I SA/Wr 839/09

Wrocław, dnia 10 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], R. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania u niego znacznej szkody. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych, znaczących oszczędności ani nieruchomości. W piśmie z dnia [...] skarżący wskazał, na wezwanie referendarza sądowego, że obecnie utrzymuje się on z emerytury w wysokości 1.035,99 zł (netto), płacąc jednocześnie alimenty na rzecz syna w kwocie 300 zł i ponosząc inne koszty utrzymania. Kwota zajęć komorniczych wynosi natomiast 155.789,90 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem spowodowania u niego znacznej szkody. Przedstawił co prawda, na potrzeby innego postępowania wpadkowego, oświadczenie dotyczące jego stanu majątkowego, nie wyjaśnili jednak w jaki sposób egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować u niego znaczną szkodę (dalsze pogorszenie sytuacji finansowej), o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., skoro wobec skarżącego prowadzone jest już postępowanie egzekucyjne, a jego majątek został zajęty na cele tego postępowania. Sam fakt nieposiadania przez skarżącego dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązania podatkowego nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.