I SA/Wr 85/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku akcyzowym, odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmawiającą A sp. z o.o. w S. (dalej: strona, skarżąca, spółka) rozłożenia na raty zaległości w podatku akcyzowym i orzekł o rozłożeniu na 12 rat zaległości podatkowej w podatku akcyzowym w wysokości 247.598 zł i odsetek od zaległości podatkowej w kwocie 73.151 zł płaconych łącznie i w terminach z zaległością w podatku oraz wysokości opłaty prolongacyjnej w kwocie 11.776 zł płaconej łącznie i w terminach z zaległością podatkową. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy w dniu [...] maja 2014 r. spółka złożyła wniosek o rozłożenie na raty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za okres od marca do października 2009 r. wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] maja 2011 r. określających zobowiązanie w podatku akcyzowym w łącznej wysokości 265.966 zł. Jako uzasadnienie wniosku strona wskazała zachwianie płynności finansowej spółki w przypadku konieczności jednorazowej zapłaty wraz z odsetkami, niebezpieczeństwo redukcji zatrudnienia, koniecznością spłaty kredytu zaciągniętego na rozwój spółki, brak jakichkolwiek oszczędności, brak środków trwałych czy wyposażenia, które można byłoby spieniężyć i jednocześnie zachować możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Do wniosku i w trakcie postepowania dołączyła wyciąg KRS, umowy kredytowe, deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości, informacje do sprawozdania finansowego za 2011 r., 2012 r. 2013 r. i za 2014 r. od stycznia do maja wraz z bilansem, zaświadczenia o niezaleganiu w ZUS, Urzędzie Skarbowym oraz o uzyskanej pomocy de minimis. Organ podatkowy po dokonaniu oceny sytuacji finansowej spółki, którą zawarł w raporcie z oceny sytuacji finansowo – ekonomicznej przedsiębiorcy za okres od 2011 r. do 2013 r. uznał, że w sprawie nie zaistniał ważny interes publiczny czy interes podatnika i ww decyzją odmówił udzielenia ulgi. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 i art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.- dalej O.p.) jednocześnie wnosząc o przyznanie ulgi w postaci rozłożenia zaległości na 36 rat miesięcznych w kwotach do 10.000 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]nie podzielił stanowiska organu I instancji i uznał, że sprawie zachodzi ważny interes podatnika i interes publiczny. W zakresie badania ważnego interesu podatnika organ odwoławczy dokonując analizy sytuacji ekonomicznej spółki, uznał że jednorazowa zapłata zaległości wraz z odsetkami może spowodować niebezpieczeństwo utraty optymalnego poziomu płynności. Ponadto nie jest możliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego, bowiem postanowieniami z dnia 16 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wstrzymać wykonanie decyzji wymiarowych. Organ podkreślił, że dokonanie jednorazowej zapłaty może wiązać się z koniecznością redukcji zatrudnienia a w interesie publicznym leży możliwość wyegzekwowania daniny. Organy stwierdził, że udzielona podatnikowi pomoc będzie pomocą de minimis. Organ obliczył wysokość jej przyznania z uwzględnieniem zasad, które określa Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013r.). W ocenie organu spółka posiada kategorię ratingową BBB, zatem stopa referencyjna wynosi 4,95 zł. Przy takim poziomie stopy referencyjnej wartość EDB wynosi 4241,19 zł. Organ przy zaległości podatnika w kwocie 247.598 zł ustalił 12 rat. W kwestii wysokości opłaty prolongacyjnej organ wskazał, że opłata prolongacyjna jest naliczana odrębnie od każdej raty przypadającej do zapłaty, za okres do dnia upływu odroczonego terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej albo terminu zapłaty poszczególnych rat podatku lub zaległości podatkowej. W skardze do Sądu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wysokości ustalonych odsetek od zaległości w podatku akcyzowym oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. Zarzucił decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 120, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 O.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zaskarżonej części co skutkowało nieprawidłowym rozstrzygnięciem w zakresie ustalenia wysokości odsetek od zaległości podatkowych, które rozkładane są na raty. Strona zarzuciła, że brak jest uzasadnienia faktycznego bowiem organ nie wskazał w jaki sposób wyliczył wysokość odsetek, pomimo że obliczenia te są najistotniejsze w sprawie albowiem występuje kilka zawieszeń ich naliczania. Jednocześnie skarżąca wskazała, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokonała 3 wpłat po 10.000 zł co również winno być uwzględnione zarówno w wysokości zaległości głównej zobowiązania podatkowego, jak i w wyliczonych odsetkach od tej zaległości. W ocenie skarżącej przyczyną niewłaściwego wyliczenia odsetek było nieuwzględnienie najprawdopodobniej okresów zawieszenia naliczenia odsetek od zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie w całości, bowiem brak jest wskazania w jaki sposób naliczone zostały odsetki od zaległości podatkowych oraz błędnie określono wysokość opłaty prolongacyjnej. Zdaniem organu nie mógł uwzględnić skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. bowiem jest ona zaskarżona w części dotyczącej odsetek. Na marginesie organ wskazał, że dokonał sprostowania tej decyzji w zakresie opłaty prolongacyjnej, ale z uwagi na zażalenie kwestia prawidłowości będzie przedmiotem odrębnego postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna w części dotyczącej wysokości ustalonych odsetek od zaległości w podatku akcyzowym oraz opłaty prolongacyjnej. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W myśl natomiast art. 210 § 5 O.p. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku. Rozstrzygnięcie powinno być zatem tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakiej treści obowiązek na stronę zostaje nałożony, bądź jakie uprawnienie stronie zostało przyznane. Dokonane przez organ ustalenie prawa musi być precyzyjne, bez stwarzania możliwości różnej interpretacji. Prawidłowo sformułowana treść rozstrzygnięcia umożliwia wykonanie decyzji. Rozstrzygnięcia nie wolno domniemywać. Jak podkreśla się w orzecznictwie, integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r., III SA 760/99, LEX nr 46587). W orzeczeniu z dnia 26 kwietnia 2010 r. WSA w Opolu stwierdził, że "nie jest dopuszczalna sytuacja w świetle postanowień art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p., aby w motywach decyzji poszukiwać lub też dopatrywać się sensu rozstrzygnięcia, albowiem czyni to taką decyzję nieczytelną dla podatnika" (wyrok WSA w Opolu, I SA/Op 9/10, LEX nr 578097). Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 124 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy ma też umożliwić Sądowi skuteczną kontrolę toku rozumowania przyjętego przez organ podatkowy. Zaskarżona decyzja z tego punktu widzenia jest wadliwa. Nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie wyliczenia wysokości odsetek i opłaty prolongacyjnej. W zaskarżonej decyzji organ uznał, że w związku z wystąpieniem w sprawie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego skarżąca może skorzystać z ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości w podatku akcyzowym. W ocenie Sądu ta część uzasadnienia zaskarżonej decyzja nie budzi zastrzeżeń. Nie kwestionuje tej części decyzji także sama strona skarżąca. Jednak organ postanawiając o rozłożeniu na 12 rat zaległości podatkowej i odsetek oraz o wysokości opłaty prolongacyjnej nie zawarł uzasadnienia prawnego oraz faktycznego dotyczącego sposobu wyliczenia i wysokości odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej. Brak tego uzasadnienia uniemożliwia Sądowi kontrolę tej decyzji w tym zakresie. Z treści decyzji skarżąca powinna się była dowiedzieć w szczególności w jaki sposób organ obliczył wysokość tych odsetek, co się na tę wartość złożyło, czy na wysokość tych odsetek miały wpływ zawieszenia naliczania odsetek. Jeżeli strona dokonała – jak podnosi w skardze - pomiędzy złożeniem wniosku o ulgę podatkową a wydaniem decyzji jakichkolwiek wpłat, organ winien wskazać czy zostały one uwzględnione w naliczaniu odsetek oraz kwoty zaległości głównej. Brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji sprawia, że decyzja ta w zakresie odsetek oraz opłaty prolongacyjnej wymyka się kontroli Sądu. W wyroku z 14 grudnia 1999 r. (III SA 1756/99, LEX nr 47228) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd - który Sąd podziela, iż brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Innymi słowy nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie uzasadnienia dla stanowiska organu, skoro tenże uzasadnienia takiego nie przedstawił, czemu nie zaprzecza wnosząc jednocześnie w odpowiedzi na skargę o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając sprawę ponownie organ odwoławczy obowiązany będzie rozstrzygnięcie swoje uzasadnić w sposób przez Sąd nakreślony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a."), orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania, do których zalicza się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.