I SA/Wr 789/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006 r. postanawia: przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego. W sprawie J.M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu tego żądania wskazał, że jest osobą bezrobotną i otrzymuje z tego tytułu zasiłek w kwocie 674 zł miesięcznie, z której ponosi koszt miesięcznego utrzymania swojego jednoosobowego gospodarstwa domowego, w tym czynsz za mieszkanie w kwocie 226,53 zł oraz opłaty za gaz i prąd w łącznej kwocie ok. 105 zł. Nadto podał, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 67 m². Z nadesłanych wraz z wnioskiem oraz na wezwanie dokumentów wynika, ponad oświadczone fakty, że w roku 2009 skarżący uzyskał przychód w kwocie 64.704,16 zł. Z urzędu wskazać trzeba na fakt przyznania skarżącemu przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 601/10 prawa pomocy w zakresie całkowitym (postanowienie z dnia 6 września 2010 r.), natomiast w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 790/10 – w zakresie częściowym (postanowienie z dnia 20 września 2010 r.) . W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). Istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu doradcy podatkowego (adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego) jest nieodpłatne korzystanie strony z profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez Sąd ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona - ze względu na swój stan majątkowy - nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy jak i stan faktyczny sprawy, referendarz sądowy stwierdził, że w przypadku strony skarżącej zaistniały ustawowe przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wykazał bowiem, iż nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość tych kosztów można określić z uwzględnieniem wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie na podstawie unormowania wynikającego z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212 poz. 2075). Przyznając prawo pomocy referendarz sądowy uwzględnił brak poprawy sytuacji materialnej wnioskodawcy w porównaniu ze stanem ustalonym w postanowieniu referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 20 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 790/10 oraz w postanowieniu referendarskim z dnia 6 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 601/10. Strona skarżąca wykazała bowiem, że w dalszym ciągu z uzyskiwanych dochodów, na które składa się zasiłek dla bezrobotnych, jest w stanie opłacać jedynie podstawowe wydatki związane z jej egzystencją. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 1 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy postanowił jak w sentencji.