I SA/Wr 786/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 24 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz A.spółki z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1077 (jeden tysiąc siedemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., po rozpoznaniu odwołania A. spółki z o.o. z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 1 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017. Z akt sprawy wynika, że A. spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, Skarżąca) pismem z 21 listopada 2018 r. (wpływ do organu podatkowego 23.11.2018 r.) wystąpiło o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 w kwocie 4.940,90 zł, na podstawie art. 75 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: O.p.). Z wniosku wynika, że mimo wcześniejszych wpłat z tytułu podatku od nieruchomości za ww. lata przeprowadzono egzekucję z rachunku bankowego Spółki. Porównanie kwot należnych i faktycznie zapłaconych, zdaniem Spółki, uzasadnia wniosek o nadpłatę. W dniu 7 sierpnia 2017 r. organ podatkowy wystawił zestawienie zagłosić Spółki według stanu na 9 sierpnia 2017 r. zaległość wynosiła 30.876,10 zł. Spółka 10 sierpnia 2017 r. wpłaciła 25.500 zł, a we wcześniejszym zestawieniu nie uwzględniono wpłaty z 4 kwietnia 2017 r. w kwocie 308 zł. Pomimo wpłat wszczęto egzekucję i z rachunku bankowego Spółki i 25 września 2017 r. pobrano kwotę 2.603 zł tytułem podatku od nieruchomości, dokonano też wpisu hipoteki na kwotę 18.427,50 zł. Burmistrz K. postanowieniem z 9 stycznia 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017. Następnie decyzjami z 1 marca 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2012-1013 ze względu na przedawnienie oraz odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-21017. Z uzasadnienia decyzji odmawiającej stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 -21017 wynika, że organ podatkowy pismem z 27 listopada 2018 r. wezwała Spółkę do skorygowania deklaracji podatkowych. Spółka wyjaśniła, że wniosek nie wynika ze złożonych deklaracji podatkowych oraz wydanych decyzji określających wysokość podatku, ale z zapłaty podatku w kwotach wyższych od kwot wynikających z deklaracji lub decyzji (pismo z dnia 4.12.2018 r.) organ podatkowy po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że Spółka w złożonych deklaracjach wykazała podatek od nieruchomości w kwotach: za 2014 r. – 6.511 zł, za 2015 r. – 6.511 zł, za 2016 r. - 6.524 zł, za 2017 r. – 6.469 zł. Łączny przypis podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 wyniósł 26.015 zł. Tytułem tego podatku Spółka wpłaciła w 2014 r. – 3.796 zł (należność główna), w 2015 r. - 4.115,40 zł (należność główna), 2016 r. – 3.172,10 zł (należność główna), 2017 r. – 33.287,43 zł (z tych wpłat na poczet 2012 r. została zaliczona kwota 5.934 zł i odsetki za zwłokę w 2.862 zł, na poczet 2013 r. – kwota 6.351 zł i odsetki za zwłokę 2.259 zł, odsetki za zwłokę za lata 2014-2017 w kwocie 1.453,60 zł i koszty upomnienia w kwocie 23,20 zł). Organ podatkowy stwierdził, że z tego wyliczania wynika, iż na należność główną w podatku od nieruchomości za 2017 r. została zaliczona kwota 14.404,60 zł, a łączna wpłata podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 wyniosła 25.488,60 zł, zatem na koniec 2017 r. zaległość Spółki wyniosła 526,40 zł. Tym samym nadpłata nie wystąpiła. W odwołanie do decyzji Spółka podała, że w związku za złożonymi korektami deklaracji za lata 2014-2017 podatek od nieruchomości uległ zmniejszeniu z kwoty 6.511 zł do kwoty 5.479 zł. Potwierdzeniem zmiany jest zestawienie zaległości na dzień 9 sierpnia 2017 r. sporządzone przez Urząd Miejski w K., stało się ono podstawą do rozliczenia należności podatkowych Spółki za lata 2012-2017. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że 23 maja 2017 r. Spółka złożyła korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017, w których wykazała podatek w kwotach: za 2014 r. – 6.511 zł, za 2015 r. – 6.511 zł, za 2016 r. - 6.524 zł, za 2017 r. – 6.469 zł. Uwzględniając dokonane w latach 2014-2017 przez Spółkę wpłaty, do zapłat pozostała zaległość w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 526,40 zł. Tym samym nie było podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca zarzuca, że organ odwoławczy nie zapoznał się dokładnie z materiałem dowodowym przekazanym przez Burmistrza K. W dniu 9 maja 2017 r. na wniosek prezesa zarządu Spółki zostały bowiem złożone korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2014-2017 w związku z pomniejszeniem ilości metrów przeznaczonych na działowość gospodarczą dlatego zmniejszył się także należy podatek od nieruchomości. Wydając decyzję organ odwoławczy nie zapoznał się z deklaracjami na podatek od nieruchomości złożonymi 4 maja 2017 r. w Urzędzie Miejskim w K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że w rozliczeniu uwzględniono podatek od nieruchomości wynikających ze skorygowanych 23 maja 2017 r. deklaracji Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie jest istnienie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017. Strona skarżąca powołuje się na skorygowane 9 maja 2017 r. deklaracje, z których wynikają kwoty niższe niż z deklaracji pierwotnych złożonych za ww. lata. Organy obu instancji wskazują, że rozliczenia dokonano przyjmując podatek wynikający ze skorygowanych przez Spółkę deklaracji złożonych 23 maja 2017 r. oraz dokonanych przez Spółkę wpłat i z rozliczenia tego wynika, że nie wystąpiła nadpłata. Spółka zalega z zapłatą podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 526,40 zł. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma zarówno ustalenie w jakiej wysokości podatek od nieruchomości za lata 2014-2017 jest należny, bowiem Spółka powołuje się na złożone 9 maja 2017 r. korekty deklaracji, jak i wskazanie w jaki sposób zostały zaliczone wpłaty dokonane przez Spółkę tytułem podatku od nieruchomości za ww. lata oraz kwoty uzyskane w drodze egzekucji prowadzonej wobec Spółki w związku z zaległościami w podatkach od nieruchomości za ww. lata, w tym ustanowienie hipoteki. Z przekazanych wraz ze skargą akt administracyjnych ani z decyzji organów podatkowych nie wynika kiedy Spółka złożyła deklaracje w podatku od nieruchomości za poszczególne lata od roku 2014 do roku 2017 i w jakich kwotach wykazała podatek z te lata. Kiedy i w jaki sposób korygowała te deklaracje. Z decyzji wynika, że do rozliczenia przyjęto korekty z deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 złożone 23 maja 2017 r. brak jednak informacji, czy były to jedyne korekty i jaki podatek wynikał z pierwotnych deklaracji ewentualnie innych korekt. W aktach administracyjnych znajdują się deklaracje za poszczególne lata 2014-2017 złożone jednego dnia, tj. 9 maja 2017 r., przy czym nie wynika aby były to korekty deklaracji, jak twierdzi Spółka, brak bowiem takich adnotacji na drukach deklaracji. W aktach znajdują się też deklaracje, które jak się wydaje zostały dołączone jako załączniki do pisma Spółki złożonego 23 maja 2017 r. W piśmie tym wskazano, że zostały złożone korekty deklaracji. Na formularzach tych deklaracji brak jakiejkolwiek daty wpływu do organu podatkowego, nie można zatem stwierdzić kiedy faktycznie zostały złożone. Na tych deklaracjach nie zaznaczono także, że są to korekty wcześniej złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości za ww. lata. Kwoty podatku wykazane w deklaracjach złożonych 9 maja 2017 r. i złożonych jako załączniki pisma z 23 maja 2017 r. są różne. Zarówno Burmistrz K., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. przyjmują do rozliczenia kwoty wskazane w deklaracjach złożonych jako załączniki do pisma z 23 maja 2017 r., nie wyjaśniając jednak z jakiej przyczyny właśnie te kwoty przyjmują do rozliczenia. Spółka zarówno w odwołaniu jak i w skardze do Sądu konsekwentnie powołuje się na korekty deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 złożone 9 maja 2017 r. i wskazuje podane w tych deklaracjach kwoty podatku od nieruchomości jako właściwe. Kwoty te są niższe niż w deklaracjach stanowiących złączniki do pisma Spółki z 23 maja 2017 r. Rozbieżności tych organy podatkowe nie wyjaśniły, nie podały też powodów przyjęcia, że deklaracje złożone wraz z pismem z 23 maja 2017 r. są korektami wcześniej złożonych deklaracji lub korekt deklaracji z 9 maja 2017 r. mimo, że na żadnej z tych deklaracji nie wskazano, że jest to korekta wcześniejszej deklaracji. Z akt sprawy nie wynika też aby organy podatkowe podejmowały jakiekolwiek próby wyjaśnienia, które z deklaracji są faktycznie korektą deklaracji. Brak także jakichkolwiek informacji o tym czy i kiedy Spółka składała deklaracje w podatku od nieruchomości za poszczególne lata od 2014-2017 i jakie kwoty podatku od nieruchomości wykazała w tych deklaracjach. Deklaracji takich brak też w aktach administracyjnych. Jeśli bowiem, jak twierdzi Spółka, deklaracje złożone 9 maja 2017 r. to korekty wcześniej złożonych deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017, to akta administracyjne są niekompletne. Organ odwoławczy nie podjął, mimo wskazań zawartych w odwołaniu, czynności zmierzających do wyjaśnienia tych rozbieżności. Jakkolwiek Spółka szczegółowo nie określiła jakie kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za poszczególne lata są właściwe i z jakich i kiedy konkretnie złożonych dokumentów to wynika, to organ podatkowy zobowiązany był ustalić to w toku postępowania. W skardze Spółka ponownie wskazuje na korekty złożony 9 maja 2017 r. zaś organ podatkowy, który przyjął do rozliczenia inne dane dotyczące wysokości podatku od nieruchomości nie ustosunkowuje się do tych kwestii także w odpowiedzi na skargę. Z zaskarżonej decyzji, także z decyzji organu I instancji wynika, że nie został poddany ocenie cały materiał dowodowy. Nie wskazano bowiem kiedy zostały złożone deklaracje przez Spółkę na podatek od nieruchomości za poszczególne lata od 2014-2017 i jakie kwoty podatku w nich wykazano, kiedy i ile złożono korekt do tych deklaracji i jakie kwoty w nich wskazano. Nie wyjaśniono z jakiego powodu uznano za korekty deklaracji deklaracje złożone wraz z pismem Spółki z 23 maja 2017 r. skoro na formularzach tych deklaracji nie wskazano, że są to korekty. W sprawie nie zebrano i nie poddano ocenie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, naruszając tym samym art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Naruszenie wskazanych przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wykazano, że zaliczenia wpłaconych przez Spółkę kwot oraz kwot uzyskanych w drodze egzekucji dokonano na poczet należnych od Spółki podatków od nieruchomości za lata 2014-2017. Organy podatkowe nie wyjaśniły bowiem kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. czy, kiedy i na podstawie jakich dokumentów zostały skorygowane przez Spółkę deklaracje na podatek od nieruchomości za lata 2014-2017. Także uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. brak bowiem uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wskazanie przez Spółkę, że domaga się nadpłaty ponieważ tytułem zobowiązań za lata 2014-2017 zapłaciła kwoty wyższe niż należne wymaga przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania w celu ustalenia jakie kwoty są faktycznie należne od Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe oraz wskazania wszystkich kwot jakie tytułem tych zobowiązań Spółka wpłaciła, albo jakie zostały wyegzekwowane z majątku Spółki. Takie ustalenia pozwalają na dokonanie zaliczenia poszczególnych wpłat i kwot uzyskanych w wyniku egzekucji na poczet należnych od Spółki zobowiązań podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnień w sposób określony w art. 62 O.p. Przedstawiając wysokość zobowiązań jakie ciążą na Spółce za poszczególne lata 2014-2017 organ podatkowy winien jednoznacznie wskazać na jakiej podstawie przyjął taką ich wysokość, czy kwoty te wynikają ze składanych przez Spółkę deklaracji, korekt deklaracji, czy wydanych decyzji określających wysokość zobowiązań. Jeśli kwoty zobowiązań podatkowych wynikają z korekt deklaracji organ podatkowy winien wskazać kiedy korekty te zostały złożone i czy zostały uznane za prawidłowe. W niniejszej sprawie informacji takich brak i to zarówno w decyzjach organów podatkowych jak i w aktach sprawy. Dopiero jednoznaczne wyjaśnienie przez organ podatkowy, poparte materiałem dowodowym, jakie faktycznie zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 ciążą na Spółce i z jakich dokumentów (deklaracji, korekty deklaracji, decyzji) wynikają pozwoli na rozstrzygniecie czy dokonane wpłaty i kwoty uzyskane w wyniku egzekucji pokrywają należne zobowiązania wraz z odsetkami i kosztami upomnienia, czy nadal Spółka zalega z zapłatą podatków, czy wystąpiła nadpłata. Stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W przypadku gdy brak w aktach sprawy dowodów potwierdzających stanowisko organu podatkowego sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję. W toku postępowania sądowego, zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić z urzędu lub na wniosek strony dowód uzupełniający z dokumentu, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponieważ w niniejszej sprawie uzupełnienie brakujących dowodów, zgodnie z ar. 106 § 3 P.p.s.a., okazało się niemożliwe, a Sąd nie jest uprawniony do poszukiwania dowodów i ich oceny, wniosek Spółki o otwarcie rozprawy i poszukiwanie dokumentów, które winny znajdować się w aktach sprawy i których ocena winna być elementem uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie został uwzględniony. Z uwagi na fakt, że w aktach administracyjnych, przekazanych Sądowi wraz ze skargą, brak podstawowych dokumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. pierwotnych deklaracji Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 oraz kolejnych korekt tych deklaracji), nie jest możliwe przeprowadzenie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, kontroli zaskarżonej decyzji. Znajdujące się w aktach administracyjnych deklaracje Spółki na podatek od nieruchomości za lata 2014-2017 złożone 9 maja 2017 r., co potwierdzone zostało datownikiem organu podatkowego nie zostały złożone jako korekty wcześniejszych deklaracji, brak bowiem takich informacji w samych deklaracjach, podobnie jak w deklaracjach dołączonych do pisma Spółki z 23 maja 2017 r., co do których nie można stwierdzić, kiedy zostały faktycznie złożone (tj. w dniu złożenia pisma do którego je dołączono, czy wcześniej). Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien uzupełnić materiał dowodowy i wyjaśnić, na podstawie posiadanych dokumentów, jaka jest wysokość zobowiązań Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 i z jakich dokumentów wynika, w szczególności kiedy Spółka korygowała deklaracje za ww. okresy rozliczeniowe. Jeśli, według organu podatkowego korektą są deklaracje złożone 9 maja 2017 r. albo deklaracje złożone wraz z pismem z 23 maja 2017 r. to niezbędne jest wyjaśnienie, z czego wynika, że są to korekty. Dopiero po wyjaśnieniu jaka jest wysokość zobowiązań Spółki możliwe będzie zaliczenie na poczet tych zobowiązań, także odsetek od zaległości i kosztów upomnień dokonanych przez Spółkę dobrowolnie i przymusowo wpłat. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz.1800).