I SA/Wr 879/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2008 r. postanawia" odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż wyegzekwowanie określonego zobowiązania podatkowego przed zakończeniem sporu przed Sądem spowoduje, że strona będzie zmuszona zakończyć działalność gospodarczą, co pozbawi ją środków na utrzymanie. Wskazała, że postępowanie przed organami podatkowymi trwało cztery lata, zatem materiał będący przedmiotem postępowań jest skomplikowany i może być różnie intepretowany przez organ, stronę skarżącą i przed Sąd. Co za tym idzie, również wynik postępowania nie jest przesądzony na korzyść organów. Zdaniem strony, w konsekwencji wykonanie decyzji w jej stanie majątkowym, w jakim się znajduje, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla strony i dla jej syna poprzez pozbawienie możliwości zarobkowania, ponieważ dochód będzie egzekwowany na zaległość podatkową. Do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęte zostały dane wynikające z dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Strona upatruje bowiem trudne do odwrócenia skutki w konieczności zakończenia działalności gospodarczej z powodu przeznaczenia dochodu z działalności na egzekwowane zobowiązanie podatkowe. Należy zauważyć, iż w świetle poczynionych wyżej uwag, zakończenie działalności gospodarczej, o ile w ogóle istniałaby taka konieczność, nie pociąga za sobą takiej sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe, a przynajmniej nadmiernie utrudnione. Strona skarżąca w każdym razie takich konkretnych ewentualnych zdarzeń nie wskazywała. Poza tym wskazać trzeba, iż z dokumentów przedłożonych w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca nie uzyskuje dochodu – odnotowuje straty w działalności gospodarczej, którą stale prowadzi. Wreszcie zwrócić należy uwagę, że do sprawy przedłożona została kopia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2012 r., którą organ podatkowy, w ramach pomocy de minimis, rozłożył stronie na raty zapłatę zaległości w podatku od towarów i usług za lata 2007 i 2008, a więc również zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją. Raty te są regularnie spłacane, co z kolei wynika z wydruków rachunków bankowych, które również znajdują się w aktach niniejszej sprawy. Nie występuje zatem nawet zagrożenie egzekucji pełnej kwoty zobowiązania wynikającego z decyzji wskazanej w sentencji niniejszego postanowienia. Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.