I SA/Wr 890/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2009 r. postanawia: sprostować z urzędu omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 890/15 w ten sposób, że w komparycji wyroku: I. w miejsce błędnie wpisanego nazwiska Sędziego sprawozdawcy zapisanego jako: "Choluj" wpisać: "Chołuj"; II. w miejsce błędnie wpisanej w pkt. III wyroku nazwy organu podatkowego zapisanej jako: "Dyrektora Izby Celnej we W." wpisać: "Dyrektora Izby Skarbowej we W."; III. w miejsce błędnie wpisanego w pkt. III wyroku słowa: "skarżącej" wpisać: "skarżącego". Powołanym wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 890/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił wskazaną w sentencji decyzję, zasądzając jednocześnie skarżącemu od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 2.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W komparycji wyroku doszło do oczywistej omyłki poprzez błędne wskazanie nazwiska Sędziego sprawozdawcy, zapisanego jako: "Choluj", zamiast: "Chołuj". Jednocześnie w pkt. III sentencji wyroku błędnie wskazano nazwę organu podatkowego zapisanego jako: "Dyrektora Izby Celnej we W." zamiast: "Dyrektora Izby Skarbowej we W.", jak również błędnie wpisano słowo: "skarżącej" zamiast: "skarżącego". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Tak właśnie było w niniejszej sprawie, dostrzeżone błędy wystąpiły wbrew zamierzeniu Sądu, zaś ich sprostowanie nie prowadzi do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.