I SA/Wr 836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wykonanie tego aktu skutkowałoby dodatkowym obciążeniem strony kosztami egzekucyjnymi, a także powstaniem trudnych do odwrócenia skutków prawnych, tj. pozbawienia strony środków utrzymania. Jak podkreśliła skarżąca, jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty dokumentacją, która wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Twierdzenia skarżącej są zatem gołosłowne. Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnego wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki z uwagi na to, że jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wniosek powinien jednak zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżąca. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.