I SA/Wr 892/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A. M. (dalej: Strona, Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...].06.2017 r. nr ], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...].03.2017 r. nr [...], którą określono Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Z akt sprawy wynika, że Strona 15.03.2012 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w J. zeznanie podatkowe PIT-36 za 2011 r., w którym wykazała podatek należny w kwocie 4.546 zł i kwotę do zapłaty w wysokości 30 zł po uwzględnieniu pobranych przez płatnika zaliczek. Następnie, w świetle otrzymanej interpretacji indywidualnej z [...].04.2014 r. nr [...], Strona dnia [...].07.2014 r. złożyła korektę zeznania podatkowego za 2011 r. - PIT-36 wykazując wszystkie wielkości przychodów, kosztów i dochodu oraz odliczeń od dochodu i podatku jak w pierwotnym zeznaniu ale dodatkowo dokonała odliczenia od podatku ulgi na dwoje nieletnich dzieci w części ustawowo przysługującego limitu, tj. łącznie w wysokości 1.112,04 zł. W związku z tym Strona wykazała należny podatek w kwocie 3.434,00 zł oraz nadpłatę w podatku w wysokości 1.082,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z [...].08.2016 r. wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oraz wezwał Skarżącą do udzielenia wyjaśnień w kwestii sprawowania władzy rodzicielskiej, tj. na czym polegało sprawowanie przez Skarżącą władzy rodzicielskiej wobec dzieci w latach 2010-2012. Strona, pismem z [...] września 2016 r. złożyła wyjaśnienia, z których wynika, że odliczenia ulgi na dwoje dzieci w wysokości połowy przysługującego ustawowego limitu dokonała po otrzymaniu indywidualnej interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...].04.2014 r. nr [...]. Stwierdziła również, iż ww. interpretacja podatkowa obowiązuje i chroni podatnika co najmniej do czasu zmiany przepisów, na podstawie których została wydana. Skarżąca wskazała również na stan faktyczny mający potwierdzić wykonywanie przez nią władzy rodzicielskiej w latach 2010-2012 wobec małoletnich dzieci, który w pełni potwierdziła podczas przesłuchania w charakterze Strony w dniu 21 października 2016 r. Wynikiem przeprowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. decyzji z [...] marca 2017 r. nr [...], określającej Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 4.546,00 zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż Stronie nie przysługuje prawo do odliczenia ulgi, wynikającej z przepisu art. 27f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: ustawa o podatku dochodowym), gdyż nie sprawowała władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi. Ponadto uznał, że interpretacja indywidualna, do której odwołuje się Strona dotyczyła stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, natomiast przedstawione okoliczności różniły się od stanu ustalonego w przedmiotowej sprawie. Od ww. decyzji, Skarżąca wniosła odwołanie w dniu 12 kwietnia 2017 r., uzupełnione pismem z 14 kwietnia 2017 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wydał decyzję z [...].06.2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Od powyższej decyzji Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, a w szczególności art. 27f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Skarżąca nie wykonywała władzy rodzicielskiej i nie nabyła prawa do ulgi rodzinnej, 2. dowolną i błędną ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie dowodu w sprawie uzasadnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, co doprowadziło do stwierdzenia, iż ustalony stan faktyczny jest odmienny od przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o interpretację indywidualną. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem wynikającym z zaskarżonego orzeczenia, iż w ogóle nie sprawowała władzy rodzicielskiej wobec dzieci. Jej zdaniem stwierdzenie niniejsze jest nieuprawnione, nieprawdziwe i nie mające potwierdzenia w dowodach, gdyż choćby z oświadczenia córki wynika, że dochodziło do spotkań z matką. Dodatkowo podkreśliła Skarżąca, iż wybiórczo zinterpretowano jej zeznania o praktycznym zaniku kontaktów z dziećmi od marca 2010 r. oraz pominięto materiał dowodowy świadczący o licznych zabiegach i zachowaniach Skarżącej wobec dzieci i im służących (udział w wywiadówkach, kontakt z wychowawcami, wizyty w szkole, spotkania na zajęciach pozalekcyjnych, przekazywanie okolicznościowych prezentów, kontakty telefoniczne i listowe, próby podjęcia współpracy z ojcem dzieci, gotowość do współuczestniczenia w wychowaniu dzieci oraz dochodzenie praw matki na drodze sądowej). Skarżąca wskazała również, iż w zaskarżonej decyzji stwierdzono nieprawdę, że stan faktyczny w sprawie jest odmienny niż przedstawiony we wniosku o interpretację indywidualną załączając na potwierdzenie kserokopię tego wniosku. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny czy w badanym okresie Skarżąca wykonywała władzę rodzicielską wobec dzieci i w związku z tym, czy miała prawo do odliczenia połowy ulgi na dzieci powołując się na otrzymaną interpretację indywidualną. Poza sporem pozostaje przy tym fakt, że pomiędzy Skarżącą i jej byłym mężem brak było porozumienia w zakresie ustalenia proporcji wykorzystania ulgi, albo tego że jedno z rodziców wykorzysta ulgę w całości, a to ze względu na głęboki konflikt między nimi. Należy zauważyć w tym miejscu, iż ulga podatkowa nazywana ulgą prorodzinną została uregulowana w art. 27f ustawy o podatku dochodowym. Według art. 27 f ust. 1 ww. ustawy, od podatku dochodowego (obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b) podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym: 1) wykonywał władzę rodzicielską, 2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało, 3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą. Z kolei art. 27f ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim, którzy kwotę ulgi mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym (art. 27f ust. 5). Zatem w ramach ust. 4 art. 27f ustawy o podatku dochodowym ustawodawca w pierwszej kolejności wskazał na równy podział kwoty wspólnej ulgi na dziecko, pozostawiając jednocześnie podatnikom prawo do samodzielnego uregulowania jej w innej proporcji. Możliwe jest zatem uwzględnienie przez nich rzeczywistego przebiegu realizacji opieki nad dzieckiem w trakcie roku podatkowego, a jedynym warunkiem jest, aby ustalenia sposobu podziału kwoty ulgi dokonano zgodnie. Analizując ustalony w sprawie stan faktyczny słusznie, w ocenie Sądu, stwierdziły organy, że w przedmiotowej sprawie zasadnym było uwzględnienie tezy z uchwały pełnego składu Izby Cywilnej SN z 18.03.1968 r. (sygn. akt III CZP 70/66; OSNCP 1968/5/77), z której wynika, iż prawo do utrzymywania kontaktu z dzieckiem nie należy do sprawowania władzy rodzicielskiej, co wynika wprost z treści art. 113 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ponadto zaś sama realizacja kontaktów z dzieckiem nie przesądza o tym, że rodzic wykonujący nawet w pełnym zakresie model kontaktów ustalony w wyroku orzekającym rozwód, podejmuje jednocześnie tego rodzaju współdziałanie z drugim rodzicem, aby można było uznać, że także wykonuje władzę rodzicielską. Prawidłowo również wywiodły organy, iż rodzice mogą odliczyć ulgę określoną w art. 27 f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym pod warunkiem, że każde z nich spełnia przesłankę wynikającą z tego przepisu, czyli że każde z nich wykonywało władzę rodzicielską w danym roku podatkowym. W razie zaś złożenia sprzecznych deklaracji, w każdym wypadku organ winien ustalić w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, który z rodziców faktycznie wykonywał w badanym okresie władzę rodzicielską. Podkreślenia wymaga, iż w przepisach ustawy o podatku dochodowym nie zdefiniowano pojęcia "wykonywanie władzy rodzicielskiej", jak również brak jest tam odesłania do poszczególnych regulacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a dotyczących sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej. Mając na względzie zasadę autonomii prawa podatkowego słusznie organy przyjęły, że tylko w ramach wykładni systemowej zewnętrznej można posiłkować się przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w których wymienione zostały jedynie najbardziej reprezentatywne atrybuty władzy rodzicielskiej. Powołany w sprawie zapis art. 93 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, a zatem stosownie do art. 97 § 1 tego kodeksu każdy z nich jest zobowiązany i uprawniony do jej wykonywania. W rozumieniu przepisów prawa rodzinnego władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw - art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Trafnie przy tym wskazały organy, iż w przytoczonym stanie prawnym, w każdej rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy powinien rzetelnie i wnikliwie ustalić, w sposób jednoznaczny i bez żadnych wątpliwości, który z rodziców faktycznie wykonywał w rozważanym czasie władzę rodzicielską. Nie można bowiem rozliczać ulgi z tytułu wykonywania władzy rodzicielskiej tylko w oparciu o kryterium formalne, a więc wyłącznie na tej podstawie, że rodzic ma prawo ją wykonywać, nawet jeśli to prawo zostało ograniczone. Organ podkreślił, że zasadnicze znaczenie ma bowiem faktyczne wykonywanie władzy rodzicielskiej przez jednego rodzica czy oboje rodziców, którzy chcą z tego tytułu zmniejszyć wysokość podatku dochodowego. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., iż prawidłowa wykładnia art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, uwzględniająca zarówno treść, jak i cel tej regulacji, wyklucza postawienie znaku równości między wykonywaniem władzy rodzicielskiej, a posiadaniem prawa do jej wykonywania (w całości czy w ograniczonym zakresie) w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Samo bowiem posiadanie władzy rodzicielskiej nie oznacza jeszcze jej wykonywania. Władza rodzicielska nie jest tylko przywilejem i uprawnieniem do sprawowania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do jego wychowania. Z prawa do władzy rodzicielskiej wypływają przede wszystkim obowiązki. O wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie świadczy tylko sam fakt posiadania stosownego prawa, czy spełnianie obowiązku alimentacyjnego, ani też sporadyczne kontakty z dzieckiem (por. art. 113 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz powołaną już uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1968 r., III CZP 70/66, OSNCP 1968 Nr 5, poz. 77; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1983 r" III CZP 46/83, OSNCP 1984 Nr 4, poz. 4). Wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na sprawowaniu faktycznej pieczy nad małoletnim dzieckiem w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój, a w szczególności oznacza podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych, edukacyjnych i duchowych dziecka. Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka. Wykładnia art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym - jak słusznie zauważyły organy - nie może przy tym pomijać całego brzmienia art. 27f oraz założonego przez ustawodawcę celu analizowanej ulgi. Analizowana ulga prorodzinna nie jest ulgą z tytułu bycia rodzicem, ma natomiast pomóc rodzicom wykonującym władzę rodzicielską w jej sprawowaniu. Ulga ta została wprowadzona do systemu podatkowego ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.). W uzasadnieniu projektu tej ustawy nowelizującej wskazano m.in., że celem analizowanej regulacji jest wspieranie rodziny przez system podatkowy. Z punktu widzenia przedmiotu rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie istotne jest zdanie w projekcie, zgodnie z którym "(...) W przypadku rodziców, którzy rozwiedli się lub gdy orzeczona została separacja, odliczenie przysługuje wyłącznie temu rodzicowi, u którego dziecko faktycznie przebywa..." (druk Sejmu V kadencji nr 732, http://orka.sejm.gov.pl). Z kolei ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) do art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano pkt 1, który wprowadza przesłankę wykonywania władzy rodzicielskiej. Równocześnie prawo do ulgi przysługiwało za miesiące kalendarzowe, w których dziecko pozostawało pod władzą rodzicielską (art. 27f ust. 2). Gdyby zatem przyjąć, że ulga ta przysługiwała za sam fakt bycia rodzicem, to prawo do niej mieliby także ci rodzice, którzy prawnie posiadają taką władzę, ale faktycznie jej nie wykonują. Interpretacja taka stoi w sprzeczności z podstawowym celem społecznym tej ulgi. W świetle powyższych rozważań wykładnia językowa art. 27f ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy uzupełniona celowościową i systemową zewnętrzną słusznie doprowadziła organy do wniosku, zgodnie z którym dla nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, to jest posiadanie władzy rodzicielskiej (nawet ograniczonej na podstawie orzeczenia sądowego) i jej faktyczne wykonywanie w danym roku podatkowym. W celu nabycia prawa do przedmiotowej ulgi podatnik powinien jednoznacznie i wiarygodnie wykazać, że w danym roku podatkowym wykonywał, a nie wyłącznie posiadał władzę rodzicielską - odróżniając treść władzy rodzicielskiej, stosownie do treści art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w związku z art. 96 § 1, od jej wykonywania, zgodnie z art. 97 § 1 tego kodeksu (por. wyroki NSA: z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 447/16, SIP Lex nr 2101606; z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1957/14, SIP Lex nr 2086149; oraz z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2378/15, SIP Lex nr 2101522; sygn. akt II FSK 661/16, SIP Lex nr 2101616; sygn. akt II FSK 2360/15 - orzeczenia.nsa. gov.pl). Mając na uwadze powyższe stwierdzić, zdaniem Sądu, należy, iż w prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalono okoliczności wykonywania przez Skarżącą władzy rodzicielskiej w latach 2010 - 2012 na podstawie złożonych przez nią wyjaśnień, jak i zeznań w charakterze strony oraz złożonych dowodów z postępowań przed Sądem cywilnym, a także wyjaśnień byłego męża Strony, jak i córki M. Dowody zgromadzone w postępowaniu, jak i wyjaśnienia oraz zeznania Skarżącej do protokołu przesłuchania strony z [...].10.2016 r., zdaniem Sądu, wskazują, że Skarżąca w objętym zaskarżoną decyzją okresie faktycznie nie sprawowała władzy rodzicielskiej wobec dzieci – M. i M.- w rozumieniu art. 27f ustawy o podatku dochodowym. Skarżąca bowiem w spornym okresie nie mieszkała z dziećmi, nie wykonywała wobec nich czynności wynikających z codziennych potrzeb (przygotowywanie posiłków, pranie, pomoc w nauce, opieka w chorobie itp.), widywała się z nimi sporadycznie w szkole lub na zajęciach pozalekcyjnych organizowanych przez ojca, nie była z nimi w ważnym czasie świąt, urodzin, ferii zimowych czy wakacji. Sama Skarżąca w prowadzonym postępowaniu podatkowym wielokrotnie podkreślała, że kontakty z dziećmi straciła w marcu 2010 r. i trudno takie stwierdzenie interpretować inaczej, niż wprost. Słusznie w decyzjach obu instancji wskazano, iż fakt płacenia alimentów na dzieci oraz sporadyczne wizyty w szkole czy na zajęciach pozaszkolnych oraz przekazywanie okolicznościowych prezentów, na które powołuje się Skarżąca, nie stanowią o wykonywaniu władzy rodzicielskiej. Można przyznać rację Stronie, iż brak możliwości wykonywania władzy rodzicielskiej nad dziećmi był spowodowany celowym działaniem byłego męża, lecz to tylko potwierdza ów brak sprawowania władzy rodzicielskiej przez Stronę. W świetle art. 27f ustawy o podatku dochodowym, dla możliwości przyznania objętej tym przepisem ulgi, nie ma znaczenia przyczyna, w świetle której Strona nie mogła czy nie chciała sprawować tej władzy. Należy jedynie wspomnieć, iż wyrokiem z lipca 2013 r. przyznano Skarżącej władzę rodzicielska nad synem i ograniczono władzę rodzicielską ojcu. Mimo jednak tej treści wyroku, z materiału aktowego wynika, że co najmniej do dnia [...].12.2014 r. dzieci, a w szczególności syn, w dalszym ciągu nie mieszkały z matką i nie utrzymywały z nią kontaktów. Przedmiotowa ulga ma na celu pomoc rodzicom wykonującym władzę rodzicielską w jej sprawowaniu, tj. w codziennej opiece nad dziećmi, natomiast z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że opieki takiej nie sprawowała. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dowodu w postaci uzasadnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zauważa Sąd, że jest on bezzasadny. Przede wszystkim bowiem należy podkreślić, że organy oparły się na treści interpretacji indywidualnej z [...].04.2014 r. nr [...], z której wynika, iż Strona w postępowaniu interpretacyjnym wskazała, że jest rodzicem rozwiedzionym posiadającym i wykonującym władzę rodzicielską. A tej okoliczności nie potwierdziło postępowanie podatkowe, stad słusznie organy uznały, iż stan faktyczny opisany we wniosku i zawarty w interpretacji jest inny, od ustalonego w niniejszym postępowaniu. Do skargi zaś Skarżąca załączyła kserokopię wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej A na potwierdzenie, że stan faktyczny w sprawie i opisany we wniosku jest identyczny. Jednakże w poz. 69 ww. wniosku dotyczącym pytań przyporządkowanych do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego w poz. 68 Skarżąca w punkcie 1 zawarła pytanie: "Czy Wnioskodawczyni jako rozwiedziony rodzic posiadający i wykonujący władzę rodzicielską miała prawo w latach 2010, 2011 i 2012 ... do skorzystania z ulgi prorodzinnej w trybie art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2012.361)?". A zatem to Skarżąca sama stwierdziła, iż posiada i wykonuje władzę rodzicielską wobec dzieci. Należy zaś w tym miejscu podkreślić, że organ wydający interpretacje podatkowe nie dokonuje weryfikacji prawdziwości przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, lecz opiera się na tym, wskazanym we wniosku. W przeciwieństwie do organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe, który zobligowany jest do zebrania pełnego materiału dowodowego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.