I SA/Wr 829/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek swój uzasadnił iż egzekucja kwoty zobowiązania wiązała by się z licytacją majątku skarżącego co mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i zatrudnionych przez niego osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego-, które zachowało aktualność w obecnym stanie prawnym- ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter wyjątkowy- jako zasadę przyjmuje się bowiem to, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 u.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Nie wskazał żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń ani nie wskazał na czym polegałyby trudne do odwrócenia skutki. Nadto nie można a priori zakładać, że zapłacenie zobowiązania wywoła skutki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) gwarantują stronie ochronę przed pozbawieniem jej w postępowaniu egzekucyjnym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Istotnym jest również fakt, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.