I SA/Wr 82/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, asesor WSA Tomasz Trybuszewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jelenie Górze z dnia 25 listopada 2025 r. nr SKO/41/P-79/25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości oraz uchyla w całości poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia 26 lutego 2025 r. nr WF.3120.35.1.2018/2025; II. umarza postępowanie podatkowe; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze rzecz strony skarżącej kwotę 7.417,00 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 listopada 2025 r., nr SKO/41/P-79/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ odwoławczy), uchyliło decyzję Burmistrza Miasta L. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z dnia 26 lutego 2025 r. nr WF.3120.35.1.2018/2025 i orzekło P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Strona, Podatnik, Skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., w kwocie 128.338,00 zł oraz umorzyło postępowania organu I instancji w pozostałej części, co do określonego za ten rok zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 13.678,00 zł. Z akt sprawy wynika, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r. wykazując – między innymi – przedmioty opodatkowania podlegające zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). W deklaracji w rubryce F wskazano powierzchnie gruntów, w tym, że są objęte Umową [...], wartość budowli i podstawę prawną zwolnienia. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w zakresie gruntów linii kolejowej nr [...], tj. działek nr [...] i [...] – obręb [...], nr [...] – obręb [...] oraz nr [...] – obręb [...]. Na bazie zebranego materiału dowodowego ocenił, że ww. linia kolejowa została zlikwidowana uchwałą P2. S.A. oraz zarządzeniem Dyrektora Generalnego P., a z przeprowadzonych oględzin wynika, że przedmiotowa linia kolejowa praktycznie nie istnieje, brak jest tam torów kolejowych, zaś pozostała infrastruktura porośnięta jest gęstą roślinnością. Decyzja o likwidacji linii kolejowej trwale uniemożliwia przewożenie osób i rzeczy oraz wyklucza udostępnienie linii licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, co oznacza, że zwolnienie z opodatkowania przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. nie znajduje zastosowania. Uzasadniając opodatkowanie przedmiotowych gruntów według najwyższej stawki podatkowej organ I instancji wskazał, że przedmiotem działalności Spółki jest – między innymi – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz działalność polegająca na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Burmistrz wyjaśnił, że – co do zasady – jako grunt znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy, podlega on opodatkowaniu maksymalną stawką podatkową. Jednocześnie, w opinii organu I instancji, w rozpatrywanej sprawie nie występują względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Decyzja Spółki o likwidacji linii spowodowana była prawdopodobnie względami ekonomicznymi, czyli nieopłacalnością prowadzenia na niej ruchu kolejowego. Ponadto Podatnik nie podjął żadnych działań w celu zagospodarowania przedmiotowych gruntów. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając ustalenia organu I instancji za prawidłowe, a argumenty przedstawione w uzasadnieniu prawnym za słuszne. Po rozpoznaniu skargi Podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA) ocenił, że ona zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd dopatrzył się naruszenia art. 165 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. 21 § 3 O.p. i art. 6 ust. 9 i 10 u.p.o.l. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniosło SKO, zaskarżając wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 18 października 2022 r. o sygn. akt III FSK 1510/21 (publ. CBOSA) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi, wobec uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., NSA wskazał też na zasadę samoobliczania podatku od nieruchomości i konieczność objęcia postępowaniem podatkowym wszystkich przedmiotów opodatkowania. WSA związany wyrokiem, NSA uchylił wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt: I SA/Wr 924/22 decyzje obu instancji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. wobec naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, to jest normy procesowej, zawartej w art. 187 § 1 O.p., w związku z niepełnym zebraniem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd przedstawił też wykładnię przepisów, które miały zastosowanie w sprawie, o czym w dalszej części niniejszego uzasadnienia. W ocenie Sądu – SKO, rozpoznając sprawę ponownie, powinno w pierwszej kolejności ustalić, czy wskazane wyżej grunty po zlikwidowanej linii kolejowej nr [...] ("Y") były objęte przedmiotową deklaracją, a następnie, mając na względzie wykładnię przepisów przedstawionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, wydać stosowne rozstrzygnięcie. Burmistrz Miasta L., po zwrocie akt sprawy przez WSA, postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2024 roku, nr WF.3120.68.2024, wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok, w zakresie wszystkich przedmiotów opodatkowania, posiadanych przez P. S.A. na terenie Miasta i Gminy L. W decyzji z dnia 26 lutego 2025 r. nr WF.3120.35.1.2018/2025 określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w kwocie 142.016 zł. Organ I instancji uznał, że Podatnik nieprawidłowo zadeklarował w złożonej deklaracji zastosowanie do gruntów linii kolejowej nr [...], tj. działek nr [...] i [...] – obręb [...], nr [...]– obręb [...] oraz nr [...] – obręb [...], zwolnienie z opodatkowania o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. Nie budził wątpliwości organu podatkowego zakres zadeklarowanych gruntów pozostałych, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynków mieszkalnych oraz budynków pozostałych. Zmianie uległa natomiast wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zobowiązanie w tym zakresie określono w wysokości 128.469,49 zł. Tym samym zobowiązanie podatkowe w zakresie przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie Miasta i Gminy L. wyniosło 142.016,00 zł. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji zarzucając przedawnienie zobowiązania podatkowego, nie kwestionując, że grunty, które zdaniem organu nie podlegały zwolnieniu podatkowemu, jako takie zostały wykazane w deklaracji. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego. Kolegium uznało, że nie uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do tych przedmiotów, które zostały przez Spółkę objęte złożoną za 2017 rok deklaracją, jako podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i w odniesieniu do którego podatek (w części nie zakwestionowanej) został uiszczony. SKO wskazało, że w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania termin ten upłynął w dniu 31 grudnia 2022 roku. Mając to na uwadze Kolegium, opierając się na przepisie art. 208 § 1 O.p. przy jego powiązaniu z art. 70 § 1 O.p., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta L. w tej części, obejmującej zobowiązanie w kwocie 13.678,00 zł, i umorzyło w tej części postępowanie organu podatkowego pierwszej instancji. W zakresie zobowiązania podatkowego dotyczącego gruntów linii kolejowej nr [...], tj. działek nr [...] i [...] – obręb [...], nr [...] – obręb [...] oraz nr [...] – obręb [...] określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 128.338,00 zł. Wyjaśniono, że przewidziane w art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia może być stosowane jedynie do tych zobowiązań podatkowych, za 2017 roku, które były przedmiotem rozstrzygnięcia w uchylonej decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia 18 czerwca 2018 roku, nr Fn.3120.35.2018, tj. przedmiotem postępowania sądowoadministracyjngo. SKO zgodziło się z organem I instancji, że ww. działki nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania. Od powyższej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając: W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o: (1). art. 59 § 1 pkt 9 O.p., poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuznanie, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, (2). art. 70 § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony, (3). art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., poprzez wadliwe określenie zobowiązania w sposób nieobejmujący całego przedmiotu opodatkowania, (4). art. 165 § 1 O.p., poprzez wszczęcie postępowania jedynie do części przedmiotów opodatkowania, (5). art. 207 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez wydanie decyzji w sposób nieobejmujący całego zobowiązania, (6). art. 208 § 1 O.p., poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego, (7). art. 247 § 1 pkt 2 O.p., poprzez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia, (8). art. 122 § 1 i art. 187 § 1 O.p., poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego zakresu postępowania i jego wpływu na bieg terminu przedawnienia.tj. niewykonanie wyroku Sądu w zakresie ustalenia czy sporne działki objęte są deklaracją na podatek od nieruchomości. Wskazując na powyższe w złożonej skardze wniesiono o: 1) uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, wobec wygaśnięcia zobowiązania z mocy prawa, 2) zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Jednocześnie podkreślono, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (wyrok NSA z dnia 12 marca 2026 r. sygn.. akt: I FSK 472/21). WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 sierpnia 2023 r., rozpoznając skargę na poprzednią decyzję, w sprawie opodatkowania spornych gruntów, wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn.. akt: SKO/41/P-156/2018 uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ja decyzje organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że jest związany wyżej przedstawioną wykładnią dokonaną przez NSA. Sąd wskazał, że z zebranego materiału dowodowego istotnie nie wynika, jakie przedmioty opodatkowania są objęte deklaracją złożoną przez Podatnika, a – tym samym – jakie konkretnie przedmioty objęte są wskazanym w deklaracji zwolnieniem, o którym stanowi przepis art. 7 ust. 1 pkt 1) lit. a), b) i c) u.p.o.l. Nie można również okoliczności tej ustalić na podstawie zebranego materiału dowodowego. Sąd podkreślił, przywołując uzasadnienie wyroku NSA, że w sytuacji, gdyby organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego od części przedmiotów opodatkowania wykazanych w deklaracji, wówczas w odniesieniu do tych samych przedmiotów funkcjonowałaby w obrocie zarówno deklaracja, jak i decyzja, zaś sytuacja taka jest niedopuszczalna. WSA wskazał, że w takiej sytuacji organ podatkowy powinien umorzyć postępowanie podatkowe, jeżeli wszczęte zostało jedynie w zakresie poszczególnych przedmiotów opodatkowania objętych deklaracją. Natomiast w sytuacji, gdyby Spółka wskazanego przedmiotu opodatkowania nie zawarła w złożonej przez siebie deklaracji, organ I instancji mógłby wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w odniesieniu do tego, skonkretyzowanego przedmiotu opodatkowania. Jeżeli jednak zostanie ustalone, że Spółka wykazała sporne grunty w deklaracji i wyliczyła podatek od nieruchomości z ich uwzględnieniem, zaś – zdaniem Burmistrza – nastąpiło to błędnie, gdyż Spółka nie miała prawa skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, to wówczas powinien on wydać decyzję określającą w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania wskazanych w deklaracji. Sąd wskazał, że zakwestionowanie zwolnienia wpływa bowiem bezpośrednio na wysokość wyliczonego w deklaracji podatku. Oczywiście wydanie w takim przypadku decyzji określającej mogłoby nastąpić pod warunkiem prawidłowo wszczętego postępowania w tym zakresie, jak i przy wzięciu pod uwagę terminu przedawnienia takiego zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu – SKO, rozpoznając sprawę ponownie, powinno w pierwszej kolejności ustalić, czy wskazane wyżej grunty po zlikwidowanej linii kolejowej nr [...] ("Y") były objęte przedmiotową deklaracją, a następnie, mając na względzie wykładnię przepisów przedstawionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, wydać stosowne rozstrzygnięcie. Organy podatkowe wskazały w decyzji, że sporne grunty były objęte deklaracją i wykazane jako zwolnione z opodatkowania. Ze sprawy wynika, że strona skarżąca jest prowadzącą działalność gospodarczą osobą prawną, a więc podmiotem uprawnionym/zobowiązanym do obliczenia, zadeklarowania i zapłacenia w wysokości zgodnej z prawem (spornego niniejszym) podatku od nieruchomości na prawnej zasadzie samoobliczenia podatku. Powyższa konstatacja prawna wynika z treści regulacji prawnej art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), który stanowi, co następuje: Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: 1)składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2)odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3)wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Strona w toku postępowania, nie kwestionowała ustalenia organów o do objęcia przedmiotowych gruntów deklaracją, podkreślając nawet w odwołaniu, że wszczęcie postępowania jedynie w stosunku do niektórych gruntów objętych deklaracja było kwestionowane przez NSA. Sąd uchylając decyzję wskazał, że jeżeli zostanie ustalone, że Spółka wykazała sporne grunty w deklaracji i wyliczyła podatek od nieruchomości z ich uwzględnieniem, zaś – zdaniem Burmistrza – nastąpiło to błędnie, gdyż Spółka nie miała prawa skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, to wówczas powinien on wydać decyzję określającą w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania wskazanych w deklaracji. Podkreślić też należy, że Sąd uzasadniając wyrok z dnia 29 sierpnia 2023 r. wskazał na konieczność wzięcia pod uwagę terminu przedawnienia takiego zobowiązania podatkowego, czym organy były związane. Zdaniem Sądu, mając jednak na uwadze uchwałę NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12 i uchwałę NSA z dnia 29 września 2014 r. sygn.. akt: II FPS 4/13 (obie CBOSA), zgodnie z którą w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, oraz fakt, że część wymienionych w deklaracji zobowiązań podatkowych przedawniło się, a ponadto wygasło wskutek zapłaty, co spowodowało brak możliwości wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania wskazanych w deklaracji, koniecznym było całego umorzenie postępowania podatkowego z uwagi na treść art. 208 § 1 O.p. ponieważ postępowanie stało się ono bezprzedmiotowe. Sądy obu instancji wskazały, że w sytuacji, gdyby organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego od części przedmiotów opodatkowania wykazanych w deklaracji, wówczas w odniesieniu do tych samych przedmiotów funkcjonowałaby w obrocie zarówno deklaracja, jak i decyzja. Zatem umorzenie postępowania w stosunku do niektórych zobowiązań podatkowych wynikających z przedmiotów opodatkowania wykazanych w deklaracji i określenie zobowiązania podatkowego tylko do jednego z nich, prowadzi do sytuacji, gdy w obrocie prawnym występuje zarówno deklaracja jak i decyzja, a taka sytuacja jak wskazano w wyrokach wydanych w sprawie, którymi tutejszy Sąd i Organy są związane jest niedopuszczalna. Sąd podkreśla, że dodatkowo obecnie, wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie niektórych przedmiotów opodatkowania wykazanych w deklaracji, brak jest możliwości prowadzenia postępowania celem ustalenia jakie przedmioty opodatkowania zostały ujawnione w złożonej deklaracji, w tym, czy objęte nią były sporne grunty. Sąd zauważa, że Organy wprawdzie wskazały w decyzjach, że sporne grunty te były objęte deklaracją, a Strona tego nie kwestionowała w odwołaniu, lecz też w aktach sprawy brak jest jej wyjaśnień Strony wprost w tym zakresie, a jak wyżej wskazano brak jest możliwości prowadzenia postepowania w tym kierunku, wobec przedawnienia niektórych zobowiązań podatkowych objętych deklaracją. Powyższe uzasadniało uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji NUCS na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. tj. art. 208 O.p. i 153 p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., gdyż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to w tej samej mierze dotyczy decyzji organów obu instancji, wobec czego zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił decyzje skarżoną oraz ją poprzedzającą. Ponadto zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w 145 § 1 pkt 1) i 2) p.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W ocenie Sądu w realiach rozpatrywanej sprawy ziściła się przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego. Jak już wyżej wskazano, nie było podstaw określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich przedmiotów opodatkowania, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego do części z nich. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie do art. 200 w zw. art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 p.p.s.a.