I SA/Wr 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze z dnia [...] listopada 2017 r. wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zasadność wniosku skarżący uzasadniał wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto w lakonicznym uzasadnieniu skarżący wskazał, że potrzebuje środków na życie, w tym na leczenie. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności. Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, LEX nr 1990408). Ponadto wnioskodawca występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12, LEX nr 1145458). Po pierwsze Sąd wskazuje, że zapoznał się również ze znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem skarżącego o zwolnieniu od kosztów sądowych, w którym z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie i nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskuje z tytułu renty wynoszącej 2 280,88 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wymienił kredyty 1 300 zł, czynsz za mieszkanie 800 zł, najem lokalu 3 050 zł, potrzeby bytowe 1 000 zł. Skarżący nie przedłożył na wezwanie dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego. Dodać trzeba, że, jak trafnie zwrócił uwagę referendarz sądowy w uzasadnieniu wydanego w sprawie postanowienia wartość miesięcznych wydatków, które skarżący wymienił, jest niemal trzykrotnie wyższa od renty wskazanej jako jedyne źródło dochodów. Nie zostały wyjaśnione źródła finansowania tych wydatków ani potwierdzone oświadczenie o braku jakichkolwiek oszczędności czy innych zasobów pieniężnych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał by w sprawie istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że wykonanie decyzji pozbawi ją środków na życie, w tym na leczenie. Sąd stwierdza, iż skarżący tej okoliczności nie wykazał. Nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów z których wynika, jakimi oszczędnościami skarżący dysponuje oraz dokumentów, z których wynikałoby, iż skarżący istotnie wymaga leczenia. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.