I SA/Wr 851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień i listopad 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W ocenie skarżącego, natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało dla niego niepowetowaną szkodą zważywszy na znaczną kwotę zobowiązania podatkowego wynikającą z tej decyzji a także na fakt, że została ona zaskarżona. Skarżący na poparcie wniosku nie przedłożył żadnej dokumentacji źródłowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę prawną dla udzielenia przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą jest, że w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Tym samym, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym, wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Przenosząc powyższe na grunt przyjętego do rozpoznania wniosku, Sąd stwierdza, że przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, które skarżący rozumie jako "niepowetowaną szkodę". Wskazać bowiem trzeba, że bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej (do czasu wydania wyroku przez Sąd). Należy zauważyć, że uzasadniając złożony wniosek skarżący powołał się jedynie na okoliczność znacznej kwoty wynikającej z decyzji oraz fakt jej zaskarżenia. Oceniając wskazaną argumentację wyjaśnić trzeba, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawsze stanowi pewną dolegliwość finansową, nie oznacza to jednak, że można automatycznie przyjąć, że wykonanie takiej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Samego faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Ponadto, co już wyżej zaznaczono, fakt zaskarżenia decyzji nie ma znaczenia przy ocenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Reasumując, w tak ukształtowanym stanie faktycznym sprawy, brak jest podstaw do uznania, że skutki wykonania objętej wnioskiem decyzji, będą wiązały się z niepowetowaną szkodą. W następstwie powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.