I SA/Wr 87/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od styczna 2006 r. do lutego 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa "A" sp. z o. o. w L. jest wskazana w sentencji decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od styczna 2006 r. do lutego 2009 r. W dniu 30 grudnia 2009 r. spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu wniosku spółka - powołując wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) z 12 lutego 2009 r., sygn. akt C-475/07 - podniosła, że poprzez zaniechanie dostosowania w terminie do dnia 1 stycznia 2006 r. krajowego systemu opodatkowania energii elektrycznej do wymogów art. 21 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r., zmienionej dyrektywą Rady 2004/74/WE z 29 kwietnia 2004 r., w zakresie określenia momentu, w którym podatek od energii staje się wymagalny, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy. Zdaniem spółki, w okresie od stycznia 2006 r. do marca 2009 r. polskie przepisy nakazujące producentom energii zapłatę akcyzy już na etapie jej sprzedaży - a nie dopiero przy dostawie przez dystrybutora/redystrybutora - były sprzeczne z prawem unijnym. Ponadto, według spółki, zgodnie z zasadami wynikającymi z prawa wspólnotowego, w świetle wyroku ETS w sprawie C-475/07, podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży przez spółkę energii podmiotom nie będącym jej ostatecznymi konsumentami, jako uiszczony nienależnie (wbrew prawu wspólnotowemu), stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi. W odpowiedzi na wniosek spółki Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nadpłaty. Motywując rozstrzygnięcie podniósł, że niedokonanie przez Polskę w wyznaczonym terminie transpozycji do krajowego porządku prawnego art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, nie upoważnia podatnika do bezpośredniego wykorzystania przepisów dyrektywy i do jej bezpośredniego zastosowania. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą, Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję, w której podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, a ponadto zaznaczył, że powołane orzeczenie ETS nie odnosi się do kwestii związanych z podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku oraz nie wyraża uprawnienia do żądania zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu żądając jej uchylenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa wspólnotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: upsa), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sytuacja, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania zachodzi, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W sprawie organy podatkowe stwierdziły, iż nie można uznać za nadpłatę zapłaconej akcyzy skoro podatnik zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonał ciążący na nim obowiązek zadeklarowania zobowiązania podatkowego i jego terminowej zapłaty. Spółka natomiast argumentowała, iż z uwagi na brak implementacji przepisów prawa wspólnotowego uprawnionym jest żądanie zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. Podnosiła, że dopuszczalne jest stwierdzenie nadpłaty również względem podmiotów, które pomimo uiszczenia podatku, nie poniosły jego rzeczywistego ciężaru, z uwagi na przeniesienie ciężaru ekonomicznego tej zapłaty na inne podmioty. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I GSK 262/10, w której postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r. Sąd ten wniósł o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie całej Izby Gospodarczej NSA. Przedmiotem wniosku jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego." Podstawę do stwierdzenia nadpłaty stanowi przepis art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zatem nie może budzić wątpliwości, że wynikiem podjęcia uchwały będzie rozstrzygnięcie kwestii prawnej, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, albowiem uznanie (bądź też nieuznanie), że nadpłatą jest kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej także, gdy uiszczający nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego w istotnym zakresie wpływać będzie na ocenę wadliwości zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonej decyzji uzależnione jest od uchwały podjętej w składzie całej Izby Gospodarczej NSA, co czyni zasadnym zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 upsa.