I SA/Wr 879/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. na poczet zaległości w tym samym podatku za 2004 r. postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 9 lipca 2010 r. B. S. wniosła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. z dnia 9 czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie przez stronę ustawowego terminu i jednocześnie merytorycznie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze. Organ podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 czerwca 2010 r., a zatem termin wniesienia skargi upływał z dniem 10 lipca 2010 r. Wskazano, iż wprawdzie skarga została wniesiona przed upływem przepisanego prawem terminu (w dniu 9 lipca 2010 r.), niemniej jednak złożono ją do organu podatkowego pierwszej instancji zamiast do organu odwoławczego. Zdaniem organu za datę wniesienia skargi należało więc przyjąć datę jej przekazania do organu właściwego, co nastąpiło w dniu 14 lipca 2010 r. Skoro natomiast przekazanie skargi miało miejsce po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, skargę należy uznać za spóźnioną. Skarżąca, po doręczeniu jej w dniu 12 sierpnia 2010 r. odpowiedzi na skargę, dnia 20 sierpnia 2010 r. nadała w placówce pocztowej w K. G. pismo będące wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając żądanie przywrócenia terminu, skarżąca wskazała, że nie była świadoma uchybienia terminu do wniesienia skargi, ponieważ skargę oddała w urzędzie skarbowym właściwym dla miejsca swojego zamieszkania do rąk pracownika tego urzędu. Strona podniosła, że pracownik przyjmujący skargę powinien uprzedzić ją o niewłaściwym wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednym z warunków skorzystania z tej instytucji jest wymóg złożenia stosownego w tym zakresie pisma wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Przy czym daty ustania przyczyny uchybienia terminowi nie należy utożsamiać z datą, w której strona dowiedziała się o jego uchybieniu (por. np. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero po doręczeniu skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę, a więc już po wniesieniu skargi, nie było zatem potrzeby składania tegoż wniosku wraz ze skargą i za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone (Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G.). Mając zatem na uwadze powołane regulacje, Sąd stwierdza, iż złożony wniosek nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. nie został wniesiony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, że wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpoznanie wniosku, której konsekwencją jest odrzucenie wniosku jako spóźnionego. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 czerwca 2010 r., co oznacza że termin do jej wniesienia upłynął w dniu 12 lipca 2010 r. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż trzydziesty dzień terminu do wniesienia skargi wypadał w dniu 10 lipca 2010 r., jednakże z uwagi na to, że 10 lipca 2010 r. wypadał w sobotę za ostatni dzień terminu uznać należało 12 lipca 2010 r. (tj. pierwszy dzień roboczy po ostatnim dniu wyznaczonego terminu wypadającego na tzw. dzień wolny). Skarga została wniesiona przez stronę do organu pierwszej instancji w dniu 9 lipca 2010 r. Mając zatem na uwadze powołane okoliczności należało przyjąć, iż przyczyna uchybienia terminu, tj. skierowanie skargi do organu niewłaściwego trwała od dnia 13 lipca 2010 r. (tj. następnego dnia liczonego po upływie terminu do złożenia skargi) do dnia 14 lipca 2010 r., czyli daty przekazania skargi właściwemu organowi. Oznacza to, że ustawowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 21 lipca 2010 r. W konsekwencji wniosek strony skarżącej nadany w dniu 20 sierpnia 2010 r. uznać należy za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu. Sąd zauważa ponadto, że nawet gdyby przyjąć, iż przyczyna uchybienia terminu ustała z chwilą gdy strona dowiedziała się o wniesieniu skargi po terminie z odpowiedzi organu podatkowego na skargę doręczoną jej w dniu 12 sierpnia 2010 r., to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadany w urzędzie pocztowym w dniu 20 sierpnia 2010 r. również jest spóźniony. Termin ten bowiem w tej sytuacji upływałby w dniu 19 sierpnia 2010 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.