I SA/Wr 831/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia A sp. z o.o. z/s we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 831/17) w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do stycznia 2015 r. postanawia: I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 831/17) o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji; II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 października 2017 r., doręczonym 8 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że A sp. z o.o. z/s we W. (dalej: skarżąca/ spółka) nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa). W dniu 15 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Zasadność wstrzymania wykonania decyzji skarżąca uzasadniała obawą braku możliwości uzyskania zwrotu opłaty w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, na co wskazują zdaniem strony już ujawnione trudności w zwrocie opłaty uiszczonej przez jednego z właścicieli lokalu położonego w budynku w którym skarżąca spółka pełni funkcję zarządcy. W tym kontekście podniosła, że właściciele lokali złożyli do B sp. z o.o. własne deklaracje odnośnie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz samodzielnie opłacali comiesięczną opłatę. Mimo tego, organ wszczął wobec skarżącej spółki postępowanie w celu ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem decyzji, która na obecnym etapie sprawy stanowi przedmiot skargi w sprawie. Zdaniem spółki, jej sytuacja prawna może być analogiczna do tej w której znalazł się właściciel lokalu występujący o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, albowiem uznanie, że zarządca nieruchomości wspólnej nie powinien ponosić opłat z gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie skutkowało uznaniem za nienależne opłat tego rodzaju uiszczonych przez spółkę. Wskazując na dotychczasowy przebieg postępowania strona dodatkowo podniosła, że nie powinno budzić wątpliwości że opłaty za ten sam okres, w odniesieniu do tej samej nieruchomości, można pobrać tylko raz. W ramach argumentacji zażalenia spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z pisma właściciela tego lokalu wraz z wnioskiem o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi oraz z zeznań świadka W. P., na okoliczność wiedzy skarżącej co do tego, że pobrana opłata nie została zwrócona. Do pisma z dnia 17 listopada 2017 r., stanowiącego uzupełnienie zażalenia, spółka dołączyła kopię wniosku wspomnianego właściciela o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści tego pisma wynika, że występujący z wnioskiem uważa, że został wprowadzony w błąd przez B sp. z o.o. co do ciążącego na nim obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie spółki Sąd ocenił za oczywiście uzasadnione. Okoliczność ta dawała Sądowi podstawę do wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z żądaniem zażalenia. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ustawodawca formułuje w treści art. 61 § 3 zdanie pierwsze ppsa. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w powołanym przepisie chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1074/05 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, opublikowane na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, przedstawione w zażaleniu argumenty, stanowiące rozwinięcie okoliczności wskazanych w skardze uprawdopodabniają niebezpieczeństwo szkody jakiej można doznać spółka w przypadku trudności w ewentualnym dochodzeniu zwrotu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wymieniony w zaskarżonej decyzji okres. Wypada również zwrócić uwagę, że jakkolwiek badając spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Sąd co do zasady nie analizuje zasadności samej skargi, to jednak w tym przypadku nie można pominąć faktu, że brak precyzji ustawodawcy w zakresie regulacji art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2015 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399) wywołał dezorientację prawną w zakresie tego na kim ciąży obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ową niejasność pogłębiło również niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych we wspomnianym zakresie. Powyższe potwierdzają jedynie podniesione w zażaleniu okoliczności, z którym wynika, że właścicielowi lokalu odmówiono zwrotu uiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pomimo że jednocześnie to spółkę uznano za podmiot zobowiązany do uiszczenia rzeczonej opłaty. Wskazując na powyższe, działając na podstawie art. 195 § 2 ppsa w punkcie I Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Zawarte w pkt II orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 61 § 3 ppsa.