I SA/Wr 845/10

Wrocław dnia 04 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 04 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. U. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] A. U. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podając, że wykonanie zaskarżonego aktu pozbawi jego rodzinę środków do życia. Postanowieniem referendarza z dnia 25 sierpnia 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłość przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, ciężar udowodnienia wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym ma polegać konkretne niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji faktycznej, związanej z motywami wniosku o wstrzymanie aktu. Niezałączenie tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Rozpoznając wniosek A. U. należy przede wszystkim wskazać, że nie wyjaśnił on na czym, w jego przypadku, miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wskazał również okoliczności faktycznych, potwierdzających tę groźbę. Za wystarczające w tym względzie nie mogą być uznane dokumenty, dotyczące jego złej sytuacji finansowej. Kłopoty finansowe nie wyczerpują bowiem samodzielnie żadnej ze wskazanych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy także pamiętać, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewidują wyłączenia spod egzekucji określonych przedmiotów i środków finansowych, które w ocenie ustawodawcy, są wystarczające dla zabezpieczenia bytu dłużnikowi. Ponadto, w przypadku zapadnięcia korzystnego dla skarżącego wyroku przed tutejszym Sądem, będzie się on mógł domagać zwrotu wyegzekwowanej kwoty. Brak należytego uzasadnienia wniosku skarżącego uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny jego zasadności, wobec czego, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.