I SA/Wr 789/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 789/17) w sprawie ze skargi I. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę I. P. na ww. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie była obecna na rozprawie na której ogłoszono wyrok. Wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy strona otrzymała pouczenie o obowiązujących w procedurze sądowej zasadach uzasadniania wyroku oddalającego skargę (pkt 2 pouczenia). Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. I. P. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 października 2017 r. W piśmie tym, wnioskodawczyni zawarła wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia do ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że pod koniec września 2017 r. wyjechała za granicę by pomóc synowi w opiece nad małym dzieckiem. Wnioskodawczyni planowała powrót do kraju z końcem października 2017 r., na przeszkodzie czemu stanęły jednak problemy rodzinne. W związku z tym zwróciła się z prośbą do innej osoby (wybierającej się do kraju) o złożenie sporządzonego przez nią wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 26 października 2017 r. bezpośrednio w Sądzie, czego jednak osoba ta zaniechała. Wnioskodawczyni dodała, że o fakcie tym wiadomość powzięła tydzień przez złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Obecnie nadal natomiast przebywa u syna za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia do wyroku z dnia 26 października 2017 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przywrócenie terminu jest instytucją procesową, która ma na celu uchronienie strony przed negatywnymi konsekwencjami bezskutecznego upływu terminu do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowym, o ile strona złoży stosowny wniosek w terminie 7 dni od ustania przeszkody, w jego treści spełni przesłankę o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa), a równocześnie, dokona czynności którą zamierza konwalidować (art. 87 § 4 ppsa). Jak wynika z treści art. 87 § 2 ppsa., materialnoprawną przesłankę przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej przed sądem administracyjnym jest wymóg uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę, że do uchybienia terminu doszło wskutek okoliczności przez niego niezawinionych. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wnioskodawczyni nie tylko nie uprawdopodobniła braku swojej winy w dochowaniu ustawowego terminu do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, ale wręcz przyznała, że nie dotrzymała tego terminu z przyczyn leżących po stronie skarżącej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przyczyną uchybienia terminowi był wyjazd zagraniczny (pod koniec września 2017 r.), z którego to skarżąca zamierzała wrócić pod koniec października 2017 r., jednak wobec problemów rodzinnych zamiaru tego nie dochowała. Wobec tego, jak wskazano w dalszej części uzasadnienia, wnioskodawczyni zwróciła się do innej osoby o złożenie w Sądzie sporządzonego przez nią wniosku o uzasadnienie wyroku, z czego osoba ta nie wywiązała się. Ostatecznie, skarżąca przyznała, że "zaniedbała swoje sprawy" i dlatego też wnosi o przywrócenie terminu. Tak zarysowane okoliczności, nawet przy założeniu uznania ich za dostatecznie uprawdopodobnione, nie dają podstawy do stwierdzenia przesłanki braku winy, wymaganej dla pozytywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Z jednej strony, sama skarżąca przyznaje, że w nienależytym stopniu zadbała o własne sprawy, z drugiej zaś, wyjazd zagraniczny w obrębie Unii Europejskiej nie stanowił – w ocenie Sądu – przeszkody w złożeniu wniosku o uzasadnienie za pośrednictwem właściwego operatora pocztowego (analogicznie do wniosku o przywrócenie terminu). Zgodnie bowiem z przepisem z art. 83 § 3 ppsa oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Nie ulega tym samym wątpliwości, że mimo pobytu na terenie Irlandii nie było potrzeby osobistego składania pisma w Sądzie, jako że skutek procesowy osiągnięty być mógł także w drodze korespondencyjnej, bez pośrednictwa osób trzecich. Podkreślić jednocześnie należy, że przepis art. 86 § 1 ppsa nie uzależnia możliwości przywrócenia terminu od formy winy, wobec czego także nieumyślność mająca postać niedbalstwa dyskwalifikuje wniosek jako nieodpowiadający wymogom ustawowym. Zaniechanie nadania pisma za pośrednictwem operatora świadczącego powszechne usługi pocztowe na terenie Irlandii niewątpliwie nie pozwala na przyjęcie przesłanki braku winy strony w rozpoznawanym przypadku, wobec czego niezależnie od okoliczności związanych z wyjazdem skarżącej, wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony. Uzupełniająco należy wskazać, że wina osoby trzeciej działającej na rzecz skarżącej obciąża wnioskodawczynię i nie stanowi przesłanki dla stwierdzenia braku jej winy w niedochowaniu ustawowego terminu. Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ppsa, odmówił przywrócenia terminu o czym orzekł jak w sentencji.