnie, dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę Skarżącego stanowią połowę łącznych dochodach wspólnego gospodarstwa domowego małżonków (dochody z działalności gospodarczej i renty). Gdyby nie dochody z działalności gospodarczej małżonkowie mogliby spełniać warunki do świadczeń z pomocy społecznej. Jedynym dochodem ich gospodarstwa domowego byłaby wówczas renta żony Skarżącego. Organ odwoławczy, stawiając zarzut wykorzystywania części nieruchomości Skarżącego przez jego żonę na cele związane z działalnością gospodarczą, co generuje wyższy podatek od nieruchomości, nie dokonał oceny czy mimo konieczności zapłaty podatku od nieruchomości prowadzona działalność gospodarcza jest opłacalna (generuje wyższy dochód niż naliczany wg wyższej stawki podatek od nieruchomości). Ponadto błędnie wiązał wykorzystanie części nieruchomości przez żonę Skarżącego z prowadzeniem przez Skarżącego działalności gospodarczej i przerzucaniem skutków tej działalności na ogół podatników przez umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości. Zasadnie zarzuca Skarżący, że dokonując oceny istnienia "ważnego interesu podatnika" organy obu instancji pominęły, podnoszone zarówno we wniosku o umorzenie zaległości, jak i w odwołaniu, straty poniesione w wyniku orkanu Grzegorz jak i niepełnosprawność Skarżącego w kontekście możliwości podjęcia przez niego pracy. Sąd nie podziela wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska, że szkoda losowa (straty poniesione w wyniku orkanu) została wzięta pod uwagę przez organ I instancji, ale nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia, zaakceptowanego przez Kolegium. Nie wynika to bowiem z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Organu I instancji w uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść wniosku Skarżącego o umorzenie zaległości podatkowej, wskazał fakt poniesienia strat na skutek orkanu Grzegorz, jak i brak ubezpieczenia od tego rodzaju zjawisk. Organ I instancji nie uwzględnił jednak tej okoliczności badając istnienie "ważnego interesu podatnika" wyraźnie bowiem stwierdził, że trudności finansowe nie są spowodowane wypadkami losowymi albo okolicznościami niezależnymi od Skarżącego. Poniesienie strat w wyniku nagłych zjawisk atmosferycznych niewątpliwie należy uznać za spowodowane okolicznościami na które Skarżący nie miał wpływu. W ocenie Sądu, brak także uzasadnienia stanowiska Kolegium, że po uwzględnieniu dochodów i wydatków (opłata mediów i leki) ponoszonych przez Skarżącego zapłata zaległego zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016-2017 nie zagrozi jego egzystencji. Stwierdzeń tych organ odwoławczy nie poparł wyliczeniami i nie odniósł się do wynikających z przepisów ustawy o pomocy społecznej kwot uprawniających do korzystania z pomocy społecznej. Nie dokonał zatem oceny tej okoliczności w kontekście przesłanki "interesu publicznego". Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, organ odwoławczy, dokonując oceny "ważnego interesu podatnika", naruszył przepisy art. 122, art. 187 §1 i art. 191 O.p., dokonał też błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p. w zakresie przesłanki "interesu publicznego", w konsekwencji naruszył także przepisy art. 122 , art. 187 §1 i art. 191O.p. nie dokonał bowiem w sposób wnikliwy oceny istnienia tej przesłanki. Organ odwoławczy naruszył też art. 127 O.p. bowiem tylko w niewielkim zakresie ponownie rozpoznał sprawę, bowiem, jak wynika z uzasadnienia decyzji, nie rozważył istnienie przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. W znacznej części bez wyjaśnień przyjął stanowisko przedstawione przez organ I instancji, uznając je za prawidłowe. W konsekwencji także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p. Stwierdzone naruszenie wymienionych wyżej przepisów obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien, stosownie do art. 127 O.p., ponownie rozważyć istnienie przesłanek umorzenia wskazanych w art. 67a §1 pkt 3 O.p., przy czym oceny czy wystąpił "interes publiczny" winian dokonać z uwzględnieniem rozumiana tej przesłanki w taki sposób jak wskazał to Sąd w uzasadnieniu. Dopiero po stwierdzeniu czy wystąpiła choćby jedna z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej organ podatkowy winien rozstrzygnąć czy możliwe jest umorzenie zaległości podatkowych Skarżącego wraz z odsetkami.