I SA/Wr 78/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej określającej wysokość miesięcznych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania. Pismem z dnia 31 grudnia 2016 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. strona wniosła o wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółdzielnia wskazała, że upomnieniami z dnia 20 lutego 2017 r. wierzyciel wezwał spółdzielnię do dobrowolnej zapłaty należności pieniężnych tytułem spornych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Strona wyjaśniła, że członkowie spółdzielni składali za pośrednictwem spółdzielni deklaracje oraz regulowali na bieżąco swoje zobowiązania. Wskazała, że w przypadku uznania przez Sąd, że to na spółdzielni ciążył obowiązek ponoszenia opłat, wpłacone przez członków spółdzielni opłaty będą podlegać zarachowaniu. Strona podniosła, że nakład sił i środków do indywidualnego rozliczenia ponad 1.370 mieszkań będą skutkować znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami (ponad 1.370 indywidualnych decyzji o zwrocie nadpłaty, ewentualne odwołania, skargi). Do wniosku strona załączyła poświadczone kopie upomnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został poparty ani taką dokumentacją ani takim uzasadnieniem, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. W przedmiotowej sprawie strona na uzasadnienie swojego wniosku podniosła tylko jedną okoliczność, która według niej stanowi przesłankę znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca stwierdziła, że hipotezę normy prawnej z art. 61 § 3 p.p.s.a. wyczerpuje konieczność indywidualnych rozliczeń z ponad 1.370 członkami spółdzielni. W ocenie Sądu, uciążliwości związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji nie uzasadniają udzielenia ochrony tymczasowej. Po pierwsze, trudno uznać, że jest to szkoda znacznych rozmiarów. Podejmowanie czynności związanych z wykonaniem decyzji ostatecznej nie można rozpatrywać bowiem w kategorii szkody. Dodatkowo należy zaznaczyć, że spółdzielnie mieszkaniowe co do zasady dysponują środkami finansowymi pochodzącymi m. in. ze składek swoich członków, których liczba jest przecież wprost proporcjonalna do liczby ich członków. W rozpoznawanej sprawie strona zaś nie wykazała, aby nie posiadała dostatecznych środków. Spółdzielnia nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących jej stanu majątkowo-finansowo. Sąd nie mógł zatem zbadać, czy w sprawie istniało ryzyko poniesienia przez stronę uszczerbku znacznych rozmiarów. Po drugie, nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że skutki podejmowanych działań będą trudne bądź niemożliwie do odwrócenia. Strona wskazywał, że ewentualne uwzględnienie skargi bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zrodzi konieczność podejmowania dodatkowych działań, których nie trzeba by było podejmować, gdyby wstrzymano przedmiotową decyzję. Trzeba zaznaczyć, że przesłanką wstrzymania wykonania nie jest uciążliwość wykonania decyzji, lecz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku zaś obowiązku pieniężnego trzeba zaznaczyć, że skutki wykonania takiego obowiązku są łatwo odwracalne. Podsumowując, zdaniem Sądu, w sprawie strona nie przedstawiła w swoim wniosku takich okoliczności, które uzasadniałaby udzielenie jej ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.