I SA/Wr 848/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Michał Melnyczenko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M.K. przy udziale Wójta Gminy J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. z dnia [...] numer [...]; II. uchyla postanowienie Wójta Gminy J.S. z dnia [...] numer [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] numer [...], III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz M.K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J.G. (dalej jako: organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec M.K. (dalej: Skarżący, Strona) na wniosek Wójta Gminy J.S. (dalej jako: wierzyciel) w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...], obejmujący zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres do października 2016 r. do czerwca 2017 r. Zawiadomieniem z dnia 02.11.2017 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej, które to zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Skarżącemu z dniu 07.11.2017 r. Pismem z dnia 12.11.2017 r. skierowanym do organu egzekucyjnego, Skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w powyższym tytule wykonawczym oraz wniósł o uchylenie zawiadomienia o czynnościach egzekucyjnych, wskazując, że dokonuje regularnie opłat za wywóz odpadów komunalnych, zgodnie z deklaracją złożoną w dniu 28.03.2014 r. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny uznał niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. W wyniku zażalenia Skarżącego, na mocy postanowienia z dnia [...] postanowienie to zostało uchylone w całości i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Zawiadomieniem z dnia [...] zajęcie wierzytelności pieniężnej zostało uchylone w następstwie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W postanowieniu z dnia [...] wierzyciel uznał zarzut Skarżącego za niezasadny. Postanowienie to stało się ostateczne na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o utrzymaniu go w mocy. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny uznał wniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny powołał się na związanie stanowiskiem wierzyciela, a ponadto stwierdził, że Skarżący nie wykonał obowiązku podatkowego, ponieważ nie uiścił miesięcznych opłat za odbiór odpadów z nieruchomości położonej w J.S. przy ul. [...], należącej do niego w udziale wynoszącym ½ części, których wysokość została przez niego zadeklarowana. Wskazał organ, że odpady komunalne zmieszane, zgodnie z przepisami stosownych uchwał Rady Gminy J.S. (w tym uchwały numer [...] z dnia [...]), odbierane są z nieruchomości zamieszkiwanej przez Skarżącego (stanowiącej budynek jednorodzinny) raz na dwa tygodnie. Zwrócił również uwagę na treść przepisu art. 5 i następnych ustawy z dnia 13 września 1996 r. o otrzymaniu porządku i czystości w gminach (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm., dalej jako: "u.o.c.p.g."), z których wynika m.in. obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz składania deklaracji o wysokości tej opłaty (w których składa się oświadczenie w kwestiach mających znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty). Podniósł organ, że opłata wykazana w deklaracji jest co do zasady opłatą do zapłaty. Jeśli właściwy organ ma wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, to wówczas określa w drodze decyzji należna wysokość opłaty. W niniejszej sprawie organ nie kwestionował deklaracji złożonej przez Skarżącego. Wskazano, że Skarżący złożył w dniu 19.07.2013 r. w Urzędzie Gminy J.S. pierwszą deklarację o wysokości omawianej opłaty, następnie skorygował ją w dniu 28.03.2014 r. stosownie do nowo obowiązującej uchwały, wpisując jako nową wysokość opłaty 50 zł. Tymczasem Skarżący wnosi tylko połowę obowiązującej opłaty za wywóz odpadów komunalnych, tj. 25 zł, zaś pozostałe 25 zł uważa za nienależne, gdyż jego zdaniem wywóz odpadów odbywa się niezgodnie z przepisami uchwały Rady Gminy J.S. numer [...] z dnia [...], a mianowicie jej § 5 pkt 2. Wobec nieuiszczenia całości należnej opłaty przez Skarżącego, zasadnie zdaniem organu zastosowano egzekucję administracyjną. 2. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako: organ II instancji) zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że z uwagi na fakt związania stanowiskiem wierzyciela, weryfikacja stanowiska organu egzekucyjnego może być przeprowadzona wyłącznie pod kątem formalnym. W tym kontekście organ ten stwierdził, że postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Powołując się na treść przepisów u.o.c.p.g., organ II instancji zwrócił uwagę, że brak zadeklarowanej wpłaty opłaty za wywóz odpadów komunalnych daje podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Ponadto stwierdzono w decyzji, że sposób i zakres świadczenia usług odbierania odpadów od Skarżącego, jest i był prawidłowy Podano, że jako liczbę mieszkańców faktycznie zamieszkujących nieruchomość, Skarżący wskazał dwie osoby i oświadczył, że na terenie tej nieruchomości odpady nie będą odbierane i gromadzone w sposób selektywny, a ponadto prawidłowo wpisał w korekcie deklaracji miesięczną stawkę na jednego mieszkańca w wysokości 25 zł. Zatem prawidłowa wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku Skarżącego wynosi 50 zł. Odnosząc się do argumentu Skarżącego, wskazał organ, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na gruncie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "MN" , a minimalna częstotliwość odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości położonych na terenach oznaczonych tym symbolem została ustalona na raz na dwa tygodnie. Końcowo organ II instancji podkreślił, że opłata za wywóz odpadów komunalnych nie ma charakteru opłaty za usługę, lecz stanowi daninę publiczną, co oznacza, że ma ona charakter obowiązkowy i mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia, nawet wtedy, gdy gmina niewłaściwie organizuje odbiór odpadów, powołując się w tej mierze na orzecznictwo sądów administracyjnych. 2. Postępowanie przed sądami administracyjnymi. 1. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję, w której wskazał, że zamieszkuje w budynku dwurodzinnym, który jako taki został wybudowany i nigdy nie był budynkiem jednorodzinnym. W treści skargi wniósł o sprawdzenie, "czy tytuły wykonawcze wystawiane przez Urząd Gminy w J.S. w sprawie były zgodne z prawem". 2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1269 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z powołanym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zalicza się zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. 3.3. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 314 ze zm., dalej jako: u.p.e.a.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Jak stanowi przepis art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. 3.4. W niniejszej sprawie egzekucja toczyła się na podstawie tytułu wykonawczego wskazującego jako podstawę jej prowadzenia złożoną przez Skarżącego deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W toku egzekucji Skarżący złożył zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku dotyczącego opłaty za wywóz odpadów za okres do października 2016 r. do czerwca 2017 r., wskazując, że dokonuje regularnie tychże opłat, zgodnie z deklaracją złożoną w dniu [...], tj. w kwocie 25 zł. Natomiast organ egzekucyjny, opierając się na stanowisku wierzyciela, podnosił, że deklaracja złożona przez Skarżącego nie została zakwestionowana oraz, że Skarżący wnosi tylko połowę obowiązującej opłaty za wywóz odpadów komunalnych, tj. wnosi on miesięcznie kwotę 25 zł, zamiast zadeklarowanej kwoty 50 zł, stąd egzekucja jest zasadna. 3.5. Rozstrzygnięcie powyższego sporu wymaga w pierwszej kolejności przeanalizowania charakteru zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku wynikającego z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych co do zasady podkreśla się, że omawiany zarzut może dotyczyć wyłącznie sytuacji, kiedy to nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wystawieniu tego tytułu. Takie stanowisko jest konsekwencją uwzględnienia treści art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jak wynika bowiem m.in. z treści wyroków NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn., akt II FSK 172/07 oraz z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3120/12 (CBOSA), zestawienie zdania drugiego art. 29 § 1 u.p.e.a. przesądzającego, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku, prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu, w przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia tegoż art. 29 § 1 u.p.e.a. Jednocześnie NSA stwierdził, że istotą przywołanej normy prawnej jest to, aby organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie prawa podatkowego zauważa się jednak, że zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym zarzut nieistnienia obowiązku o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. ma swoisty charakter, gdyż przy jego rozpatrywaniu organ egzekucyjny jest "zmuszony" do zajęcia się merytoryczną stroną zobowiązania, chociaż art. 29 § 1 u.p.e.a. zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku. Organ egzekucyjny w pewnym sensie wnika więc w meritum sprawy, z tym, że dotyczy to przede wszystkim obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa a zatem takich, które nie są indywidualizowane i konkretyzowane w decyzji (tak m.in. NSA OZ w Łodzi w wyroku z 19 września 1996 r. SA/Łd 2282/95 niepubl., WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. I SA/Wr 2013/13, NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., II FSK 3157/16, CBOSA, R. Hauser i Z. Leoński [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod red. Romana Hausera i Andrzeja Skoczylasa, 6 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck 2012, s. 226). Podkreśla się, że rozstrzygnięcie o tym, w którym postępowaniu winna być rozpatrywana argumentacja zobowiązanego, jest uzależnione m.in. od charakteru egzekwowanego obowiązku, tj. czy powstaje on z mocy prawa czy konieczne jest deklaratywne stwierdzenie jego istnienia (por. C. Kulesza, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz., opubl. LEX 2010). Niewątpliwie oznacza to, że konieczne jest każdorazowe rozważenie indywidualnych okoliczności sprawy. Trzeba również wziąć pod uwagę, że, jak podkreślił NSA w przywołanym już wcześniej wyroku w sprawie II FSK 3120/12, istotne jest to, aby organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Zdaniem Sądu, w przypadku takiego obowiązku, który powstaje z mocy prawa (a nie w drodze decyzji), co do którego nie została ponadto wydana decyzja określająca jego wysokość inną niż zadeklarowana, nie zachodzi sytuacja, w której organ egzekucyjny wkraczałby w zakres sprawy, która została już wcześniej rozstrzygnięta przez właściwy organ. Godzi się też zauważyć, że dłużnik, w stosunku do którego prowadzona jest egzekucja takiego rodzaju obowiązku, zasadniczo nie ma możliwości kwestionowania jego merytorycznej zasadności, jak tylko właśnie poprzez zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 3.6. Należy zatem podnieść, że wprawdzie przedmiotowa sprawa dotyczyła postępowania egzekucyjnego, a zatem tego rodzaju etapu postępowania, w którym organ, będący organem egzekucyjnym, co do zasady nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, jednak w związku z określonym sposobem powstania egzekwowanego obowiązku (z mocy prawa a nie na podstawie decyzji), w tej konkretnej sprawie zachodzi przypadek, w którym rozpatrzenie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku wymagało w pewnym stopniu wniknięcia w meritum sprawy. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 6c ust. 1 u.o.c.p.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś jak stanowi wprost przepis art. 6h u.o.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym w myśl przepisu art. 6i ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Trzeba też wskazać, że stosownie do treści przepisu art. 6m ust. 1 wyżej powołanej ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych, zaś art. 6m ust. 1a omawianej ustawy stanowi, że deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei brzmienie przepisu art. 6m ust. 1d tej samej ustawy wskazuje, że wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o. Natomiast zgodnie z regulacją art. 6o ust. 1 tejże ustawy reguluje, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. 3.7. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że Skarżący w dniu [...] złożył deklarację dotyczącą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami (korektę pierwszej deklaracji z dnia [...]), w oparciu o którą w sprawie prowadzona była egzekucja i deklaracja ta – jak wskazywały organy – nie została zakwestionowana przez wierzyciela, tj. Wójta Gminy J.S. Zatem nie ulega wątpliwości, że zadeklarowana przez Skarżącego kwota opłaty jest kwotą do zapłaty (i egzekucji), dopóki opłata ta nie zostanie określona w innej wysokości przez organ podatkowy lub Skarżący nie złoży stosownej korekty zmieniającej wysokość opłaty, co w sprawie również nie miało miejsca. Trzeba jednak w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że wbrew stanowisku organów, treść złożonej przez Skarżącego deklaracji nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że Skarżący miałby zadeklarować miesięczną kwotę opłaty za wywóz odpadów we wskazywanej przez wierzyciela i organ egzekucyjny wysokości, tj. 50 zł. Skarżący w części "F" deklaracji w rubryce "Liczba mieszkańców zamieszkujących nieruchomość" wskazał 2 osoby, w rubryce "Miesięczna stawka opłaty za jednego mieszkańca" wpisał w pkt 3. kwotę 25 zł, a następnie w rubryce "Wysokość miesięcznej opłaty", w której zgodnie z opisem, w przypadku odpadów zmieszanych (które wcześniej zaznaczył Skarżący) jest to iloczyn pozycji 1 x 2, wpisał "Zgodnie z uchwałą Rady Gminy XXXI/176/ z dn. 25.11.2013 r. - § 5 pkt 2 podpunkt 1 opłata będzie wynosić 50%, tj. 25 zł". Niezależnie od oceny, czy taka wysokość zadeklarowanej przez Skarżącego opłaty była prawidłowa, należy stwierdzić, że analiza treści powyższej deklaracji prowadzi do wniosku, że w rubryce wskazującej na wysokość należnej miesięcznej opłaty Skarżący bezsprzecznie wpisał kwotę 25 zł. Wątpliwości może budzić fakt, iż Skarżący w rubryce dotyczącej ilości osób zamieszkałych w nieruchomości wpisał dwie osoby, a w rubryce dotyczącej stawki za osobę wpisał 25 zł (co daje iloczyn 50 zł), jednak nie można pominąć, że wysokość opłaty w stosownej rubryce mimo to została przez niego wpisana na kwotę 25 zł. Skarżący w tym zakresie w treści rubryki powołał się na treść uchwały Rady Gminy, uznawał bowiem, że wywóz odpadów w przypadku jego nieruchomości powinien odbywać się raz w tygodniu a nie, jak to ma miejsce, raz na dwa tygodnie, stąd opłatę wynikającą z uchwały zmniejszył o 50%. Zatem z pewnością przy takiej treści deklaracji nie można przyjąć, iż Skarżący miałby zadeklarować wysokość opłaty na kwotę 50 zł, jak twierdziły organy, podążając za wiążącym je stanowiskiem wierzyciela. Podkreślenia wymaga przy tym niekwestionowany przez organy fakt, iż Skarżący uiszczał co miesiąc opłatę w takiej właśnie wysokości (25 zł), natomiast egzekucja za wskazany okres dotyczyła również miesięcznej kwoty 25 zł (z tym, że była to różnica między kwotą 50 zł – w opinii organów – zadeklarowaną przez Skarżącego a kwotą przez niego uiszczaną). Należy przy tym zaakcentować, że nie jest rzeczą Sądu w niniejszej sprawie analizowanie i rozstrzyganie, czy Skarżący w sposób prawnie uzasadniony wpisał w złożonej przez siebie deklaracji (w rubryce dotyczącej wysokości należnej opłaty) kwotę 25 zł, tj. czy były podstawy do wskazania przez niego opłaty w tej właśnie wysokości. Natomiast kwestia ta niewątpliwie mieści się w zakresie stosownego postępowania podatkowego, zmierzającego do ewentualnego określenia kwoty przedmiotowej opłaty w wysokości innej niż zadeklarowana, w którym okoliczności podane przez Skarżącego mogły zostać zweryfikowane i prawnie ocenione. Przypomnieć tu ponownie trzeba treść przepisu art. 6o ust. 1 u.o.c.p.g., zgodnie z którą w razie m.in. uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę opisane tam właściwe dane. Jak już wyżej wskazywano, nie ulega wątpliwości, że taka decyzja nie została w sprawie wydana, a więc Skarżącego obowiązuje opłata w wysokości zadeklarowanej. Powyższe stwierdzenie ma takie konsekwencje, że nie może być uznane za prawidłowe prowadzenie egzekucji obowiązku w wysokości 25 zł w sytuacji, gdy Skarżący w przedmiotowym okresie taką właśnie wysokość opłaty deklarował i miesięcznie uiszczał. Egzekucja kwoty 25 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą opłaty za wywóz odpadów wpłacaną co miesiąc przez Skarżącego a kwotą 50 zł (uznawaną przez organy i wierzyciela za należną) wymagałaby istnienia deklaracji jednoznacznie wskazującej kwotę 50 zł jako wysokość opłaty bądź decyzji określającej tę opłatę w takiej wysokości. Okoliczności te w sprawie jednak nie zachodzą. 3.8. W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż nieprawidłowo organy uznały wniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) za nieuzasadniony. Niewątpliwie bowiem prowadzenie egzekucji w oparciu o deklarację złożoną przez Skarżącego było bezpodstawne. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a. Ponadto w oparciu o treść art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił postanowienie wierzyciela oraz postanowienie organu nadzoru utrzymujące je w mocy, mając na względzie, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy oraz biorąc pod uwagę wskazane już na wstępie uprawnienie do kontroli postanowień wierzyciela w ramach postępowania ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. 3.9. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić wyrażoną w wyroku ocenę prawną, zgodnie z którą nie jest możliwe prowadzenie egzekucji wobec Skarżącego na podstawie złożonej przez niego deklaracji opłaty za wywóz odpadów, dopóki nie zostanie wydana decyzja określająca inną niż zadeklarowana przez niego wysokość opłaty (bądź nie złoży on stosownej korekty).