I SA/Wr 767/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze z dnia [...] lipca 2018 r. wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zasadność wniosku skarżący uzasadniał prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto w lakonicznym uzasadnieniu strona skarżąca wskazała na przesłanki występujące w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Wskazała również, że w przypadku przedmiotowej decyzji, mamy do czynienia z pozbawieniem strony skarżącej środków finansowych niezbędnych do realizacji podstawowych potrzeb życiowych. Strona skarżąca podkreśliła, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności. Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, LEX nr 1990408). Ponadto wnioskodawca występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12, LEX nr 1145458). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała by w sprawie istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. Należy podkreślić, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.