I SA/Wr 83/08

Dnia 17 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące 1999 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżący A. T. złożył za pośrednictwem pełnomocnika, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące 1999 roku. W dniu [...], w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I. tutejszego Sądu, zostało doręczone pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu W. B. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia dla decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o numerze [...] a także – złożenie (opłaconego) pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie, spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W dniu 13.02.2008 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika W. B. w którym poinformował on, że brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia dla decyzji nr [...]. Do pisma dołączony został odpis pełnomocnictwa, udzielonego przez skarżącego A.T., jak również dowód uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo. Do dnia upływu wyznaczonego do uzupełnienia braków skargi terminu (14.02.2008 r.), nie zostały złożone inne pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Na podstawie art. 216 tej ustawy, jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Rodzajem opłaty sądowej jest wpis, pobierany między innymi od skargi (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W przypadku spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy (art. 231 p.p.s.a.), którego wysokość uzależniona jest od wysokości tych należności (należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem - § 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wynikający z przepisu art. 215 § 1 w zw. z art. 230 p.p.s.a. obowiązek podania w treści skargi wartości przedmiotu zaskarżenia, stanowi wymóg formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., według którego, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi, skutkiem nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie, jest odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Trzeba uznać, że brak określenia wartości przedmiotu zaskarżenia (należności pieniężnej) uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu, gdyż stanowi przeszkodę do wyznaczenia (określenia) wpisu stosunkowego, którego wysokość – jak to wcześniej zaznaczono – zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Z kolei sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Przy tym należy zauważyć, że jakkolwiek przewodniczący ma kompetencję do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie (i zarządzenia w tym celu dochodzenia – art. 218 p.p.s.a.), to nie może określać wartości przedmiotu zaskarżenia w miejsce obowiązku wnoszącego skargę. W konsekwencji przytoczonych przepisów oraz wniosków z nich wypływających należy skonstatować, że nie uzupełnienie braku skargi w wyznaczonym terminie, w postaci określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, powoduje odrzucenie skargi. Jak to powyżej zaznaczono, w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącego został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku skargi, w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia, jak również pouczono go o skutkach zaniechania w tym zakresie. W wyznaczonym do uzupełnienia braku terminie, pełnomocnik nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia, a stwierdził jedynie, że "brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia". Wobec tego należy zaznaczyć, że dla oceny nie uzupełnienia braków skargi i dalej – zastosowania skutków prawnych z tym związanych (odrzucenie skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), nie jest istotna przyczyna, z powodu której nie doszło do uzupełnienia braku. W szczególności oceny tej nie może zmienić przekonanie (błędne) wezwanej strony, że brak nie występuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W., określająca wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące 1999 roku. Oznacza to, że zaskarżony akt określa należność pieniężną, która na mocy art. 216 p.p.s.a. stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu, w przedmiotowym przypadku nie ma zastosowania przepis art. 217 p.p.s.a., według którego, do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Podkreślić należy, że w literaturze dominuje stanowisko, iż w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia są tylko i wyłącznie odsetki, to wtedy stanowią należność pieniężną w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., stanowiącą wartość przedmiotu zaskarżenia (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2008 r., s. 535; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 537; S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Lexis Nexis 2007 r., s. 169; S. Babiarz, P. Zaborniak, Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy nr 2/2005, s. 163). Także w postanowieniu z dnia 10.01.2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w sprawie ze skargi na decyzję o odmowie umorzenia odsetek w podatku dochodowym od osób fizycznych pobiera się wpis stosunkowy, ponieważ odsetki stanowią skonkretyzowaną w decyzji podatkowej sumę pieniężną, którą podatnik obowiązany jest uiścić (sygn. akt FZ 398/04, niepubl.). Trafność przedstawionych stanowisk na tle regulacji art. 217 p.p.s.a. nie może budzić wątpliwości. Przepis ten stanowi wyraźnie, że do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Wyraz "wliczyć" oznacza w języku polskim: "wciągnąć, wliczyć do rachunku, do jakiejś liczby" (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, tom III, PWN 1981 r., s. 730-731). Prowadzi to do wniosku, że przepis art. 217 p.p.s.a. odnosi się do przypadków, gdy odsetki i koszty dochodzone są razem z należnością główną, która stanowić będzie wartość przedmiotu zaskarżenia. Wtedy, do tej wartości nie dodaje się świadczeń ubocznych (odsetek, kosztów), "nie wlicza się" ich. W konsekwencji art. 217 p.p.s.a. nie ma zastosowania do przypadku, gdy odsetki są jedyną należnością pieniężną, objętą zaskarżonym aktem. Skoro na wezwanie Przewodniczącego pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku skargi i nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia, to skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.