I SA/Wr 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 10 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 maja 2017 r. o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie, wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 2 października 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona (informacja z Wydziału Finansowo-Księgowego Sądu). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem nie uiszczono należnego od niej wpisu sądowego. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarga - mimo skutecznie doręczonego wezwania – nie została opłacona w zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 9 października 2017 r. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.