I SA/Wr 909/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwojgiem dzieci (ur. w 1989 i 1997 r.), posiada 90% udziału w domu o powierzchni 220 m2 i lokal użytkowy (56 m2), poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Żadna z osób pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiada majątku ani jakiegokolwiek dochodu. Wnioskodawca dodał, że organ podatkowy przyznał mu ulgę podatkową w formie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w wysokości 1.128.252,70 zł. Do wniosku załączono decyzję potwierdzającą przyznanie powyższej ulgi, zaświadczenie o przyznaniu skarżącemu pomocy de minimis w wysokości 160.223,80 zł oraz jego zeznanie podatkowe za 2008 r., z którego wynika, że z działalności gospodarczej (gastronomicznej) uzyskał przychód w wysokości 357.831,22 zł i dochód (po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu) – 5.716,78 zł. Z treści wymienionej wyżej decyzji z dnia 23 marca 2009 r. wynika, że zakupił lokal użytkowy we W., Rynek [--] za pieniądze pożyczone od brata, któremu zobligował się spłacać po 7.000 zł miesięcznie. Zysk, jaki przewidywał uzyskiwać z prowadzonej działalności w formie wynajmu tego lokalu, miał wynosić co miesiąc około 20.000 zł. Po odliczeniu podatku, kosztów związanych z utrzymaniem lokalu oraz utrzymaniem rodziny do zaspokojenia wierzycieli pozostałaby kwota 14.000 zł. Na wezwanie Sądu do uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, którego było brak na urzędowym formularzu oraz do przedłożenia dodatkowych dokumentów wskazujących na sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy, nie udzielono odpowiedzi. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny. Należy zauważyć, ze postępowanie o przyznanie prawa pomocy jest wszczynane tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej i to po jej stronie leży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się w tym zakresie do wezwania o przedłożenie dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy, gdy stwierdzi, że informacje udzielone na urzędowym formularzu są niewystarczające lub budzą wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.). Brak odpowiedzi na takie wezwanie pozbawia możliwości dokonania realnej oceny zdolności płatniczych wnioskującego. Z załączonych dokumentów wynika jedynie, jakie zyski skarżący może uzyskać z wynajmu lokalu, który zakupił i jaką kwotę może przeznaczyć na spłatę wierzycieli, w tym budżet państwa w związku ze spłatą zaległości podatkowej. Jak wskazano, jest to kwota 14.000 zł, z czego 7.000 zł przeznaczone jest na ratę pożyczki od brata. Należy pamiętać, że koszty sądowe stanowią, podobnie jak podatki, daninę publiczną, którą – tak jak wszystkie należności publiczne – każdy jest zobligowany ponosić na podstawie art. 84 Konstytucji RP. W związku z tym stwierdzić należy, że skarżący dysponuje środkami na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w której wpis od skargi wynosi 100 zł – bez konieczności spowodowania uszczerbku dla koniecznego utrzymania jego rodziny. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.