I SA/Wr 798/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję, w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej rozłożenia na raty zaległości podatkowej, skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania, bez poparcia tego wniosku jakąkolwiek argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odnosząc się do wniosku skarżącej wyjaśnić wypada, ze instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może być zastosowana tylko i wyłącznie do takich z nich, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T. Woś, LexisNexis 2005). Są to przede wszystkim tego rodzaju akty czy czynności, na mocy których strona nabywa prawo lub jest na nią nałożony obowiązek. W niniejszej sprawie decyzja objęta skargą, dotyczy odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej, a więc rozstrzygnięcia, które nie zmienia sytuacji prawnej skarżącej w żadnej mierze – nie nakłada na nią żadnego prawa ani jakiegokolwiek obowiązku. W rezultacie wykonanie takiej decyzji jest niemożliwe. Tym samym wniosek strony o wstrzymanie takiego aktu jako nieuzasadniony należało rozpoznać odmownie. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.