I SA/Wr 772/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie sędzia WSA Marta Semiczek, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 września 2024 r. nr 0201-IER.4050.3.2024.3 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako: Strona, Skarżąca, Spółka) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUS, organ I instancji) z dnia 4 lipca 2024 r. nr 0271-SOB.4050.258833.2024.1 w sprawie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Z akt sprawy wynika, że do NDUS wpłynął wniosek Spółki o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. NDUS w dniu 4 lipca 2024 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że z prowadzonych ewidencji i rejestrów wynika, że Spółka posiada zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 rok. Zaległość podatkowa wynikała z wydanej przez NDUS w dniu 29 maja 2024 r. decyzji nr 458000-CKK-32.5001.4.2023.68, orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od dochodów (przychodów) osiągniętych przez jedynego udziałowca tej Spółki, tj. F. s.a.r.l. z siedzibą w L.(1), z tytułu wypłaconej na jego rzecz dywidendy w czerwcu 2019 roku. Decyzją tą NDUS określił należność za czerwiec 2019 r. z tytułu niepobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 600 000,00 zł od wypłaconej dywidendy na rzecz udziałowca Spółki. Decyzja nie jest ostateczna. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i zobowiązanie NDUS do wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem Strony. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej O.p.), art. 306b O.p., a w szczególności art. 306e O.p. w związku z art. 30 § 1 i § 4 O.p., poprzez odmowę wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach ze względu na rzekomy fakt, iż Spółka ma posiadać rzekomą zaległość podatkową, pomimo tego, że zaległość ta jest potencjalną zaległością F. s.a.r.l., natomiast Spółka może być za nią jedynie współodpowiedzialna na podstawie decyzji o odpowiedzialności płatnika, co za tym idzie wskazywane przez NDUS kwoty nie stanowią zaległości podatkowej Spółki. DIAS postanowieniem z 6 września 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie NDUS, w uzasadnieniu postanowienia wskazując, że Skarżąca jako płatnik odpowiada całym swoim majątkiem za należny a niepobrany i niewpłacony podatek. Od chwili doręczenia decyzji organ podatkowy jest nią związany, a określona nią należność jest zaległością podatkową. Strona zaskarżyła ww. postanowienie DIAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: - art. 306a § 1 w związku z art. 306e § 1 oraz pośrednio art. 21 § 1 i § 3 w związku z art. 30 § 4 O.p. poprzez akceptację odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach ze względu na rzekomy fakt, że Spółka ma posiadać rzekomą zaległość podatkową, pomimo tego, że zaległość ta jest potencjalną zaległością udziałowca Spółki, natomiast Spółka może być za nią jedynie współodpowiedzialna na podstawie decyzji o odpowiedzialności płatnika, co za tym idzie wskazywane przez NDUS kwoty nie stanowią zaległości podatkowej samej Spółki, a więc, zdaniem Strony nie istniała żadna podstawa prawna do odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, o której mowa w art. 306e § 1 ww. ustawy; - art. 121 O.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa ekspektatywy Spółki w zakresie nieposiadania przez nią zaległości podatkowych, które to prawo wynikało z otrzymania wcześniejszego zaświadczenia o niezaleganiu (o którym mowa wart. 306e § 1 ww. ustawy) z dnia 7 czerwca 2024 r., w którym to pomimo wydania już (w dniu 28 maja 2024 r.) decyzji o odpowiedzialności płatnika NDUS we Wrocławiu nie stwierdził, że w stosunku do Spółki zakończono już postępowanie, ale decyzji nie zdążono doręczyć, a tym samym uświadczył Spółkę w przekonaniu, że ta nie ma żadnych zaległości, później zaś stanowisko zmienił; - art. 122 w związku z art. 217 § 2 w związku z art. 239a O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego a w konsekwencji nieprzedstawienie całości stanu faktycznego, w tym pominięcie faktu, iż zobowiązanie na które dokonywano wpłaty nie było wymagalne poprzez brak nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności; - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ww. ustawy poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji postanowienia organu I instancji, które nie odpowiadało prawu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa świadczonego przez doradcę podatkowego stosownie do norm przepisanych. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dalszym piśmie procesowym Strona wskazała, że w jej ocenie dopiero wymagalność, takiej narzuconej orzeczeniem o odpowiedzialności, decyzji uniemożliwia wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 9 lutego 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej – "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Spór w sprawie sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżąca wniosła bowiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, zaś NDUS stwierdził (a organ drugiej instancji utrzymał to stanowisko w mocy), że nie może wydać zaświadczenia tej treści, gdyż na Stronie ciążą zaległości podatkowe. Na wstępie rozważań nad tak zakreślonym przedmiotem sporu, wskazać należy, że stosownie do treści art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 O.p.). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (art. 306a § 3 O.p.). W myśl art. 306b § 1 O.p., w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z kolei stosownie do art. 306b § 2 O.p., organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jak stanowi art. 306e § 1 O.p., zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. Według treści § 2 tego artykułu, przed wydaniem zaświadczeń, o których mowa w § 1, ustala się, czy w stosunku do wnioskodawcy nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie postępowanie jest prowadzone i zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłocznie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w zaświadczeniu. Wydając w niniejszej sprawie postanowienie odmowne, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo przyjął, że ciążyła na Skarżącej zaległość podatkowa wynikająca z decyzji z 29 maja 2024 r. nr 458000-CKK-32.5001.4.2023.63, którą NDUS orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od dochodów (przychodów) osiągniętych przez jedynego udziałowca tej Spółki, z tytułu wypłaconej na jego rzecz dywidendy w czerwcu 2019 roku oraz określił należność za czerwiec 2019 r. z tytułu niepobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 600 000,00 zł od wypłaconej dywidendy na rzecz udziałowca Spółki. Sąd wskazuje, że Skarżąca jako płatnik, zobowiązana jest, na podstawie przepisów prawa podatkowego, do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu (art. 8 O.p.). Skarżąca jako płatnik odpowiada za ww. należności całym swoim majątkiem. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że płatnik nie wykonał ww. obowiązków, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku (art. 30 § 1, 3, 4 O.p.). Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zaległością jest również należna a niepobrana i nie wpłacona w terminie płatności przez płatnika należność (art. 51 § 1, 3 O.p.). Dopiero niewpłacenie w terminie należności przez płatników i inkasentów umożliwia wydanie decyzji o ich odpowiedzialności i następnie ich egzekwowanie. Istnienie tych zaległości zostaje stwierdzone w decyzji. Organ jest związany decyzja od dnia jej doręczenia (art. 212 O.p.), zatem dopiero od tego momentu było możliwe wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Zatem zarzuty Skarżącej są bezzasadne. Ponadto Sąd wskazuje, że - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie pozostałych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w skarżonym postanowieniu, a nieobjętych zarzutami skargi, naruszało ono prawo. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.