I SA/Wr 876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Pełnomocnik strony skarżącej P. S. złożył skargę na opisaną w sentencji decyzję. W treści skargi zawarty był również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 26 września 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej doradcę podatkowego P. S. do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z dnia 11 października 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Pismem z dnia 22 października 2018 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało wysłane na adres pełnomocnika strony skarżącej i zostało odebrane 24 października 2018 r. Wyznaczony termin upływał w dniu 31 października 2018 r., brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) Przepis ten stanowi w pkt 4, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w imieniu skarżącej złożył doradca podatkowy P. S.. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu do akt sprawy nie przedłożono wraz ze skargą pełnomocnictwa. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pomimo wezwania z dnia 26 września 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, braku nie uzupełniono. Pismem z dnia 22 października 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował tutejszy Sąd, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy, co nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Brak formalny skargi nie został również uzupełniony po wysłaniu kolejnego wezwania, prawidłowo doręczonego w dniu 24 października 2018 r. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt I sentencji. Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.