I SA/Wr 814/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi R. Spółdzielni Produkcyjnej "W." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji odmawiającej umorzenia zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1997 – 2000 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz skarżącej R. Spółdzielni Produkcyjnej W. z siedzibą w W. kwotę 308,80 zł (trzysta osiem złotych i osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu Pismem z dnia 18 listopada 2002 r. Skarżąca Spółdzielnia zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za okres od stycznia 1997 r. do lutego 2000 r. w łącznej kwocie 8.201, 30 zł, wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi. W uzasadnieniu powołała się na trudną sytuację finansową, wskazując jednocześnie, że od czwartego kwartału 1998 r. samochody ciężarowe od których naliczany był ww. podatek zostały całkowicie wyłączone z eksploatacji. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta W. odmówił umorzenia ww. zaległości. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. rozstrzygniecie w całości sprawę i przekazało do ponownego rozpatrzenia, w uzasadnieniu wskazując m.in. na fakt zamieszczenia na wniosku podatnika pisemnej adnotacji urzędującego wówczas Prezydenta Miasta Wałbrzycha zawierającej zgodę na udzielnie wnioskowanej ulgi. W ponownie wydanej decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta W. odmówił umorzenia objętych wnioskiem należności, wskazując na wyjątkowość instytucji umorzenia zaległości podatkowych oraz brak nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby jej zastosowanie w odniesieniu do Strony. Wprawdzie jej sytuacja była trudna lecz nie odbiegała od sytuacji innych podmiotów. Odnosząc się do adnotacji zamieszczonej na wniosku, organ podatkowy wskazał, że obowiązujące w tej mierze przepisy nie przewidują instytucji przyrzeczenia czy promesy ulgi, tym samym, w rozpoznawanej sprawie, brak podstaw do twierdzenia, że wskazana adnotacja stanowiła oświadczenie woli skierowane do Spółdzielni. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] uchylił ww. orzeczenie i umorzył postępowanie w sprawie, uznając, że adnotacja poczyniona na wniosku Strony spełnia cechy decyzji. Na skutek skargi wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27.07.2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1569/04 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego przesądzając, że adnotacja Prezydenta Miasta W. poczyniona na wniosku Strony nie jest decyzją administracyjną w ujęciu procesowym wynikającym z przepisów Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia 28 stycznia 2004 r., powołując się na przepis art. 233 § 2 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ I instancji zebrał materiał dowodowy, który pozwolił mu na obiektywną ocenę, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do udzielenia ulgi. Jednakże pomimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania decyzję należało uchylić z uwagi na konieczność aktualnej na dzień orzekania (tj. 24 lutego 2006 r.) oceny przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, tymczasem w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące lat 2002 i 2003. W Świetle obowiązujących regulacji prawnych organ odwoławczy nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej - stanowiłoby to naruszenie określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności postępowania - poprzez wydanie decyzji w oparciu o materiał dowodowy, który nie był przedmiotem oceny organu I instancji. W okolicznościach sprawy przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, ze względu na jego zakres, byłoby sprzeczne z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze Strona wniosła o uchylenie ww. decyzji zarzucając jej rażące naruszenie art. 70 ust. 1 i art. 208 ust. 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wywodziła, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej albowiem prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, których dotyczył wniosek o umorzenie. Zakwestionowała także pogląd co do braku możliwości uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym podając, że organ odwoławczy związany jest stanem faktycznym i prawnym sprawy obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Końcowo poinformowała o swojej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odpierając zarzut przedawnienia podniósł, że stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (tekst jednolity w Dz. U. z 1993 r. nr 108, poz. 486 ze zm.- zwanej dalej u.z.p.) – w zakresie zaległości w podatku od środków transportowych za 1997 r., oraz art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej – w zakresie zaległości w tym podatku za okres od 1 stycznia 1998 r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany przez czynność egzekucyjną, o której podatnik został powiadomiony. W sprawie wnioskowanych należności toczyło się w roku 2002 r. postępowanie egzekucyjne, które przerwało bieg przedawnienia. Podkreślono również, że okoliczności dotyczące przedawnienia, wcześniej nie podnoszone przez podatnika, będą w rezultacie podjętego rozstrzygnięcia kasacyjnego przedmiotem badania przez organ podatkowy I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zakres kontroli rozstrzygnięć organów podatkowych dokonywanej przez sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie § 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić w sytuacji, gdy ich wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.- zwana dalej p.p.s.a.). Jednocześnie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma regulacja art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z jego treścią Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że pomimo wystąpienia przesłanek, o których stanowi powoływany wyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a więc naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego sąd może oddalić skargę, jeżeli objęte nią rozstrzygnięcie jest dla strony korzystne. Powyższa kompetencja Sądu wyłączona jest jedynie w przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa przez organy podatkowe skutkującego stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji. W sprawie będącej przedmiotem oceny zaistniały okoliczności upoważniające Sąd do skorzystania z ww. regulacji, bowiem pomimo, że objęte skargą rozstrzygnięcie narusza prawo, to w rezultacie jest ono dla Skarżącej korzystne. Jednoczenie wykluczyć trzeba przesłankę negatywną zapisaną w normie powołanego art. 134 § 2 p.p.s.a., stwierdzone naruszenie prawa nie ma bowiem, w ocenie Sądu, charakteru kwalifikowanego, skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Jak wynika z treści rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego podstawą jego orzekania była norma art. 233 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.- zwana dalej O.p.), zgodnie z którą organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. (podkreśl. Sądu). Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzasadniając zastosowaną w sprawie podstawę prawną orzekania, podatkowy organ odwoławczy stwierdził po pierwsze, że organ I instancji zebrał materiał dowodowy, który pozwolił mu na obiektywną ocenę czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do udzielenia ulgi, po drugie wskazał, że ww. ocena wymaga aktualizacji na dzień podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, który z uwagi na zasadę dwuinstancyjności uczynić tego nie jest władny, a zatem zaistniały przesłanki wynikające z art. 233 § 2 O.p. W ocenie Sądu, przedstawiony powyżej pogląd, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie może być zaakceptowany. W tym miejscu koniecznym staje się odwołanie do szczególnej regulacji prawnej tj. art. 233 § 3 O.p., który w sposób istotny modyfikuje kompetencje organu odwoławczego w sytuacji gdy jest nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a rozstrzygniecie oparte jest na uznaniu administracyjnym, a taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym samym kompetencje organu odwoławczego jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze odbiegają od kompetencji pozostałych organów podatkowych, w sytuacji gdy przedmiotem oceny jest decyzja oparta na uznaniu administracyjnym. W takim przypadku Kolegium pozbawione jest kompetencji merytoryczno kasacyjnej, a więc uchylającej objęty odwołaniem akt i orzekającej co do istoty sprawy. Zachowuje natomiast kompetencje merytoryczne i kasacyjne, może więc uchylić decyzje organu I instancji, gdy narusza ona prawo lub utrzymać ją w mocy, jeśli uznaje jej prawidłowość. Takie ukształtowanie prerogatyw nie wyłącza jednak postępowania odwoławczego i nie ogranicza go jedynie do kwestii formalnych, jak dowodzi orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Błędny jest pogląd, jakoby art. 233 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) uprawniał Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie do oceny decyzji pod względem formalnym; przepis ten wprawdzie nie pozwala Kolegium orzec co do istoty sprawy, ale to nie oznacza, że nie bada ono sprawy merytorycznie" (wyrok z dnia 7.11.2007 r. sygn. akt III SA 2525/99; ONSA 2002/1/16). Jak podkreśla się w literaturze organ odwoławczy nie będzie mógł odstąpić od ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I instancji. W toku postępowania odwoławczego obowiązany jest bowiem do ustalenia czy przepis prawa materialnego umocowuje organ I instancji do uznania i czy nie przekroczył on jego granic. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa – Komentarz 2005 r. s. 847; Oficyna Wydawnicza Unimex 2005 r.). W razie ustalenia, że ww. wymogi zostały zachowane organ odwoławczy ma kompetencje merytoryczną w postaci utrzymania w mocy orzeczenia organu I instancji, zaś uchylenie prawidłowej decyzji w postępowaniu odwoławczym stanowi naruszenie prawa. Jeśli decyzja organu I instancji wymogów tych nie spełnia, koniecznym jest jej uchylenie, w żadnym jednak przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest władne do uchylenia decyzji organu I instancji i orzekania w oparciu o uznanie administracyjne, kompetencja ta została bowiem organowi temu odjęta. Jak dowodzi analiza historyczna jest to celowe działanie ustawodawcy, omawiana norma, została wprowadzona do Ordynacji podatkowej od 1.01.1999 r., na mocy ustawy z dnia 24.07.1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa.(Dz.U. Nr 106, poz. 668 ze zm.) i miała na celu ochronę budżetu jednostek gminnych, pozostawiając do ich wyłącznej kompetencji ostateczną decyzje o przyznaniu ulg podatkowych, ograniczając w tym względzie kompetencje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy przez organ odwoławczy może również skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, kompetencje do podjęcia takiego rozstrzygnięcia ma niewątpliwe także Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygające odwołanie od decyzji opartych na uznaniu administracyjnym. W tym względzie wiążą je, tak samo jak w postępowaniach dotyczących innych spraw, dyrektywy dopuszczające zastosowanie ww. trybu. Tak więc aby możliwe było uchylenie decyzji organu I instancji w oparciu o ww. przepis, koniecznym jest wykazanie, że postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia i to w całości lub w znacznej części. Pamiętać bowiem należy, że opisana w powoływanym przepisie instytucja stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego orzekania, zaś stosujący ją organ podatkowy winien wykazać, że w istocie zaistniały przewidziane w tym przepisie okoliczności. Istotnych wskazówek co do zastosowania omawianego trybu dostarcza orzecznictwo sądów administracyjny, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.04.2005 r. sygn. akt FSK 1642/04; LEX nr 181004 stwierdzono, że przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy, a nie związany. Zastosowanie tego przepisu przez organ drugiej instancji jest możliwe gdy wystąpią wskazane w nim przesłanki (jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części). Jednakże wystąpienie tych przesłanek nie obliguje organu odwoławczego do wydania orzeczenia o kasacyjnym charakterze, gdyż ma on możliwość samodzielnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, także przy wykorzystaniu organu pierwszej instancji, stosownie do art. 229 Ordynacji podatkowej. Przewidziana w art. 233 § 2 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, stanowi odstępstwo od podstawowej zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji, przy czym nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia tego przepisu. Decyzję, o której mowa w powołanym przepisie organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy zostały spełnione wymienione w nim przesłanki, tj. gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy stosując art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej powinien w uzasadnieniu swojej decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych oraz wskazać dlaczego nie zastosował art. 229 Ordynacji podatkowej. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy Łodzi z dnia 6.12.2001 r. sygn. akt I SA/Łd 1155/0; LEX nr 78260). Wreszcie istotna z punktu widzenia rozważanej sprawy teza orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 1.06.2006 r. sygn. akt I SA/Gd 2322/98; LEX nr 53577), stwierdzająca, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie może być podjęta bez wskazania spełnienia przesłanki określonej w art. 233 § 2 ordynacji podatkowej i prawidłowego jej uzasadnienia i nie może jedynie ograniczać się do lakonicznego stwierdzenia, "że decyzja organu I instancji zawiera wady formalne i merytoryczne". W przeciwnym razie decyzja taka w istotny sposób narusza ten przepis i w konsekwencji art. 122, 125 § 1 i 127 ordynacji podatkowej, które zobowiązują organ odwoławczy do ustalenia prawdy obiektywnej w sposób wnikliwy i szybki. Przenosząc ww. zasady na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że objęte skargą rozstrzygnięcie nie spełnia ich wymogów. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia decyzji, konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego i to w znaczącym zakresie wsparto na domniemaniach a nie faktach. Organ odwoławczy stwierdza bowiem, iż "można założyć, że po dwóch latach od złożenia wniosku sytuacja strony uległa zmianie". Oparcie rozstrzygnięcia na założeniu i przeczuciach, bez wskazania na konkretne dowody i fakty narusza omawiany przepis art. 233 § 2 O.p. i w realiach innej sprawy z pewnością kwalifikowałoby je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na regulację art. 134 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 3 O.p. skargę należało oddalić, bowiem zaskarżona decyzja, w świetle szeroko opisanych powyżej kompetencji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest w rezultacie dla Strony korzystna. Jak wynika z przeprowadzonej powyżej analizy przepisu art. 233 § 3 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest uprawnione do uchylenia decyzji I instancji i udzielenia Skarżącej wnioskowanej ulgi, a zatem nawet wówczas gdyby prawidłowo zebrane dowody i fakty wykazały, że istnieją przesłanki, o których mowa w art. 67 O.p. nie mogłoby podjąć innego rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji gdyby przeprowadzone postępowanie wykazało brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie art. 233 § 2 O.p., co także jest możliwe, rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego mogłoby utrzymać w mocy orzeczenie organu I instancji, na co wskazują stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, potwierdzające prawidłowość przeprowadzonego postępowania "organ I instancji zebrał materiał dowodowy, który pozwolił mu na obiektywną ocenę, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do udzielenia ulgi." Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, podnoszącego kwestię przedawnienia objętych wnioskiem należności, wskazać trzeba, że w aktach sprawy znajdują się nie zakwestionowane przez Stronę dowody świadczące o wszczętej i prowadzonej względem niej w 2002 r. egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 70 § 3 O.p. (który, w ocenie Sądu, jako jedyna podstawa prawna ma zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem czynność przerwania biegu przedawnienia nastąpiła pod rządami ustawy Ordynacja podatkowa), bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu termin biegnie na nowo, a zatem bez względu na datę od której liczony będzie ponowny bieg przedawnienia (z uwagi na regulacje przejściowe może być on różny dla należności z 1997 r. i 1998 r.) jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji przedawnienie nie nastąpiło. Wobec uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania kwestia ta będzie ponownie rozważana przez organy podatkowe, co wynika z odpowiedzi na skargę złożonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 151 oraz art. 134 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie do prowadzenia sprawy został wyznaczony adw. L. B., który na rozprawie złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 2.400 zł, powiększonej o podatek od towarów i usług. Działając na mocy art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.(Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd postanowił jak na wstępie, ustanawiając wynagrodzenie wg stawki przewidzianej w powołanym przepisie rozporządzenia (przedmiot skargi objęty jest wpisem stałym) powiększonej o podatek od towarów i usług oraz opłatę od pełnomocnictwa.