I SA/Wr 832/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że obecnie nie jest w stanie ich ponieść. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwiema córkami (ur. w 2000 i 2010 r.), posiada nieruchomość rolną o powierzchni 2,46 ha. Poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Jedynym dochodem jego rodziny pochodzi z gospodarstwa rolnego w wysokości 250 zł miesięcznie, tj. 3.000 zł rocznie. Do wniosku załączone zostało zaświadczenie o posiadanym gospodarstwie rolnym, będącym we współwłasności, w udziale wynoszącym ½ części. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zarówno skarżący jak i jego żona, z którą zawarł związek małżeński w 2009 r., nie osiągali w latach 2008 i 2009 dochodów i nie składali zeznań podatkowych. Żadne z nich też nie posiada statusu bezrobotnego – skarżący prowadzi gospodarstwo rolne. Jego rodzina miesięcznie wydatkuje na utrzymanie około 2.000 zł, które otrzymuje jako wsparcie od rodziny żony w gotówce lub w naturze, w związku z czym nie jest możliwa specyfikacja poszczególnych wydatków. Małżonkowie nie posiadają żadnych rachunków bankowych, lokat ani kart kredytowych. Nie posiadają też środków transportu i nie korzystają z Pomocy Społecznej. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym – jak wynika z przytoczonej regulacji – to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania w sposób wiarygodny okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się jedynie do żądania przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.). Przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności nie można uznać jako wiarygodne, zwłaszcza w zestawieniu z danymi oświadczonymi na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 833/10. W powołanej sprawie, bowiem skarżący wskazał, po pierwsze, że jedna z córek urodziła się w roku 1994 r. (w niniejszej sprawie – w 2000 r.), po drugie, że dochód roczny z gospodarstwa rolnego wynosi 12.000 zł. Fakt, że te okoliczności nie mają dużego wpływu na ocenę możliwości płatniczych w sprawach, w których wpisy od skarg wynoszą łącznie 7.795 zł, rzutują jednak (mając na względzie dysproporcje w podanych informacjach) na wiarygodność pozostałych oświadczeń co do stanu finansowego i majątkowego. Dalej zwrócić trzeba uwagę, że skoro skarżący nie był w stanie przedłożyć zeznań podatkowych, gdyż, jak twierdził, dochodu nie uzyskiwał, winien przedłożyć w tym zakresie stosowne zaświadczenie. Co do miesięcznie ponoszonych wydatków, to nie można się zgodzić z oświadczeniem, że nie jest możliwa ich specyfikacja – w każdym gospodarstwie domowym bowiem ponoszone są stałe wydatki takie, jak czynsz za mieszkanie, za media itp. Trudno też dać wiarę, że wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w 2006 r. jego przychód z transakcji sprzedaży nieruchomości wyniósł 2.859.260,50 zł, a koszty uzyskania przychodu 1.213.616,09 zł (przy czym, fakt ten nie jest w sprawie sporny). W istocie upłynęły od tego czasu 4 lata, niemniej wysokość dochodu pozwalała niewątpliwie na czerpanie profitów i zabezpieczenie finansowe w dalszych latach. Co za tym idzie, jest mało prawdopodobne, aby skarżący obecnie nie dysponował żadnym majątkiem, czy zasobami pieniężnymi. Nie można też uznać za wiarygodne, jakoby wnioskodawca nie posiadał żadnej nieruchomości. W stanie faktycznym zaskarżonej decyzji wskazano, że w samym 2006r. dokonał transakcji kupna-sprzedaży 15 lokali mieszkalnych, co miało stanowić, zgodnie z treścią skargi, formę oszczędzania. Nadto nie podał, pomimo wezwania, jaki tytuł prawny posiada do mieszkania położonego pod adresem wskazanym jako miejsce zamieszkania. Reasumując, całokształt powyższych uwag wskazuje na szereg wątpliwości co do stanu majątkowego i finansowego wnioskodawcy. Udzielone informacje mają zresztą charakter bardzo zdawkowy, co w żadnej mierze nie pozwala na dokonanie oceny jego możliwości płatniczych. W związku z tym należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § pkt 2 i art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.