I SA/Wr 812/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów złożonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. W treści pisma procesowego z dnia 20 czerwca 2011 r. M. W. (dalej: skarżący) sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na fakt, że wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu, w dniu 11 lipca 2011 r. doręczono skarżącemu wezwanie do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF", pouczając jednocześnie, że niezłożenie wniosku na formularzu w terminie siedmiu dni skutkować będzie jego pozostawieniem bez rozpoznania. Wyznaczony termin upływał w dniu 18 lipca 2011 r. Skarżący nie przesłał jednak wniosku na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2011 r. referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia w tej sprawie doręczono skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2011 r. W dniu 5 września 2011 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. W dniu 22 września 2011 r. Sąd ponownie przesłał skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF", wzywając jednocześnie do przedłożenia w terminie 7 dni wypełnionego formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo w tej sprawie doręczono skarżącemu w dniu 11 października 2011 r. Pomimo prawidłowego pouczenia, skarżący nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu "PPF" dopiero w dniu 19 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika z treści złożonego wniosku, skarżący wnioskuje o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślić jednocześnie należy, że zgodnie z brzmieniem art. 252 § 2 p.p.s.a. warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Z powyższego wynika zatem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w formie innej niż przewidziana przepisami, nie wywołuje skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2004 r. sygn. akt FSK 139/04, Prz. Podatk. 2004/7/53). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania oznacza, że Sąd nie proceduje merytorycznie nad zasadnością wniosku, a ogranicza się do stwierdzenia, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Z akt sprawy wynika, że pomimo prawidłowego doręczenia skarżącemu w dniu 11 października 2011 r. wezwania do wypełnienia, podpisania i nadesłania do tutejszego Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu "PPF", skarżący nadesłał powyższy wniosek dopiero w dniu 19 października 2011 r., tj. jeden dzień po upływie wyznaczonego terminu. Okoliczność ta powoduje, że stosownie do przepisu art. 257 p.p.s.a. wniosek taki musi być pozostawiony bez rozpoznania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.