I SA/Wr 839/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie: Asesor WSA Marek Olejnik S.WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Protokolant: Marta Kania po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości r. I. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. zarządza zwrot na rzecz strony skarżącej M. N. kwoty 50 zł. (pięćdziesiąt złotych) tytułem wpisu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. w sprawie ustalenia Skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. M. N., okresie objętym rozliczeniem, korzystała na mocy umowy najmu z lokalu użytkowego stanowiącego własność gminy. Powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 4 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ stwierdził, iż Skarżąca jako posiadacz części nieruchomości stanowiącej własność gminy objęta jest obowiązkiem w zakresie podatku od nieruchomości. W złożonej skardze Strona wskazywała, iż działalność gospodarcza prowadzona jest w zakresie krawiectwa i podatek jest nieporozumieniem, obecnie bowiem krawiectwo jest zanikająca profesją, nie szkoli się uczniów z uwagi na brak zainteresowania. Podnosiła także, iż uprzednio uiszczała podatek, który jednak okazał się nienależny. Zarzucała także, iż decyzja zawiera nieścisłości, a władze gminne pomimo wcześniej składanych obietnic nie obniżyły stawek czynszu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na dotychczasową argumentację. W dniu [...] Skarżąca złożyła pismo procesowe w którym wnosi o umorzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Pismo Skarżącej sformułowane jako wniosek o umorzenie postępowania, uznać w istocie należy jako wniosek o cofniecie skargi, istotne znaczenie ma zatem regulacja art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności." Kierując się zatem dyspozycją przywołanego zapisu Sąd, po wnikliwym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy doszedł do przekonania, iż cofniecie skargi nie zmierza do obejścia prawa, nie spowoduje również utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Powyższe ustalenia sprawiają, że Sąd związany jest czynnością procesową Skarżącej, w związku, z czym po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postępowanie w sprawie należało umorzyć. Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, z tym że posiedzenie mediacyjne nie wyłącza zwrotu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.