I SA/Wr 869/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W.Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczącego zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. na zaległość podatkową w tym podatku za lata 2003 i 2004 postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że nie pracuje i utrzymuje siebie i trójkę dzieci z alimentów w kwocie 1.350 zł, które uzyskuje z funduszu alimentacyjnego w wysokości 1.000 zł i resztą osobiście od zobowiązanego do płacenia alimentów. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika ponadto, że strona wynajmuje mieszkanie o powierzchni 36 m2, w którym mieszka z trójką synów w wieku 2, 17 i 19 lat. Jedynymi dochodami są alimenty i wpływy z funduszu alimentacyjnego. Poza tym wnioskująca nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jako znane z urzędu (to jest ze sprawy o sygn. I SA/Wr 1625/09, w której strona również wnosiła o prawo pomocy) wskazać należy, że miesięczne wydatki wnioskującej wynoszą łącznie 1.350 zł i pokrywa je w całości z dochodów uzyskiwanych na dzieci. Skarżąca wyjaśniła, ze ojciec jej najmłodszego dziecka alimenty w kwocie 350 zł płaci dobrowolnie przelewem na konto lub przy okazji odwiedzin syna. W związku z tym strona nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego ich wysokość. Wskazała, że nie może podjąć pracy ze względu na wiek najmłodszego syna i nie ma możliwości zapewnienia mu opiekunki, a w żłobkach brak miejsc. Nie posiada środków transportu i nie korzysta z Pomocy Społecznej. Nie posiada też lokat bankowych ani kart kredytowych. Z dokumentów przedłożonych we wskazanej sprawie wynika, że skarżąca miesięcznie była wspomagana przez Urząd Miejski świadczeniem rodzinnym w kwocie 260 zł, uzyskiwała drobne kwoty ze sprzedaży prowadzonych na portalu internetowym "A" Postanowienie w wymienionej wyżej sprawie, którym przyznane zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wydane zostało 4 stycznia 2010 r. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca powyższe wykazała. Od daty wymienionego wyżej postanowienia z dnia 4 stycznia 2010 r. upłynął okres, w którym sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna skarżącej z pewnością nie mogła zmienić się w sposób diametralny. Wynika to też z tożsamych informacji udzielonych na urzędowym formularzu, które w związku z tym nie budziły wątpliwości dla rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W rezultacie uzasadnione jest powtórzenie argumentacji co do słuszności zwolnienia strony od kosztów sądowych. Mianowicie zauważyć należy, że wnioskująca uzyskuje jedynie dochód z alimentów i funduszu alimentacyjnego, z czego utrzymuje siebie i trójkę dzieci. Jako wiarygodne należało też uznać brak możliwości podjęcia pracy ze względu na konieczność zajmowania się 2-letnim dzieckiem. Faktycznie strona pominęła fakt otrzymywania dodatkowych świadczeń w kwocie 260 zł, które w wyszczególnionych wydatkach mogłyby stanowić nadwyżkę umożliwiającą poczynić rezerwy na opłacenie kosztów sądowych. Jednak przyjmując nawet, że strona nadal korzysta z tych świadczeń i dochód jej rodziny wynosi nie 1.350 zł, a 1.510 zł, to nadal jest to kwota, która może być ledwo wystarczająca na utrzymanie siebie i trójki synów, z których dwóch jest w wieku szkolnym. Tym samym stwierdzić należało, że strona nie dysponuje środkami na opłacenie kosztów sądowych i w związku z tym, na podstawie art. art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.