I SA/Wr 794/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D.-Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007 i 2008 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. zawarł uzasadnienie powyższego wniosku, w którym wskazał, że przestąpienie do wykonania decyzji wymiarowej uniemożliwi mu skuteczne prowadzenie działalności gospodarczej, co doprowadzi w konsekwencji do niemożności realizacji zobowiązania. Z kolei dla prowadzenia działalności niezbędne jest wykonywanie bieżących obowiązków płatniczych i ponoszenie kosztów zmierzających do uzyskania przychodu. Wykonanie decyzji spowoduje, ze uzyskanie jakichkolwiek dochodów przez wnioskodawcę będzie nierealne. Poza tym, aktualnie zobowiązanie podatkowe zostało zaskarżone do Sądu, w związku z czym jego wysokość jest nadal sporna. Wnioskodawca argumentował, że podjęcie czynności zmierzających do wykonania decyzji, zwłaszcza czynności egzekucyjnych, spowoduje rażące zagrożenie dla bytu jego rodziny, szczególnie dla będącego na wyłącznym utrzymaniu skarżącego [...]-miesięcznego dziecka. Ponadto spłaca kredyt mieszkaniowy, zaciągnięty na 30 lat, którego rata wynosi 4.000 zł. Zapewnienie możliwości jego spłaty jest niezbędne dla realizacji potrzeb mieszkaniowych skarżącego i jego dziecka. W zeszłym roku wielokrotnie był spóźniony ze spłatą rat, co wpłynęło na trudności w pozyskaniu nowego kredytu bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. Zaskarżona decyzja natomiast korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek jego wykonania. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w pierwszej kolejności uzasadniał wniosek tym, że wyegzekwowanie zobowiązania uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności, a w konsekwencji pozyskanie środków na spłacenie zobowiązania podatkowego. Jednakże zwrócić trzeba uwagę, że argumentacja ta co najwyżej wskazuje na powstanie trudności ze strony organu podatkowego w odzyskaniu należności publicznoprawnej. Tymczasem przesłanki wstrzymania wykonania aktu, to jest prawdopodobieństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków mają dotyczyć sytuacji wnioskodawcy. W istocie, skarżący podnosił również, że spłaca kredyt związany z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, ma na utrzymaniu kilkumiesięczne dziecko, a uzyskanie kolejnego kredytu byłoby nadmiernie utrudnione. Jednak i ta argumentacja nie przystaje do przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Powyższe okoliczności mogłyby stanowić przesłanki ewentualnego przyznania prawa pomocy. Skarżący natomiast nie wskazał żadnych konkretnych zdarzeń, które stanowiłyby skutek wyegzekwowania zobowiązania wynikającego z zaskarżonego aktu i to tego rodzaju skutek, który byłby trudny do odwrócenia w razie uwzględnienia skargi. Poza tym, zauważyć trzeba, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest świadczenie pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Końcowo, na marginesie wskazać trzeba, że przedmiotowy wniosek został rozpoznany także przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., który postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania aktu. Na postanowienie strona wniosła zażalenie, które za pismem procesowym organu podatkowego z [...] czerwca 2013 r. zostało przekazane do Sądu i włączone do akt niniejszej sprawy. Sąd – uznając, iż należy odnieść się do złożonego zażalenia – w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, wyrażonym w piśmie z [...] czerwca 2013 r., iż na powyższe postanowienie, w świetle przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie służy żaden środek zaskarżenia. Tym samym pozostawienie zażalenia w aktach sprawy nie pociąga to za sobą żadnych negatywnych skutków procesowych dla strony, szczególnie gdy wniosek został rozpoznany ponownie przez Sąd. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.