I SA/Wr 837/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S. WSA Katarzyna Radom Po rozpoznaniu w dniu 6 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. i K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] o Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. odrzuca skargę. W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga L. i K. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] o Nr [...]. zawierała ona jednak braki formalne - Skarżący pomimo ustawowego wymogu nie wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wezwał Skarżących do uzupełnienia wyżej wskazanego braku w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania. W piśmie tym pouczono Skarżących iż nieuzupełnienie braków formalnych spowoduje odrzucenie Skargi. Pismo zostało doręczone adresatom w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.s.a w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Dalszy zapis ww. ustawy stanowi, iż sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata ( 220 § 1 u.p.s.a). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a,. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nie ulega wątpliwości, iż braki w zakresie wskazania wartości przedmiotu sporu stanowią wymóg formalny skargi, co potwierdza liczne orzecznictwo sądowe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.07.1997 r. sygn. akt I CZ 83/97 Prok.i Pr. 1998/4/40; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.04.1997 r. sygn. akt II UZ 16/97 OSNP 1998/4/138). Niewątpliwe w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest roszczenie majątkowe, a zatem od jego wysokości zależy kwota należnej opłaty sądowej. Skarżący zaś pomimo prawidłowego doręczania wezwania do uzupełnienia braków formalnych pozostali bezczynni, w związku z powyższym stosowanie do treści powołanego wyżej zapisu art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a skargę należało odrzucić.