I SA/Wr 894/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2006 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi S. M. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w L. z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia zobowiązania w podatku importowym, w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego marki VOLVO 850 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej we W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w L. z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] w sprawie określenia skarżącemu S. M. D. zobowiązania w podatku akcyzowym, importowym oraz podatku od towarów i usług. Przedmiotem postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji było zbadanie występowania przesłanki wznowienia określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 7) Ordynacji podatkowej, dotyczącej wydania decyzji na podstawie innej decyzji, która została następnie uchylona lub zmieniona w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Tą inną decyzją w sprawie była decyzja Urzędu Celnego w G. z dnia [...] wymierzająca cło od sprowadzonego przez skarżącego samochodu oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]. Obie te decyzje zostały bowiem uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 30 maja 2001 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA / Gd 2361 / 98, z uwagi na ich wydanie z uchybieniem terminu określonego w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. nr 71 poz. 312 ze zm.). Po wznowieniu postępowania ze wskazanej wyżej przyczyny, co nastąpiło na podstawie postanowienia Izby Skarbowej we W. z dnia [...], organ ten pierwotnie wydał decyzję z dnia [...] odmawiającą uchylenia wymienionej decyzji ostatecznej z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2002 r., jednakże obie te decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2005 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt III SA / Wa 120 / 05. Następnie sprawę tę ponownie rozpoznawał Dyrektor Izby Celnej we W., któremu została ona przekazana na skutek zmiany właściwości organów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał na prawną możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną traktowaną jako wyjątek od zasady trwałości decyzji i przez to ograniczoną do kwalifikowanych wad postępowania wyliczonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, zwracając jednocześnie uwagę na to, iż samo wznowienie postępowania nie oznacza jeszcze wzruszenia ostatecznej decyzji. Opierając się na wiążącej wykładni dokonanej przez sąd administracyjny, organ ten stwierdził, że nawet po uchyleniu decyzji wymierzającej cło, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, istnieje możliwość samodzielnego ustalenia przez organy podatkowe wartości celnej towarów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania dla potrzeb wymiaru podatku, jak i samodzielnego rozstrzygnięcia co do powstania obowiązku podatkowego. Odnosząc się z kolei do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej działającego jako organ I instancji z dnia [...], organ ten uznał te zarzuty za bezpodstawne. Mianowicie strona zarzucała nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, nie zapoznanie jej z zebranym materiałem dowodowym, nie uwzględnienie treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2005 r., z którego wynikało, że uchylone tym wyrokiem decyzje nie podlegają wykonaniu, jak również, że zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu. Organ odwoławczy wskazał, iż oparł swoje poprzednie rozstrzygnięcie na analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego, zaś stan faktyczny został ustalony w sposób bezsporny, zwłaszcza, że był on przedmiotem badania w trakcie postępowań sądowych, a strona do tej pory go nie kwestionowała, ani też nie zgłaszała nowych wniosków dowodowych. Zdaniem organu II instancji nie doszło również do uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie zapoznanie jej z materiałem dowodowym, skoro prawidłowo doręczonym pismem z dnia [...] strona była poinformowana o takiej możliwości, lecz z uprawnienia tego nie skorzystała. Jednocześnie organ ten zgodził się ze stanowiskiem strony co do niemożliwości wykonania poprzednio zapadłych decyzji Izby Skarbowej i Ministra Finansów jako uchylonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując jednak na pozostające w obrocie prawnym postanowienie o wznowieniu postępowania, które winno zostać zakończone wydaniem decyzji w miejsce uchylonych przez sąd. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony w przedmiocie nie uwzględnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji, organ zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom strony sąd administracyjny nie przesądził tej kwestii w wyroku, a jedynie wskazał, iż wymaga ona zbadania w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W związku z tym, biorąc pod uwagę fakt, iż strona złożyła w dniu 15 listopada 2002 r. wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w zakresie przedmiotowych zobowiązań podatkowych (które to postępowanie zostało zawieszone z uwagi na sporny charakter należności), organ uznał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją wymiarową z dnia [...], gdyż jak to stanowi przepis art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155 poz. 1287 ze zm.), bieg terminu przedawnienia należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu za okres od wszczęcia tego postępowania do jego zakończenia. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy własną decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej ze względu na nie stwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący S. M. D. zarzucił brak budowania zaufania do organów administracji publicznej oraz przedawnienie na zasadzie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. nr 71, poz. 312 ze zm.) i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy stan sprawy i wskazał na zauważalną jego zdaniem przewlekłość toczącego się postępowania, podnosząc jednocześnie, że zasada pogłębiania zaufania do organów obejmuje obowiązek podejmowania wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, jak również szybkość postępowania. W ocenie skarżącego w przedmiotowym postępowaniu obowiązków tych organ jednak nie dopełnił. Ponadto skarżący stwierdził, że skoro odprawy celnej samochodu dokonano w dniu [...], zaś decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w G. (mimo, iż nosi datę [...]) została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...], to oznacza, że nastąpiło przedawnienie należności celnej w myśl art. 83 ust. 1 Prawa celnego. Orzecznictwo wskazuje bowiem, iż przez "wydanie decyzji" na gruncie tego przepisu należy uważać jej doręczenie stronie. Stąd w ocenie skarżącego decyzja ta, jak również decyzja organu odwoławczego utrzymująca ją w mocy, jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji oraz poprzedniej decyzji wydanej jako organ I instancji. Uzupełniająco organ ten podniósł, że zarzuty skarżącego co do naruszenia przepisów proceduralnych nie stanowią próby podjęcia polemiki z uzasadnieniem wydanego rozstrzygnięcia, lecz są wyłącznie stawianiem ogólnikowych twierdzeń. Ponadto zdaniem organu odwoławczego zarzut co do przewlekłości postępowania traktowanego jako całość należy rozpatrywać wyłącznie w kontekście skrupulatnego wykorzystywania przez stronę swoich spraw procesowych, natomiast w zakresie postępowania dotyczącego wzruszenia decyzji ostatecznej brak było uchybienia terminom proceduralnym. Za niezrozumiały organ uznał zarzut odnoszący się do rzekomej zmienności poglądów wyrażanych przez organy, wskazując na konsekwentnie prezentowane stanowisko co do braku podstaw uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. Jednocześnie organ II instancji, odnosząc się do zarzutu dotyczącego uchybień w dawno zakończonym postępowaniu celnym, zwrócił uwagę, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja w sprawie uchylenia w trybie nadzwyczajnym decyzji podatkowej oraz podkreślił jeszcze raz niezależność organów podatkowych przy dokonywaniu wymiaru podatku istniejącą nawet w sytuacji uchylenia decyzji organów celnych ustalającej wysokość cła. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Jak stanowi natomiast przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje wyłącznie w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał zarzuty skargi za bezpodstawne, co przesądziło o jej oddaleniu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowości zastosowania przez organy przepisów art. 240 § 1 pkt 7) i art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym zasadności odmowy uchylenia - w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania - decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w L. z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] w sprawie określenia skarżącemu S. M. D. zobowiązania w podatku akcyzowym, importowym oraz podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, podzielając w tej mierze stanowisko wyrażone przez organ II instancji, że badaniu w postępowaniu przed sądem administracyjnym mogła podlegać wyłącznie zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Wobec tego Sąd nie mógł ustosunkować się do tych zarzutów skarżącego, które dotyczyły decyzji organów celnych w przedmiocie ustalenia wysokości należnego cła, w szczególności zaś do przedstawionej w skardze argumentacji odnoszącej się do kwestii przedawnienia należności celnych określonych w tych decyzjach. W tym miejscu zwrócić należy jedynie uwagę, że ocena prawna wymienionych decyzji została już przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 30 maja 2001 r. i to właśnie pod kątem wydania tych decyzji z uchybieniem terminu określonego w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo celne. Mianowicie Sąd ten, podzielając stanowisko skarżącego w tym zakresie, uchylił obie te decyzje, przez co zostały one wyeliminowane z obrotu prawnego. Zatem należy uznać, iż z powyższej przyczyny ocena ta byłaby również bezprzedmiotowa. Przechodząc do analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, Sąd na wstępie stwierdza, że nie potwierdziły się zarzuty skarżącego co do uchybień procesowych popełnionych przez organ przy wydawaniu tej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji tego samego organu działającego w I instancji. Zaznaczyć należy, iż zauważalna ogólnikowość zarzutów w tym zakresie nie mogła wpłynąć co do zasady na zakres badania przez Sąd prawidłowości postępowania organów administracji, ponieważ obowiązek ten nie ogranicza się tylko do ściśle pojmowanych granic zakreślonych treścią skargi. Niemniej jednak nie można tracić z pola widzenia, że skarżący, nie wskazując, w jaki sposób doszło do konkretnego naruszenia przepisów postępowania, w sposób znaczący osłabił moc własnej argumentacji w tym przedmiocie, która wydaje się przez to mało przekonująca. Z drugiej strony należy podkreślić, że ocena zgodności z prawem postępowania podatkowego z uwagi na zakres zaskarżenia wyznaczony decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, musi być ograniczona do postępowania bezpośrednio poprzedzającego wydanie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Tymczasem skarżący zdaje się formułować zarzuty dotyczące naruszenia procedury podatkowej pod adresem postępowania traktowanego przez niego jako całość, tj. od wydania decyzji określających należność celną. Z uwagi na zakres niniejszego postępowania tak szeroka ocena postępowania organów jest jednak wykluczona. Oceniając zatem to konkretne postępowanie Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym stan faktyczny, niekwestionowany przez skarżącego i niezmienny w kilku toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych, został w sprawie ustalony prawidłowo. Z kolei niewskazanie przez skarżącego, który z jego słusznych interesów nie został uwzględniony oraz w jakim sensie nie uwzględniono interesu społecznego, powoduje niemożność stwierdzenia, że organ interesów tych nie wziął pod uwagę, skoro Sąd nie jest władny badać zaskarżoną decyzję pod kątem naruszenia wszelkich możliwych do wystąpienia interesów, a jedynie pod kątem zgodności z prawem. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że naruszono prawo strony do czynnego udziału w sprawie; istotnie organy wyznaczyły skarżącemu termin do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego, z którego to uprawnienia skarżący jednak nie skorzystał (pismo z dnia [...], [...] oraz pismo z dnia [...], [...]), natomiast analiza akt administracyjnych co do pozostałych czynności podejmowanych w sprawie, nie pozwala na stwierdzenie, że ograniczenie tego prawa mogło mieć miejsce. W szczególności organy zadośćuczyniły żądaniu strony co do przesłania kserokopii wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., co wynika z pisma z dnia [...] ([...]), zaś w sprawie nie były podejmowane żadne dodatkowe czynności, w których skarżący mógłby uczestniczyć. Nie można się też zgodzić z zarzutem przewlekłości przy ocenie postępowania organów prowadzącego do wydania zaskarżonych decyzji, bo tylko to konkretne postępowanie – jak już wyżej wskazano – może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, sprawa została przekazana według właściwości Dyrektorowi Izby Celnej we W. przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w dniu [...] (po otrzymaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej akt z Ministerstwa Finansów, co nastąpiło w dniu [...]), zaś decyzja organu I instancji został wydana [...], natomiast decyzja organu II instancji – [...] (odwołanie wpłynęło w dniu [...]). Taki okres rozpoznawania sprawy, biorąc pod uwagę jej dość skomplikowany i wielopłaszczyznowy charakter, jak również okoliczność przekazania sprawy organowi, który do tej pory sprawą tą się nie zajmował, w ocenie Sądu nie stanowi naruszenia zasady szybkości postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu niewyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie tej decyzji zawiera wszelkie elementy pozwalające na ustalenie toku rozumowania organu, prowadzącego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a zarzut skarżącego wydaje się wypływać wyłącznie z niezadowolenia z kierunku tego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, w konsekwencji nie można również uznać, że organ dopuścił się naruszenia szeroko rozumianej zasady pogłębiania zaufania do działań administracji, tak jak sugeruje to skarżący. Zaskarżona decyzja zapadła również w zgodzie z przepisami prawa materialnego, za jakie w tym konkretnym przypadku można uznać przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące przesłanek wznowienia postępowania, mające co do zasady charakter mieszany (materialno – procesowy). Wprawdzie na etapie badania tych przesłanek organ nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, a jedynie o bycie prawnym ostatecznej decyzji, lecz nie zmienia to faktu, iż są to przepisy stanowiące - oprócz procesowej - również materialną podstawę wydania tego typu rozstrzygnięcia. Poza tym nie można tracić z pola widzenia tego, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją i również w tym sensie widoczny jest jej aspekt materialny. Zdaniem Sądu przy badaniu przesłanek wznowienia postępowania słusznie wskazał organ na fakt związania oceną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. (sygn. akt III SA / Wa 120 / 05) uchylającego poprzednie decyzje w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], wymierzającej skarżącemu podatek akcyzowy, importowy oraz podatek od towarów i usług. Ocena ta wskazywała na możliwość wymiaru podatku już po uchyleniu decyzji w sprawie wymiaru cła z uwagi na samodzielność organów podatkowych przy określaniu zobowiązań podatkowych. Stąd prawidłowo organ uznał, iż nie zachodzi przesłanka uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 7) Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi bowiem, iż wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli została ona wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Skoro zatem organ, związany stanowiskiem sądu administracyjnego, stwierdził, że decyzja określająca skarżącemu podatek może zapaść niezależnie od istnienia bądź nieistnienia decyzji wymierzającej cło od sprowadzonego samochodu, to jest to równoznaczne z przesądzeniem, iż decyzja ostateczna w przedmiocie podatku nie została wydana na podstawie decyzji w przedmiocie cła. W tej sytuacji zasadne było stwierdzenie, że przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7) Ordynacji podatkowej nie została wyczerpana, co musiało z kolei wpłynąć na wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej po myśli art. 245 § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej. Ponadto takie rozstrzygnięcie było uzasadnione również biorąc pod uwagę negatywną przesłankę z art. 245 § 1 pkt 3) lit. b) Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu, nawet gdy organ stwierdzi występowanie przesłanki pozytywnej do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jest obowiązany odmówić jej uchylenia, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 Ordynacji, tj. terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący w postępowaniu przed organem twierdził, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji ostatecznej, co do której wznowiono postępowanie i na tej podstawi wywodził, iż decyzja ta winna ulec uchyleniu. Zdaniem Sądu stanowisko takie jest nieuprawnione, a organ dokonał prawidłowej oceny prawnej również i w tym zakresie. Wpierw należy podkreślić, że zarzut podnoszony przez skarżącego jest wynikiem niezrozumienia istoty przesłanki negatywnej uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jaką jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. Otóż stwierdzenie przedawnienia takiego zobowiązania w myśl przepisu art. 245 § 1 pkt 3) lit. b) Ordynacji podatkowej prowadziłoby do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, nawet przy ustaleniu istnienia którejś z przesłanek pozytywnych, nie zaś – jak zdaje się sugerować skarżący – do uchylenia tej decyzji. Celem tego przepisu jest bowiem ochrona zaistniałego stanu prawnego poprzez niedopuszczenie do sytuacji, w której ze względu na przedawnienie nowa decyzja nie mogłaby być wydana, i to pomimo występowania przesłanki wznowienia postępowania w zakresie poprzedniej decyzji z uwagi na kwalifikowane wady tego postępowania. Z drugiej strony, zdaniem Sądu, ocena prawna Dyrektora Izby Celnej prowadząca do stwierdzenia, że zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji ostatecznej z dnia [...] nie uległy przedawnieniu, i tak była prawidłowa. Oceniając, czy doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych w tej decyzji, organ ten był związany stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie konieczności zastosowania art. 70 Ordynacji podatkowej w kwestii przedawnienia tego rodzaju zobowiązań z uwagi na deklaratoryjny charakter określającej je decyzji. Słusznie wywodzi przy tym organ, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, czy doszło do przedawnienia tych zobowiązań, a jedynie nakazał zbadanie tej kwestii w ponownie przeprowadzonym postępowaniu przy zastosowaniu właściwego przepisu. Przepis ten stanowi, że zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem lat pięciu, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, przepis ten został w sprawie zastosowany. Organ uznał jednak, że do przedawnienia nie doszło ze względu na zawieszenie jego biegu w oparciu o treść przepisu art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155 poz. 1287 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, bieg terminu przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu na okres od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący w dniu [...] złożył w Urzędzie Skarbowym w L. wniosek o restrukturyzację należności podatkowych objętych decyzją z dnia [...], wskazując jednocześnie na sporny charakter tych należności, co przesądziło z kolei o wydaniu postanowienia Urzędu Skarbowego z dnia [...] o zawieszeniu postępowania restrukturyzacyjnego (do tej pory nie podjętego z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia). Mając na uwadze, że powyższy wniosek został przez skarżącego złożony w trakcie biegu pięcioletniego terminu przedawnienia omawianych zobowiązań podatkowych (były to bowiem zobowiązania za 1998 r.), należy podzielić stanowisko organu, że przedawnienie tych zobowiązań nie nastąpiło, a jedynie uległo zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie restrukturyzacji. Z powyższych względów Sąd uznał, iż wydanie zaskarżonej decyzji odbyło się bez naruszenia prawa, w związku z czym skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.