I SA/Wr 783/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. i D. T. - wspólników spółki cywilnej A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżący Z. C. i D. T. - wspólnicy spółki cywilnej A (reprezentowani przez radcę prawnego D. M.) w dniu 4 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec nie wyczerpania przez stronę skarżącą przysługujących środków zaskarżenia w ramach postępowania administracyjnego. W dniu 28 listopada 2017 r. wpłynęło do Sądu pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 23 listopada 2017 r. wraz z załączonym postanowieniem tego organu z [...] nr [...] uchylającym postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nr [...] i przekazującym sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Z treści uzasadnienia postanowienia z [...] wynika, że w dniu 9 sierpnia 2017 r. wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] nr [...], podpisane przez radcę prawnego D. M., który wskazał Z. C. i D. T. - wspólników spółki cywilnej A jako uczestników postępowania reprezentowanych przez radcę prawnego D. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Od tego rozstrzygnięcia przysługiwał stronie skarżącej środek zaskarżenia w postaci zażalenia, które strona powinna wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Tymczasem strona skarżąca nie wniosła zażalenia na ww. postanowienie, lecz bezpośrednio wywiodła na nie skargę do tutejszego Sądu. Mając zatem na względzie, że strona skarżąca - na dzień wniesienia skargi, tj. na dzień 4 lipca 2017 r. kiedy nadano skargę w placówce pocztowej - nie wyczerpała administracyjnego toku instancji, a wniesiona przez nią skarga dotyczy postanowienia, które nie rozstrzyga ostatecznie sprawy i nie kończy postępowania administracyjnego w sprawie, Sąd stwierdza, że w sprawie ziściła się przesłanka do odrzucenia wniesionej przez stronę skargi. W tym miejscu zaznaczyć jedynie należy, że zgodnie z art. 214 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Jednakże bez wpływu na wyżej przedstawioną ocenę, co do niewyczerpania przysługujących stronie skarżącej środków zaskarżenia i przedwczesności skargi pozostaje fakt, że strona została błędnie pouczona w treści zaskarżonego postanowienia o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do Sądu. Błędne pouczenie bowiem w żadnym razie nie kreuje prawa strony do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga Z. C. i D. T. - wspólników spółki cywilnej A, jako przedwczesna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca na dzień wniesienia skargi nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Na marginesie wskazać jedynie należy, że z treści nadesłanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. postanowienia z [...] nr [...] wynika, że w dniu 9 sierpnia 2017 r. wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej zażalenie na będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie z [...] nr [...], podpisane przez radcę prawnego D. M., który wskazał Z. C. i D. T. - wspólników spółki cywilnej A jako reprezentowanych przez siebie uczestników postępowania. Zażalenie to zostało przez organ uwzględnione, a sprawa przekazana do organu pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, Sąd nie oceniał jednak prawidłowości zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, w szczególności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania, gdyż możliwe jest to jedynie w ramach merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w następstwie skutecznego wniesienia skargi. Z uwagi na nie wyczerpanie przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobligowany był skargę odrzucić (o czym orzeczono pkt I sentencji). Orzeczenie o zwrocie uiszczonej kwoty wpisu sądowego od skargi (pkt II) nastąpiło w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.