I SA/Wr 899/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: Paweł Poźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 12 maja 2017 r. przy udziale A.W. i M. P. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 31 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 15 grudnia 2016 r. Nr [...] i ustaliło J. P. (dalej; skarżący, strona, podatnik) M. P. i A. W. podatek od nieruchomości za okres od stycznia do września 2010 r. w kwocie 18.159 zł z tytułu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] . Organ pierwszej instancji ustalił solidarnie J. P., M. P. oraz A. W. podatek od nieruchomości za okres od stycznia do października 2010 r. w kwocie 55.520 zł. Opodatkowaniem objął : - budynki lub ich części o powierzchni użytkowej 57,17 m² jako pozostałe, - budynki o powierzchni użytkowej 2952,55 m² jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; - grunty o powierzchni 13.282,00 m² jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej Wymienione osoby na dzień 1 stycznia 2010 r. były współużytkownikami wieczystymi gruntu (działka nr 7/1, położona w W., ul. [...] ) oraz współwłaścicielami posadowionych na tym gruncie budynków niemieszkalnych w udziałach po 1/3. W okresie objętym postępowaniem J. P. prowadził działalność gospodarczą z głównym adresem jej wykonywania W., ul. [...] . Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za okres od stycznia do października 2010 r. przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miejskiej w W. z dnia 26 listopada 2008 r. nr XXXII/283/08 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania – w którym J. P. zarzucił organowi podatkowemu błędne ustalenie wysokości podatku oraz rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: Kolegium, SKO) uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i ustaliło współwłaścicielom podatek od nieruchomości za okres od stycznia do września 2010 r. w kwocie 18.159 zł. W ocenie organu drugiej instancji, w sprawie zastosowanie znajduje określony w art. 68 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) pięcioletni termin na wydanie i doręczenie stronom decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż żaden ze współwłaścicieli nieruchomości (J. P., M. P., A. W.) nie złożył informacji do celów podatku od nieruchomości dotyczącej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] , w terminie wskazanym w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 201 r. poz. 89 ze zm.- dalej: u.p.o.l.), tj. w terminie 1 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Wskazanych informacji współwłaściciele nie złożyli do końca września 2010 r. Tym samym organ pierwszej instancji uprawniony był do wydania i doręczenia stronom decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Następnie, skoro rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji doręczone zostało stronom w dniu 30 grudnia 2015 r., to zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. z tym dniem powstało zobowiązanie podatkowe, które przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. ustalone zaskarżoną decyzją ulegnie przedawnieniu co do zasady dopiero w dniu 31 grudnia 2020 r. Powołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium wyjaśniło również, że nie ma przeszkód do zmiany decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy w trakcie postępowania odwoławczego upłynął termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku. Zdaniem Kolegium na dzień 1 stycznia 2010 r. J. P., M. P. oraz A. W. byli współużytkownikami wieczystymi gruntów w udziale po 1/3, stanowiącymi działkę gruntu nr 7/1 położoną w W. przy ul. [...] o powierzchni 13.282 m², skalsyfikowaną jako Bi – inne tereny zabudowane oraz właścicielami budynków niemieszkalnych (w udziałach po 1/3) na tej działce posadowionych. Postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I Co 280/01), które uprawomocniło się w dniu 10.09.2010 r., przysądzono na rzecz D. K. 1/3 udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz we współwłasności budynków należącego do M. P. oraz 1/3 udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz we współwłasności budynków należącego do A. W.. Tym samym w stosunku do wymienionych osób obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu w/w nieruchomości ustał we wrześniu 2010 r. W stosunku zaś do D. K. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał solidarnie ze skarżącym z dniem 1 października 2010 r. W tym zakresie organ pierwszej instancji wydał odrębną decyzję ustalającą J. P. i D. K. podatek od nieruchomości za okres od października do grudnia 2010 r. Odnosząc się do kwestii budynków posadowionych na przedmiotowej nieruchomości Kolegium wskazało, że są to budynki niemieszkalne, co wynika zarówno z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jak i opinii biegłego z dnia 1 lipca 2014 r. Łączna powierzchnia użytkowa wszystkich budynków znajdujących się na działce nr 7/1 przy ul. [...] w W. ustalona została przez organy podatkowe jako 3.009.72 m². Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ww. opinii biegłego wskazywano na wyłączenie z opodatkowania budynku nr 552 (stacja olejowa) o powierzchni 57,17 m² ze względu na nieodpowiedni (zły) stan techniczny, stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ pierwszej instancji z uwagi na to, że w/w budynek znajduje się w złym stanie technicznym, opodatkował go podatkiem od nieruchomości stawką określoną dla budynków pozostałych. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem podatnika, że będące w jego posiadaniu (oraz pozostałych współwłaścicieli) grunty i budynki nie powinny w okresie od stycznia do września 2010 r. podlegać opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości określonymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W postępowaniu podatkowym skarżący podnosił, że na spornej nieruchomości nie była prowadzona działalność gospodarcza ani przez skarżącego, ani przez pozostałych współwłaścicieli. Skarżący wyjaśnił, że nieruchomość ta nie figurowała w ewidencji środków trwałych ani nie dokonywano odpisów amortyzacyjnych. Podatnicy nie wliczali jakichkolwiek wydatków dotyczących przedmiotowej nieruchomości w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, nie były na nią czynione jakiekolwiek nakłady, nigdy nie była wynajmowana (wydzierżawiana) przedsiębiorcom. Wobec faktu, że w powyższym zakresie organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego organ odwoławczy wyjaśnienia skarżącego uznał za wiarygodne i dokonał opodatkowania spornego gruntu stawką podatku przewidzianą dla gruntów pozostałych oraz budynków stawką podatku określoną dla budynków pozostałych. Za zasadny uznał organ odwoławczy zarzut podatnika naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie zarzutów podatnika podniesionych w piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r., sformułowanych w konsekwencji zapoznania się podatnika ze zgromadzonym przez organ pierwszej instancji materiałem dowodowym. Kolegium wskazało jednak, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy na etapie decyzji organu pierwszej instancji, ale zostało naprawione przez organ odwoławczy, który zreformował na korzyść podatników rozstrzygniecie podjęte w decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium posiadane grunty i budynki, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust.1 pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W związku z tym, że nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, zgodnie z art. 3 ust. u.p.o.l. Prawidłowo, w ocenie Kolegium, postąpił organ pierwszej instancji ustalając podatek od przedmiotowej nieruchomości jedną decyzją adresowaną do wszystkich współwłaścicieli. Nie ma możliwości ustalenia podatku poszczególnym współwłaścicielom odrębnymi decyzjami w wielkości odpowiadającej ich udziałowi ani też dokonania wymiaru podatku w częściach ułamkowych za poszczególne elementy nieruchomości, czego domagał się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. P., wnosząc o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucił naruszenie: 1. art. 70 § 1 O. p. przez organy obydwu instancji; 2. art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.; 3. zasady praworządności; 4. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; 5. zasady oficjalności; 6. zasady kompletności materiału dowodowego, jak i art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przez organ pierwszej instancji a stanowiący podstawę błędnie wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r. (sygn. akt FPS 8/03) wydanie decyzji organu pierwszej instancji nie daje podstaw do uznania, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany. Zobowiązanie podatkowe skarżącego z tytułu podatku od nieruchomości znajdującej się w W. przy ul. [...] przedawniło się z końcem grudnia 2015 r. W dniu 30 grudnia 2015 r. doręczono stronie decyzję organu pierwszej instancji, co istotne, wydanej z naruszeniem art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji organ odwoławczy wydał i doręczył skarżącemu decyzję po dniu 31 grudnia 2015 r., co oznacza że zobowiązanie uległo przedawnieniu. Zdaniem strony, organ odwoławczy powinien był uchylić rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w całości. Strona podkreślała, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie nierzetelnego, niepełnego i niezakończonego postępowania podatkowego, czym naruszono szereg zasad, którym winno się kierować prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe. Do pisma załączono kopię postanowienia Urzędu Miejskiego w W. z dnia 25 maja 2009 r. o uchyleniu postanowienia w przedmiocie powołania biegłego. Kolegium w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2017 r., podtrzymując dotychczasowe wnioski, wskazało, że przesłane przez skarżącego postanowienie Urzędu Miejskiego w W. z dnia 25 maja 2009 r. nie dotyczy niniejszej sprawy dlatego nie może być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 201, poz. 167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Najdalej idącym zarzutem w niniejszej sprawie jest zarzut przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2010 r. na podstawie art. 70 §1 O.p., konieczne jest zatem rozważenia zasadności tego zarzutu jako pierwszego. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 1 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Powołany ust.11 art. 6 stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, objęta opodatkowaniem nieruchomość w 2010 r. znajdowała się bowiem w posiadaniu wyłącznie osób fizycznych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Z powołanych przepisów wynika, że jeśli właścicielem lub współwłaścicielami nieruchomości są osoby fizyczne to maja one obowiązek w określony w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. terminie złożyć informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Należny podatek od nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. ustalany jest przed organ podatkowy decyzją. Dopiero w momencie skutecznego doręczenia decyzji ustalającej ten podatek powstaje u właściciela/współwłaścicieli nieruchomości, będących osobami fizycznymi zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Oznacza to, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje w sposób określony w art. 21 §1 pkt 2 O.p., tj. przez doręczenie decyzji. Organ podatkowy ma określony czas na wydanie i doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dla osób fizycznych (właścicieli, współwłaścicieli nieruchomości) wynika to z art. 68 §1 O.p. W myśl tego przepisu zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Termin trzyletni wydłuża się jednak do lat pięciu, zgodnie z art. 68 §2 pkt 1 O.p. jeśli podatnik (osoba fizyczna) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego (w zakresie podatku od nieruchomości informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie, jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych, ani skarżący, ani żaden ze współwłaścicieli (osoby fizyczne) nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] nie złożył w terminie wskazanym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Oznacza to, że stosownie do art. 68 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., organ podatkowy miał 5 lat na wydanie i doręczenia decyzji ustalającej współwłaścicielom (w tym skarżącemu) podatek od nieruchomości za okres od stycznia do września 2010 r., licząc od końca roku kalendarzowego, w którym obowiązek podatkowy postał, tj. do końca 2015 r. Decyzja w podatku od nieruchomości za ww. okres została skarżącemu (także pozostałym współwłaścicielom) doręczona 30 grudnia 2015 r. W tym dniu powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2010 r. Korekta przez organ odwoławczy decyzji ustalającej zobowiązania w podatku od nieruchomości po upływie terminu określonego w art. 68 §2 pkt 1 O.p., tj. w niniejszej sprawie po 31 grudnia 2015 r., nie jest ponownym ustaleniem zobowiązania podatkowego, gdyż zobowiązanie to już istniało (powstało na skutek doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej), ale kontrolą poprawności decyzji wymiarowej. Korekta decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe ponieważ odbywa się na podstawie art. 233 O.p. wymaga uchylenie decyzji w całości lub w części i orzeczenia co do meritum sprawy. Organ odwoławczy w ramach kontroli decyzji, po upływie terminu do wydania decyzji ustalającej, nie może uchylić decyzji organu pierwszej instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji (art. 233 § 2 O.p.), ani zastosować instytucji wymiaru uzupełniającego. W tym zakresie zgodne jest zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych (por. orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego powołane w decyzji Kolegium) jak i doktryna (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz wyd, V, J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnerowicz, W. Stachurski , LEX 2013 r.). Powołana przez skarżącego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.10.2003 r. sygn. akt I FPS 8/03 dotyczy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, to jest przedawniania zobowiązania, które powstało z mocy prawa, czyli w sposób określony w art. 21 §1 pkt 1 O.p. a nie jak zobowiązanie skarżącego na skutek doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązania czyli w sposób określony z art. 21§ 1 pkt 2 O.p. W przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa (art. 21 §1 pkt 1 O.p.) to podatnik ma obowiązek wyliczyć i zadeklarować podatek w terminie wskazanym w przepisach podatkowych i także w terminie wskazanym w przepisach podatkowych zapłacić ten podatek (np. podatek dochodowy od osób fizycznych do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym). Organ podatkowy na ostateczną korektę zadeklarowanego przez podatnika podatku ma, co do zasady, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (wynikający z przepisów ustawy, a nie z decyzji organu). Po upływie tego terminu nie jest możliwa korekta takiego zobowiązania podatkowego. Jeśli przed upływem tego terminu organ odwoławczy nie zakończył postępowania winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie. W przypadku zobowiązań powstających na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego (art. 21 §1 pkt 2 O.p.) to organ podatkowy ustala zobowiązanie przez doręczanie podatnikowi decyzji. W decyzji tej określa też termin płatności podatku. Na wydanie i doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie organ podatkowy ma stosownie do art. 68 §1 lub § 2 O.p. (odpowiednio trzy lub pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy). Ponieważ zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek doręczenia decyzji, to terminy wynikające z art. 70 §1 O.p. w przypadku takich zobowiązań należy liczyć dopiero od terminu płatności określonego w decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Sąd jakkolwiek stwierdził naruszenie art. 200 i art. 123 O.p. przez organ pierwszej instancji, na skutek wydania decyzji przed ustosunkowaniem się do zarzutów zawartych w piśmie strony, to zarzuty, w szczególności dotyczące zastosowanej stawki podatku od nieruchomości, zostały rozważone i uwzględnione przez organ odwoławczy. To zaś oznacza, że na etapie postępowania sądowego nieprawidłowości te należy ocenić jako niemające wpływu na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 15 §1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może uchylić decyzję jeśli stwierdzi takie naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystąpiły zatem w niniejszej sprawie przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z naruszenia art. 200 i art. 123 O.p. przez organ pierwszej instancji. Formułując zarzut naruszenia przez organ podatkowy zasady kompletności materiału dowodowego art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, skarżący nie wskazał jakich to okoliczności organ pierwszej instancji nie wyjaśnił. Należy zwrócić uwagę, że organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy i w niniejszej sprawie w wyniku takiego działania uwzględnił podnoszone przez skarżącego zarzuty, co do braku podstaw do zastosowania stawki podatku od nieruchomości właściwej dla gruntów i budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innej osoby prowadzącej działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) i rozważył zarzuty dotyczące przedawnienia. Tym samym, w ocenie Sądu, uzupełnił postępowanie organu pierwszej instancji i po ponownej ocen materiału dowodowego zasadnie uwzględnił niektóre zarzuty strony. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 187 §1 w zw. z art. 122 O.p. Nie są też trafne podnoszone przez skarżącego zarzuty, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmiana od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2016 r. a rozstrzygnięcia organów podatkowych są inne. Na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z dnia 6.0.2010 r. na dzień 1 października 2010 r. współwłaścicielem skarżącego stał się D.K. w miejsce M. P. i A. W. zatem stan faktyczny uległ zmianie. Należy jednak wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca skarżącemu podatek od nieruchomości za styczeń - wrzesień 2010 r. i tylko w tym zakresie Sąd może badać prawidłowość działań organów podatkowych. Nie może zatem wywołać skutku podnoszenie w ramach tego postępowania zarzutów dotyczących zobowiązań skarżącego w podatku od nieruchomości za inne okresy rozliczeniowe. Wobec tych rozstrzygnięć służyły skrzącemu analogiczne środki zaskarżenia jak w niniejszej sprawie. Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego ani prawa materialnego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.