I SA/Wr 860/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie nie uznania zarzutów na prowadzenie egzekucji postanawia: odrzucić skargę. Jak wynika z akt sprawy, odpis postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia [...] Nr [...] wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie i terminie jego zaskarżenia skarżący R. W. odebrał osobiście w dniu [...] (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru). Zgodnie z pouczeniem, na wskazane wyżej postanowienie stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu [...] (sobota) i upływał w dniu [...] (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu [...] (data stempla pocztowego), co nastąpiło po upływie terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy II instancji wniósł o jej odrzucenie wskazując na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie, stanowiące przedmiot zaskarżenia, doręczono stronie skarżącej w dniu 16 lutego 2007 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem, termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał bieg w dniu [...] i kończył się z upływem dnia [...]. Tymczasem, skargę na wyżej wskazane rozstrzygnięcie skarżący wniósł - stosownie do powyższych ustaleń - w dniu [...], tj. dwa dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Powyższa konstatacja oraz fakt, iż organ podatkowy prawidłowo pouczył podatnika o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia w sprawie, obligowały Sąd - stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy procesowej - do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.