I SA/Wr 907/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]r. o nr [...] stwierdzające, że zażalenie z dnia [...]r., złożone przez A. O. na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy w związku z wnioskiem strony o umorzenie kosztów egzekucyjnych - powstałych na skutek prowadzonej egzekucji należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy - postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych. Postanowienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi B. Z. (teściowej) w dniu [...]r., w miejscu zamieszkania A. O. Zażalenie na to postanowienie A. O. wniósł w dniu [...]r. osobiście do Dyrektora Izby Skarbowej r. za pośrednictwem ZUS w W. (data wpływu na piśmie). Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn zm.) przywołanej dalej jako Kpa oraz art. 17 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminowi do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że ustawowy 7 dniowy termin do wniesienia przez stronę zażalenia upłynął w dniu [...]r. Tymczasem podatnik zażalenie złożył [...]r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, co uzasadniało stwierdzenie, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia zażalenia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. O. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący przyznał, że skargę wniósł z jednodniowym opóźnieniem. Wyjaśnił, że postanowienie w związku z jego wyjazdem do kręglarza zostało odebrane przez B. Z., która dokładnie nie potrafiła powiedzieć, kiedy otrzymała korespondencję. Określiła moment odbioru pisma na dzień [...]r. stąd ten jeden dzień spóźnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia wydania przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do złożenia zażalenia. W myśl art.141 § 2 Kpa zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, o czym pouczono stronę w wydanym postanowieniu. Zażalenie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest - po myśli art. 134 w związku z art. 144 Kpa - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 Kpa (wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r. SA/Łd 2990/95 niepubl.). Każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi jego uchybienie. Jest to bowiem okoliczność obiektywna. Treść art. 134 Kpa będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia (zwrot "organ stwierdza"). Nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r. LEX nr 320589) W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, że złożenie przez A. O. zażalenia nastąpiło z jednodniowym opóźnieniem, czego nie kwestionuje sam skarżący, a więc po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. Wobec odesłania zamieszczonego w art. 144 Kpa, iż do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, przy załatwieniu zażalenia wniesionego po terminie ma zastosowanie przepis art. 134 Kpa. Nakłada on na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa. W uzasadnieniu postanowienia organ w sposób wyczerpujący wskazał przesłanki faktyczne i prawne wydanego aktu. W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego, że przebywał poza miejscem zamieszkania i faktycznie odebrał korespondencję w późniejszym terminie, nie mają wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Możliwość odmiennego orzeczenia w tym zakresie uwarunkowana była złożeniem przez stronę prośby o przywrócenie terminu, przy uprawdopodobnieniu, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 Kpa). Jednakże prośbę taką należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro składając zażalenie skarżący prośby takiej nie złożył w ustawowym terminie, a przywrócenie terminu do złożenia prośby jest niedopuszczalne to wydane postanowienie znajduje oparcie w przedstawionych regulacjach ustawowych. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania skarżącego o przywrócenie przez Sąd terminu do złożenia zażalenia należy podnieść, że nie mogło ono zostać uwzględnione, ponieważ wojewódzkie sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji badają zaskarżone decyzje (postanowienia) jedynie pod względem ich zgodności z prawem, co oznacza, że rozpoznając skargę na dane rozstrzygnięcie oceniają, czy i jakie zostały naruszone przepisy prawa i wówczas są władne tylko do usunięcia wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Nie mają natomiast kompetencji do orzekania w sprawie w miejsce organów administracji. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, należało więc oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.