I SA/Wr 88/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi Z. W. (dalej: strona, skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o odmowie przeprowadzenia dowodów jakie strona zawnioskowała w piśmie z dnia 23 lutego 2017 r., złożonym na etapie odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w treści art. 3 § 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm; dalej: ppsa). Z ostrożności procesowej organ odwoławczy wyraził pogląd o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Z urzędu wiadomym jest Sądowi, że decyzją z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]). Skarżący wniósł na tę decyzję skargę, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wr 85/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6) ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5) ppsa. Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6) ppsa należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 ppsa. W sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2) ppsa, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Objęte skargą postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego winna zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy postanowienie to jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2) ppsa. Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2017.201 ze zm.; dalej: Op) stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 Op). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 Op). Przepisem regulującym zasady przeprowadzania w postępowaniu podatkowym dowodu na żądanie strony jest art. 188 Op. Ustawa nie stanowi, że w przypadku odmowy przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, stronie przysługuje na takie rozstrzygnięcie zażalenie. Na niezaskarżalny charakter takiego postanowienia wskazuje także doktryna (por. Piotr Pietrasz w komentarzu do art. 188 w: Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. Leonarda Etela, opublikowanym w programie prawniczym LEX, WKP 2017). Reasumując, skoro ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przeprowadzenia określonego dowodu, czego dotyczy skarga, to takie postanowienie nie może, w myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2) ppsa stanowić samodzielnego przedmiotu skargi. Strona może natomiast kwestionować zaskarżone postanowienie w ramach skargi na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (ostateczną decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r.). Z urzędu Sądowi wiadomym jest, że taką skargę strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Wr 85/18), a zatem w tym też to postępowaniu Sąd będzie badać m.in. prawidłowość wydania postanowienia z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. Zauważyć przy tym należy, że wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sądu nie może być rozumiane jako prawo obywatela do poddania kontroli sadowej każdego przejawu aktywności organu administracji publicznej. Kontrola ta zapewniona jest bowiem w ramach określonych procedur, które zarówno strony, jak i sąd obowiązane są przestrzegać. Właśnie z uwagi na określone uwarunkowania prawne (sposób ukształtowania procedury podatkowej i sądowoadministracyjnej), skarżący będzie mógł kwestionować zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia dopiero w ramach skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]). Takie ukształtowanie procedury sądowoadministracyjnej nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu, stanowiąc wyraz autonomii proceduralnej ustawodawcy. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2) ppsa odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.